غزل شمارهٔ ۳۷۹

هوش مصنوعی: گفتم که فکر وصالت را بکنم، اما گفت که شب بخواب و در خواب ببین. گفتم که تو را به زیبایی‌ات مثال می‌زنم، اما پاسخ داد که زیبایی تو را در آب ببینم.

هوش مصنوعی: گفتم: زلف تو را در خواب چگونه می‌بینم؟ گفت: تو خود را در پیچ و تاب آن می‌بینی.

هوش مصنوعی: گفتم که می‌خواهم چهره‌ات را ببینم، پاسخ داد: چه تصور باطلی است. گفتم: در خواب تو را می‌بینم، او گفت: تنها در خواب می‌توانی ببینی!

هوش مصنوعی: گفتم: که چهره زیبایت را نشان بده تا ببینمت. او پاسخ داد: در دل شب چگونه می‌توانی آفتاب را ببینی؟

هوش مصنوعی: گفتم که در اثر جذابیت چشمان تو دچار سردرگمی و بی‌نظمی شدم. او پاسخ داد که هر چه می‌بینی، ناشی از همان حالت مستی و خرابی است که خودت تجربه می‌کنی.

هوش مصنوعی: گفتم: دیدن لب تو به اندازه‌ی جان‌ها ارزش دارد. او پاسخ داد: تو بینایی، لعل (سنگ قیمتی) ناب را خواهی دید.

هوش مصنوعی: گفتم که وقتی موهایت تاریک شد و روزهای جوانی و روشنی به سر آمد، او پاسخ داد: به چهره‌ام نگاه کن تا ببینی مثل آفتاب تابان است.