غزل شمارهٔ ۳۰۷

هوش مصنوعی: من بیدار و آگاه هستم و نمی‌توانم در کنار نوشیدنی‌نوشان بنشینم، زیرا می‌گویند اگر عهد خود را بشکنم، نشانه بی‌شرمی است.

هوش مصنوعی: در رابطه با دوستان، صحبت‌هایی وجود دارد که نمی‌توان چنین بیان کرد، اما می‌توان وعده و پیمانی را بست که امکان دارد دوباره آن را به دست آورد.

هوش مصنوعی: وقتی که حالتی نیمه بیدار و خاص دارم، مانند یک عارف از عمق دردهایم برخیزم، به جایی خواهم رفت و در آنجا آرام می‌نشینم، انگار که دردی که همیشه در وجودم بوده را در یک مکان مقدس تجربه می‌کنم.

هوش مصنوعی: من می‌خواهم که این بار از تو به طور کامل توبه کنم و با کمک شاهدان، به زندگی جدیدی دست یابم و از دست زاهدان و دلدادگی‌های آن‌ها رها شوم.

هوش مصنوعی: من انسانی بیچاره هستم که به خاطر زیبایی یک دختر پری‌چهره دچار آرزو و حسرت شده‌ام، به‌طوری که حتی باد صبح نمی‌تواند از پیچ و تاب موهای او بگذراند.

هوش مصنوعی: من به خاطر عشق تو روزی می‌توانم صد زنجیر را از هم بپاشم، ولی نمی‌توانم رابطة پیوند بین دل‌ها را قطع کنم.

هوش مصنوعی: پیوندی که بین من و خودم وجود دارد، باعث جدایی‌ام از تو شده است. اکنون سلمان می‌خواهد من را از خودم جدا کند تا به تو بپیوندم.