غزل شمارهٔ ۳۳۳

هوش مصنوعی: من از محبوبم دور هستم و وای به حال کسی که از او دور افتاده است؛ مثل بدنی می‌ماند که جانش از آن رفته است.

هوش مصنوعی: حالم به قدری تحت تأثیر قرار نمی‌گیرد که بخواهد از حال یک ذره‌ای که خورشید جهان را روشن می‌کند، متاثر شود و نورش را از آن بگیرد.

هوش مصنوعی: اگر نسیم صبحگاهی بویی از خاک در گذرگاهش به مشام برسد، همان بویی که من را به بهشت باغی می‌برد، دل آزرده‌ام را در این لحظه تسکین می‌دهد.

هوش مصنوعی: چه زمانی آب حیات دوباره به چشمان من بازمی‌گردد تا ویرانه جانم با آن آباد شود؟

هوش مصنوعی: ای خضر، لطفا نشانه‌ای از آن چشمه‌ی گوارا به من بده، زیرا دلم که بی‌قرار است، شربتی از آن دارد.

هوش مصنوعی: چشم زیبای او با نگاهش نگاهم را مسحور کرد. بپرسید که آن نرگس سرمست چه چیزی را همواره می‌طلبد.

هوش مصنوعی: دل رازی را با جانش در میان گفت، اما او خود در درون دل بود و جز او کسی در آنجا نبود. از این رو، راز او به دیگران شناخته شد.

هوش مصنوعی: هرچقدر هم که بگذرد، من راز دل خود را با باد در میان خواهم گذاشت، زیرا او همدم من است. به هر حال، نمی‌توانم چیزی را از او پنهان کنم.

هوش مصنوعی: سلمان با چشمانش بر روی سفیدی کاغذ نقش سیاهی می‌زند، چرا که قطره‌های باران می‌توانند مرواریدهایی بی‌نظیر را از آن بیرون بریزند.