غزل شمارهٔ ۵۲

هوش مصنوعی: مستی و عشق همواره جزو راه و رسم زندگی ما بوده و این تنها عقیدۀ من است. آیا کسی هست که به این روش زندگی ما ایمان داشته باشد؟

هوش مصنوعی: خاک مسیر جایگاه، از آب خضر که نشانه زندگی و شفا است، ارزش بیشتری دارد و چشمه‌ی شیرین او از جرعه‌ی شیرینی که ما می‌نوشیم، بهتر است.

هوش مصنوعی: امروز من به رندی و میگساری اعتقادی ندارم؛ این رفتارها بخشی از عادت‌های قدیمی قلب من هستند و هنوز نتوانسته‌ام از آن‌ها جدا شوم.

هوش مصنوعی: تخت و محل خواب من، تا زمانی که به خاک و گل تبدیل نشوم، همان خاک و گل جایی است که ما می‌خوابیم.

هوش مصنوعی: اگر کنج خرابه‌ها محل سکونت ما شود، چه اشکالی دارد؟ در دل فردی بی‌چیز، گنج و ثروت دو دنیا به حقیقت وجود دارد.

هوش مصنوعی: به زیبایی‌های جهان توجه نکن، زیرا آنچه می‌بینی، در واقع تصویر و جلوه‌ای از ماست.