غزل شمارهٔ ۹۹

هوش مصنوعی: وقتی که فکر آن معشوق زیبا به ذهنم خطور کرد، حتی اگر گناهکار باشم، در خیالم تصویری متفاوت از او شکل گرفت.

هوش مصنوعی: بسیاری از اوقات، از آتش اشتیاق آن معشوق با طروات، بخار و دودی که من از چشمه زلال می‌کشیدم، به هوا برخاست و پیچید.

هوش مصنوعی: دل من از شدت احساس ناپایداری و نگران است، همان‌طور که برگ‌های بید در آغوش باد به آرامی می‌لرزند. هر جایی که بادی بوزد، گیاهان و گل‌ها به آرامی حرکت می‌کنند و از کنار هم می‌گذرند.

هوش مصنوعی: از عشق تو جانم به آتش افتاد و مانند شمع در برابر تو سوختم، تا آنجا که جانم را به تو تقدیم کردم و به پایان رسید. دل من هر لحظه مانند نسیم، برای تو جان می‌داد تا اینکه دیگر نتوانستم ادامه دهم.

هوش مصنوعی: اگر در دریای بی‌پایان جدایی غرق شده‌ام و به کمک نیاز دارم، لطفاً مرا دریاب. کابوس‌هایم از سر گذشتند.

هوش مصنوعی: اشک من به خاطر دوری او جاری شد و او در خاک فرو رفت. من ناله‌ام را بلند کردم تا صدایم به بلندای آسمان برسد.

هوش مصنوعی: هر آنچه که از ذهن و خیال تو برای سلمان اتفاق افتاد، بگذار امشب بر او بگذرد تا بتواند داستان و سرگذشتش را برای تو روایت کند.