غزل شمارهٔ ۳۷۶

هوش مصنوعی: تو در دنیای راحتی و خواب‌های شیرین به سر می‌بری، اما از درد و رنج کسانی که بیمار هستند، چه اطلاعی داری؟ تو وقتی در آسایش زندگی می‌کنی، چگونه می‌توانی از زحمت و تلاش برای مراقبت از بیماران باخبر باشی؟

هوش مصنوعی: تو هیچ کار دیگری جز آزار دادن دل من و ناز و دلبری نداری. پس چطور می‌دانی که چه حس و حالی از دلداری و دلجویی دارم؟

هوش مصنوعی: تو زمانی که یک شب به خاطر آرزوی چهره‌ی زیبا و جعد موهای پریشانش در راهش نماندی، چه می‌دانی از طولانی بودن شب تاریک؟

هوش مصنوعی: ای زاهد، چرا از زیبایی و ناز چشم او دوری می‌کنی؟ از جمع مستان بپرس که تو چه می‌دانی از حال کسی که هوشیار است؟

هوش مصنوعی: ای دل، گفتم غم خود را بخور که کار از دست رفته و کاری از دست تو ساخته نیست. تو که در غم دیگران دغدغه‌مند هستی، چه می‌دانی از اینکه خودت چه دردی داری؟