غزل شمارهٔ ۲۹۸

هوش مصنوعی: ما در کنار می‌گساری در محله‌ی مغان آرام و راحت هستیم و از ظلم و ستم و دوری از آسمان بی‌خیالیم.

هوش مصنوعی: در کنار ما فقط شراب واقعی قابل تحمل است و ما از وجود این شراب گرانبها بسیار خوشحالیم.

هوش مصنوعی: زاهد به من می‌گوید که فردا در بهشت آرامش خواهم یافت. اما به او بگو: برو زاهد، خودت را راحت کن؛ ما از همین حالا در آرامشیم.

هوش مصنوعی: چرخ و فلک به چرخش خود ادامه می‌دهد و زمین نیز به دور آن می‌چرخد. هر یک از این دو در حالتی خاص قرار دارند و ما در میانه این دو، در آسایش به سر می‌بریم.

هوش مصنوعی: هر کسی را که می‌بینم، درگیر مشکلات دنیا است، اما ما تنها هستیم که از این مشکلات رهایی یافته‌ایم.

هوش مصنوعی: پیش از این، به خاطر غرور و خودبزرگ‌بینی‌ام، سرم را به آسمان بلند کردم و توجهی به زمین نداشتم؛ اما اکنون آرام و راحت هستم.

هوش مصنوعی: در صدر جوی، یعنی در جایگاه با شکوه و نزدیکی به خداوند، با تمام وجود و از روی ضعف و ناتوانی طلب رحمت و قرب می‌کنیم، در حالی که ما در آستانه آن وجود مقدس با خیالی راحت و آرام هستیم.

هوش مصنوعی: از این دو وضعیت متضاد، یعنی سختی‌ها و راحتی‌ها، هیچ‌کس آرامش نیافته، اما ما از این چالش‌های زندگی بی‌دردسر گذشته‌ایم.

هوش مصنوعی: دوستان، میوه‌های بوستان را از سلمان طلب می‌کنند، اما ما خود را در لطافت نسیم بوستان آرام و راضی می‌دانیم.