غزل شمارهٔ ۲۸۵

هوش مصنوعی: هرگز نمی‌خواهم شکایت کنم، حتی اگر دردم به جایی برسد که نالن. من آنقدر ضعیف نیستم که هر لحظه از دست دوست شکایت کنم.

هوش مصنوعی: اگرچه دل درد می‌کشم و سختی‌ها را تحمل می‌کنم، اما باز هم با لبخند مانند کسی که شراب می‌نوشد، زندگی را می‌گذرانم. حتی اگر دیگران در مورد من قضاوت کنند و سرزنشم کنند، مانند گل سرخی که به زیبایی خود ادامه می‌دهد، شکایت نمی‌کنم.

هوش مصنوعی: آرامش‌طلبان چگونه می‌توانند حال کسانی را که در رنج و درد هستند بفهمند؟ تنها کسی که خود در رنج است، می‌تواند ناآرامی و مشکلات من را درک کند.

هوش مصنوعی: می‌خواهم مانند پروانه پرواز کنم، اما کجاست آن فرصتی که به من اجازه دهد نزدیک شوم و از آزادی گنجینه وجودم بهره‌مند شوم؟

هوش مصنوعی: من بوی شما را استشمام کردم و از شوق، جانم از تنگی می‌زند بیرون. مدت زیادی است که منتظرم به آن بوی خوش برسم، و در این مدت، نفس‌های شمالی‌ام به راحتی می‌وزد.

هوش مصنوعی: اگرچه دلم را شکستید و در زیبایی خود خود را محصور کردید، اما من با وجود جراحتی که دیدم، امیدوار و خوش‌بین هستم.

هوش مصنوعی: من داستان‌های زیادی مانند بلبل دارم، اما هیچ‌کدام از این داستان‌ها نشان‌دهنده‌ی پیچیدگی و زیبایی گفت‌وگوهای انسانی نیست.

هوش مصنوعی: من بیمار و بی‌نوا هستم و تنها امیدم، یاری است که با نگاهی پر از محبت، حتی اندکی بر آتش دلتنگی‌ام آب بریزد و آن را خاموش کند.

هوش مصنوعی: سلمان، برای من کافی است که هر شب به یاد دوستم و بر اساس عادت عبادت، در ذهنم حاضر شود.