غزل شمارهٔ ۳۳۹

هوش مصنوعی: تو مرا بیمار کردی و به نوعی خوشحال نگه داشتی، خونم را ریختی و جانم را زنده کردی.

هوش مصنوعی: تو شرط کردی که من دل سوختگان را نبرم، اما خودت دل من را دزدیدی و به این ترتیب، آن قاعده‌ای که گفته بودی را نقض کردی.

هوش مصنوعی: بیا و مانند گردی که به دور زن می‌چرخد، به او نزدیک شو و دامنش را بگیر؛ زیرا اگر او بر تو فشار بیاورد و تو از او دور شوی، چنین نکن.

هوش مصنوعی: تنها نسیم صبا است که نامه را به دوست می‌برد. اگر نسیم صبا خنک باشد، بهتر از این است که سردی به همراه داشته باشد.

هوش مصنوعی: سلمان، تو به دنبال او راه می‌روی، اما این بهتر از آن است که صرفاً در پی او باشی و خودت را گم کنی.

هوش مصنوعی: اگر عارف با ذوقی باشی، زهر جدایی چشیدن را تحمل کن و اگر عاشق واقعی هستی، از درد و رنجی که به تو می‌رسد، فرار نکن.