غزل شمارهٔ ۲۵۷

هوش مصنوعی: چرا وقتی پیراهنش به تنش فشار می‌آورد، او اینقدر تحمل می‌کند؟ آیا پیراهن در این لحظه بر گردن او افتاده است؟

هوش مصنوعی: گاهی دست در گردن او می‌اندازد و همسفرش می‌شود، و گاهی جز راه رسیدن به پیراهن خوشبختی نصیبش نمی‌شود.

هوش مصنوعی: من در آتش عشق تو مثل عود می‌سوزم و از این سوختن ترسی ندارم؛ اما نگرانم که دود من، دامن تو را آلوده کند.

هوش مصنوعی: صبر و استقامت من مانند کوهی است که هیچ نشانه‌ای از آن باقی نمانده، زیرا عشق او هر چیزی را به باد می‌دهد و تمام آنچه را که داشتم از بین می‌برد.

هوش مصنوعی: هر لحظه از عشق تو، عارف جان تازه‌ای می‌گیرد، مثل اینکه ساقی با پرنیان خود روح تازه‌ای به وجودش می‌بخشد.

هوش مصنوعی: اگر حاجی در کوی او به مقام و منزلتی دست یابد، دیگر از حرم برنمی‌گردد و بعد از آن پیراهنش را می‌کند.

هوش مصنوعی: دل را به جستجو بفرست که از مسیری که می‌رود، دوباره بازگردد؛ و در این راه، انگشت اشاره بر دو چشمش نشانده می‌شود و راهی روشن را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: من در مسیر عشق یاری هستم که مانند آب حیات ارزشمند و شیرین است. شکرگزاری خداوند را می‌کنم، زیرا هیچ‌گاه به یادم نمی‌آید که چه چیزی به من داده شده است.

هوش مصنوعی: دوست تو به دنبال یاری است و اکنون به راه خود ادامه می‌دهد، مانند گردی که به دور سلمان می‌چرخد و او دستش را به دور گردن همسرش انداخته است.