خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید

اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید

شمارهٔ ۱ : با همنفسان دلا دمت همدم نیست

شمارهٔ ۲ : باید که زجمله خلق تنها گردی

شمارهٔ ۳ : تا هست به دستت از تصرّف میزان

شمارهٔ ۴ : در هستی اگر به عمر نوحی برسی

شمارهٔ ۵ : اصحاب طلب چون به صفایی برسند

شمارهٔ ۶ : در کار آویز و گفت و گو را بگذار

شمارهٔ ۷ : چون از سرِ جِدّ پای نهادی در کار

شمارهٔ ۸ : تا ره نروی به صبحِ منزل نرسی

شمارهٔ ۹ : بی نیشِ مگس به نوشِ شهدی نرسی

شمارهٔ ۱۰ : هر چند که تو چارهٔ بهبود کنی

شمارهٔ ۱۱ : چون این ره را تو مشتری بی چیزی

شمارهٔ ۱۲ : از پستی اگر طالب بالا گردی

شمارهٔ ۱۳ : این راه به شش پنج نشاید رفتن

شمارهٔ ۱۴ : ای دل تو به نور حق مجازی نرسی

شمارهٔ ۱۵ : ای دل به غم فراق رایی می زن

شمارهٔ ۱۶ : خود بین هرگز به هیچ حاصل نرسد

شمارهٔ ۱۷ : بیگانه صفت دلا هوایی می زن

شمارهٔ ۱۸ : هرگه که مقدم به مقالات شوی

شمارهٔ ۱۹ : لاشک و لا خفاء من عاش یَموت

شمارهٔ ۲۰ : ای تن همه وصل کار سازی است مخسب

شمارهٔ ۲۱ : گر می خواهی بقا و پیروز مخسب

شمارهٔ ۲۲ : ایّام گلست و عیش باقی است مخسب

شمارهٔ ۲۳ : هستم به وصالِ دوست دلشاد امشب

شمارهٔ ۲۴ : ای شب منم [و] وصال جانان امشب

شمارهٔ ۲۵ : تا چند شوی تو از پی شمع و شراب

شمارهٔ ۲۶ : کردیم دل از جمله مسلّم امشب

شمارهٔ ۲۷ : جز حق تو بکن جمله فراموش امشب

شمارهٔ ۲۸ : زنهار پی طبع هوس پَیمایت

شمارهٔ ۲۹ : ای دل تو چنان بزی که هشیار شوی

شمارهٔ ۳۰ : گر قسم تو شادی است غمت نفزاید

شمارهٔ ۳۱ : تا در پی آن فزون و این کم باشی

شمارهٔ ۳۲ : چون بی خبران مگرد هر دم به دری

شمارهٔ ۳۳ : باطل بینم به سوی کعبه سفرت

شمارهٔ ۳۴ : عیشی که مهیّاست رها نتوان کرد

شمارهٔ ۳۵ : خواهی که تو را مراد حاصل گردد

شمارهٔ ۳۶ : از شمع وصال کمترک یابی نور

شمارهٔ ۳۷ : ای دوست تو در جوال افسانه مباش

شمارهٔ ۳۸ : ای دل مطلب زدیگران مرهم خویش

شمارهٔ ۳۹ : در راه طلب صادق و ذاکر می باش

شمارهٔ ۴۰ : گر دل زتو بگسلد به غم بشکنمش

شمارهٔ ۴۱ : یا رب چه خوش است زلف خم در خم او

شمارهٔ ۴۲ : آنی که فلک با تو درآید به طرب

شمارهٔ ۴۳ : دردا که درون صفه ما را ره نیست

شمارهٔ ۴۴ : ای دل صفت جمال او نتوان گفت

شمارهٔ ۴۵ : گفتی که به عقل باش کاین رسوایی است

شمارهٔ ۴۶ : تا قسم من سوخته خود حرمان است

شمارهٔ ۴۷ : آنها که زاصل عقل سرگردانند

شمارهٔ ۴۸ : آنها که سرانند به سرگردانند

شمارهٔ ۴۹ : کو دل که بدان دل غم جان شاید خورد

شمارهٔ ۵۰ : دل رفته و عشق آمده تا خود چه کند

شمارهٔ ۵۱ : تا عشق توَم سلسله می جنباند

شمارهٔ ۵۲ : خواهی که برم سرّ تو مکنون باشد

شمارهٔ ۵۳ : در هیچ سری مایهٔ اسراری نه

شمارهٔ ۵۴ : هر دل نبود قابل اسرار خدا

شمارهٔ ۵۵ : از کتم عدم چون که برون افتادم

شمارهٔ ۵۶ : در من نگرم زپای تا سر هیچم

شمارهٔ ۵۷ : ای دوست بیا و غم بی حاصل بین

شمارهٔ ۵۸ : یا روی دلم به سوی دیگر گردان

شمارهٔ ۵۹ : گویند مرا چرا شدی سودایی

شمارهٔ ۶۰ : آنها که محققان این درگاهند

شمارهٔ ۶۱ : آنجا که نه کون و نه مکان در گنجد

شمارهٔ ۶۲ : این ره به قدم چون بر وی برخیزد

شمارهٔ ۶۳ : روزی که جمال تو مرا دیده شود

شمارهٔ ۶۴ : چون در غم تو شادی من نفزاید

شمارهٔ ۶۵ : گر طالب قرب حق شدی موسی وار

شمارهٔ ۶۶ : آنجا که سراپردهٔ اجلال جلال

شمارهٔ ۶۷ : دل دوش دم نامتناهی می زد

شمارهٔ ۶۸ : از دفتر عشق حرف می خوان و مگو

شمارهٔ ۶۹ : ای دل چو شراب معرفت کردی نوش

شمارهٔ ۷۰ : تا چند چو بلبلان برآری آواز

شمارهٔ ۷۱ : جان از قبل زبان به بیم خطر است

شمارهٔ ۷۲ : این گفتن بسیار تو هست از پندار

شمارهٔ ۷۳ : در معرض صد سلامتی باهش باش

شمارهٔ ۷۴ : چون بر سر و پای من نگه کرد او دوش

شمارهٔ ۷۵ : صرّاف سخن باش و سخن کمتر گوی

شمارهٔ ۷۶ : دم درکش و در خویش سیاحی می کن

شمارهٔ ۷۷ : یا قلب ترید وصله مجّانا

شمارهٔ ۷۸ : در دست غم عشق نهادم دل را

شمارهٔ ۷۹ : از عقل عقیله گشت حاصل ما را

شمارهٔ ۸۰ : دلدار به دل گفت گرت رغبت ماست

شمارهٔ ۸۱ : هرگه که غمی ملازم دل شودت

شمارهٔ ۸۲ : جان بر سر عشق پای فرسود ای دل

شمارهٔ ۸۳ : از ذکر تو جز عشق نیاموزد دل

شمارهٔ ۸۴ : ای خاک در تو سرمهٔ دیدهٔ دل

شمارهٔ ۸۵ : در پختهٔ عقل بنگر از دیدهٔ دل

شمارهٔ ۸۶ : قفلی زده ام زمهر تو بر سر دل

شمارهٔ ۸۷ : در فکرت جان راه بیاموز ای دل

شمارهٔ ۸۸ : روزی زقضای آسمانی ای دل

شمارهٔ ۸۹ : چون رفت ز روز عمر من آب ای دل

شمارهٔ ۹۰ : با راهرو گفت خسته می دار ای دل

شمارهٔ ۹۱ : دل را شود از دیده فرو پای به گل

شمارهٔ ۹۲ : با دل گفتم چیست بگو تدبیرم

شمارهٔ ۹۳ : تا با دل دلبرم دلم دل بنهاد

شمارهٔ ۹۴ : با دل گفتم که این چه زیر و زبری است

شمارهٔ ۹۵ : با دل گفتم تو را چه می رنجاند

شمارهٔ ۹۶ : از دل همه ساله درد حاصل باشد

شمارهٔ ۹۷ : با دل گفتم مشکلت آسان نشود

شمارهٔ ۹۸ : آن یار که منزلگه او قلب آمد

شمارهٔ ۹۹ : با دل گفتم هزار افسانه به عقل

شمارهٔ ۱۰۰ : از دیده چه گویم که ازو دارم غم

شمارهٔ ۱۰۱ : ای دیدن تو روشنی دیدهٔ دل

شمارهٔ ۱۰۲ : ای دل دَرِ غم گشاده ای می بینم

شمارهٔ ۱۰۳ : پایی نه که سوی وصل بشتابد دل

شمارهٔ ۱۰۴ : «اوحد» دیدی که هرچ دیدی هیچ است

شمارهٔ ۱۰۵ : سرگردانان راه دل بسیارند

شمارهٔ ۱۰۶ : با دل گفتم نئی زمردان غمش

شمارهٔ ۱۰۷ : هر لحظه زدست غم به جان آید دل

شمارهٔ ۱۰۸ : چندانک دلم جان کند اندر سر و کار

شمارهٔ ۱۰۹ : فریاد رسی نیست کسی را از کس

شمارهٔ ۱۱۰ : آنجا که صفای دل بود دایهٔ عیش

شمارهٔ ۱۱۱ : ای دل گر ازین پایه فروتر نایی

شمارهٔ ۱۱۲ : ای دل چو خراب گشتی آباد شوی

شمارهٔ ۱۱۳ : بیچاره دلا چند کنی خودبینی

شمارهٔ ۱۱۴ : ای دل چو قلم نقش منمّا می باش

شمارهٔ ۱۱۵ : گر در ره دوست پایدار آید دل

شمارهٔ ۱۱۶ : با یار چرا چنین صبوری ای دل

شمارهٔ ۱۱۷ : رازت چو به پیش خلق شد فاش ای دل

شمارهٔ ۱۱۸ : دل با غم اگر بساختی شادستی

شمارهٔ ۱۱۹ : عشق است که کیمیای فقر است دَروُ

شمارهٔ ۱۲۰ : در درد دل خویش زبی درمانی

شمارهٔ ۱۲۱ : اندر طلب وصل تو ای سرو روان

شمارهٔ ۱۲۲ : اندر طلبت گرچه به سر می پویم

شمارهٔ ۱۲۳ : در راه طلب به آخر آمد نفسم

شمارهٔ ۱۲۴ : پیوسته تو را به صد هوا می طلبم

شمارهٔ ۱۲۵ : هر چند که من به خویشتن می نرسم

شمارهٔ ۱۲۶ : غمگین غمگین به سوی تو می پویم

شمارهٔ ۱۲۷ : طالب که نه صادق است جایی نرسد

شمارهٔ ۱۲۸ : ای تن خواهی که احتشامت باشد

شمارهٔ ۱۲۹ : از بهر چه حل نمی کنی مشکل خود

شمارهٔ ۱۳۰ : اندر طلب آنک نیست صادق چه کند

شمارهٔ ۱۳۱ : جانم شب و روز از تو نشان می طلبد

شمارهٔ ۱۳۲ : دل گر نظری کند به روی تو کند

شمارهٔ ۱۳۳ : در راه طلب زاد ادب می باید

شمارهٔ ۱۳۴ : ترسم که اگر در طلبش نشتابی

شمارهٔ ۱۳۵ : حاشا که من از خاک درت برخیزم

شمارهٔ ۱۳۶ : تا چند کشم غصّهٔ کس ناکس را

شمارهٔ ۱۳۷ : نفسم چو به نان و تره از من راضی است

شمارهٔ ۱۳۸ : از راحت اگر نصیب تو حرمان نیست

شمارهٔ ۱۳۹ : تا ظن نبری که خان و مان محتشمی است

شمارهٔ ۱۴۰ : مسپار به عشوهٔ جهان خویشتنت

شمارهٔ ۱۴۱ : ایزد زقناعت چو مرا گنجی داد

شمارهٔ ۱۴۲ : عالی نسبا چرا بننشینی پست

شمارهٔ ۱۴۳ : دل کز پی آب و نان در آتش نبود

شمارهٔ ۱۴۴ : پیمانهٔ عزّت و قناعت کن پُر

شمارهٔ ۱۴۵ : در کوی قناعت ارچه دیر آمده ایم

شمارهٔ ۱۴۶ : گر راحت دل خواهی و آسایش تن

شمارهٔ ۱۴۷ : بردارندت اگر شوی افکنده

شمارهٔ ۱۴۸ : کنجی و قناعت از قباد و کی به

شمارهٔ ۱۴۹ : آیا تو ز نادانی و سرگردانی

شمارهٔ ۱۵۰ : بر سنگ قناعت ار غباری داری

شمارهٔ ۱۵۱ : در کوی قناعت ار سپنجی داری

شمارهٔ ۱۵۲ : آن را که قناعتش صناعت باشد

شمارهٔ ۱۵۳ : از لذّت این وجود مانع گردی

شمارهٔ ۱۵۴ : از خلق به هیچ گونه یاری مطلب

شمارهٔ ۱۵۵ : من قال بانّ جوهر الفقر عرض

شمارهٔ ۱۵۶ : الفقر اذا ابعدکم یدنیکم

شمارهٔ ۱۵۷ : جمعیت ازین شیفته رایان آموز

شمارهٔ ۱۵۸ : از طعم لب تو در شکر چیزی هست

شمارهٔ ۱۵۹ : درویشان را بر همه عالم پیشی است

شمارهٔ ۱۶۰ : درد ره فقر به زهَر درمان است

شمارهٔ ۱۶۱ : در عالم فقر میر و سلطان هیچ است

شمارهٔ ۱۶۲ : سلطانی اصل بی گمان درویشی است

شمارهٔ ۱۶۳ : امروز بده بدان جهانی که به است

شمارهٔ ۱۶۴ : گفتی عالم به پای درویشان است

شمارهٔ ۱۶۵ : سرمایهٔ ملک جاودان درویشی است

شمارهٔ ۱۶۶ : مقبل بود آنک آشنای دَرِ اوست

شمارهٔ ۱۶۷ : آن نقطه که در فقر نهان آوردند

شمارهٔ ۱۶۸ : عالم همه سر به سر گدایان دارند

شمارهٔ ۱۶۹ : شاهان جهان چاکر درویشانند

شمارهٔ ۱۷۰ : اندر ره فقر دیده نادیده کنند

شمارهٔ ۱۷۱ : بادی که زکوی فقر گرد انگیزد

شمارهٔ ۱۷۲ : درویش کسی بود که در خود نگرد

شمارهٔ ۱۷۳ : گر شهوت توسن تو رام تو شود

شمارهٔ ۱۷۴ : درویش که اسرار نهان می‌بخشد

شمارهٔ ۱۷۵ : درویش زخودپرستی آزاد بود

شمارهٔ ۱۷۶ : هر دل که درو دُرّ معانی بندد

شمارهٔ ۱۷۷ : درویش به غم همیشه خرّم باشد

شمارهٔ ۱۷۸ : میل دل ما جز به فقیری نبود

شمارهٔ ۱۷۹ : دانی چه بود جان و جهانِ درویش

شمارهٔ ۱۸۰ : دستِ دل ما هر چه تهی تر خوش تر

شمارهٔ ۱۸۱ : شاهان همه دولت از فقیران طلبند

شمارهٔ ۱۸۲ : آزادی مرد هر چه خواهی ارزد

شمارهٔ ۱۸۳ : هرگه که تو آوری بیانی از فقر

شمارهٔ ۱۸۴ : درویش همیشه بی نوا اولی تر

شمارهٔ ۱۸۵ : در راه طلب خدمت درویشان کن

شمارهٔ ۱۸۶ : در درویشی کار به صدق است و یقین

شمارهٔ ۱۸۷ : در فقر اگر دمی تو با حق داری

شمارهٔ ۱۸۸ : تا ظن نبری که غمخوری درویشی است

شمارهٔ ۱۸۹ : در عالم فقر ار سر هر پر هوسی

شمارهٔ ۱۹۰ : خود دمدمه ای است آدمی از دم او

شمارهٔ ۱۹۱ : امروز چو ناصر فقیران باشی

شمارهٔ ۱۹۲ : دردی است طمع که نیستش درمانی

شمارهٔ ۱۹۳ : درویشان را عار بود محتشمی

شمارهٔ ۱۹۴ : با فقر نشین اگر تو همدم خواهی

شمارهٔ ۱۹۵ : درویش ز درویشی از آن می نرهد

شمارهٔ ۱۹۶ : گر مرکب عشق نیکوان خواهی تاخت

شمارهٔ ۱۹۷ : جانی که زمهر زیر میغش داری

شمارهٔ ۱۹۸ : تا تو نشوی فرد به فردی نرسی

شمارهٔ ۱۹۹ : در کعبهٔ دل اگر تو حاضر باشی

شمارهٔ ۲۰۰ : هر دل که درو مایهٔ تجرید کم است

شمارهٔ ۲۰۱ : از خود به درآیی نفسی تجرید است

شمارهٔ ۲۰۲ : آن را که دلش خانهٔ توحید بود

شمارهٔ ۲۰۳ : افکند بتی به بت پرستی ما را

شمارهٔ ۲۰۴ : ما را تو مدام دل به مستی ندهی

شمارهٔ ۲۰۵ : ساقی به صبوحی می ناب اندر ده

شمارهٔ ۲۰۶ : دانم که زنیستی تو هستم کردی

شمارهٔ ۲۰۷ : مستم دارد زباده ساقی پیوست

شمارهٔ ۲۰۸ : مستی زمی عشق و نه مستی زمی است

شمارهٔ ۲۰۹ : هر کاو نشود مست تو او مغبون است

شمارهٔ ۲۱۰ : قم فاسقنی قهوةً کان عاصرها

شمارهٔ ۲۱۱ : در صفّهٔ شاه دست یازی نبود

شمارهٔ ۲۱۲ : یک دست به مصحفیم و یک دست به جام

شمارهٔ ۲۱۳ : در راه خدا نکتهٔ طامات چه سود

شمارهٔ ۲۱۴ : آنها که به تقلید عبارات کنند

شمارهٔ ۲۱۵ : قلّاش و قلندری و عاشق بودن

شمارهٔ ۲۱۶ : درویشانیم و نیز دلریشانیم

شمارهٔ ۲۱۷ : نارفته ره صدق و صفا گامی چند

شمارهٔ ۲۱۸ : هرگه که ببینی دو سه سرگردان را

شمارهٔ ۲۱۹ : هر مرد که با فراغتش سامان است

شمارهٔ ۲۲۰ : اکنون که تو را امید آزادی خاست

شمارهٔ ۲۲۱ : اسباب وجود دم به دم تشویش است

شمارهٔ ۲۲۲ : ناجنسان را تو محرم راز مکن

شمارهٔ ۲۲۳ : اسرار که سخت است سخن سست مگو

شمارهٔ ۲۲۴ : آیات کتاب حق همی خوان و مپرس

شمارهٔ ۲۲۵ : دردا که درین سوز و گدازم کس نیست

شمارهٔ ۲۲۶ : از عمر نصیب جاودانی برگیر

شمارهٔ ۲۲۷ : آن را که طریق نیکبختی باید

شمارهٔ ۲۲۸ : غافل منشین که این زمانی است عزیز

شمارهٔ ۲۲۹ : تخمی دو سه بی وقت بپاشیم مگر

شمارهٔ ۲۳۰ : ای دل چه کری کند مشوش بودن

شمارهٔ ۲۳۱ : خود را چو دمی ز دهر خرّم یابی

شمارهٔ ۲۳۲ : با ما تو هر آنچ گویی از کین گویی

شمارهٔ ۲۳۳ : ای خواجه یکی کام روا کن ما را

شمارهٔ ۲۳۴ : یکباره برون نیامده از پی و پوست

شمارهٔ ۲۳۵ : داری سر کارزار میدان این است

شمارهٔ ۲۳۶ : بس خون جگر که شیخ من با من خورد

شمارهٔ ۲۳۷ : بر خود چو نئی به بی تباهی منکر

شمارهٔ ۲۳۸ : هر شیخ که او علم ندارد در تن

شمارهٔ ۲۳۹ : اندر ره عشق اگر تکلّف نکنی

شمارهٔ ۲۴۰ : تا جان خودت به دست سودا ندهی

شمارهٔ ۲۴۱ : در دست تکلّف چو اسیری ای دل

شمارهٔ ۲۴۲ : زنهار دلا بکوش اگر باخبری

شمارهٔ ۲۴۳ : امروز درین زمانه بی یاری به

شمارهٔ ۲۴۴ : شمع دل من روی چو شمع تو بس است

شمارهٔ ۲۴۵ : گر زانک بر کس نروم روزی چند

شمارهٔ ۲۴۶ : بی روی توَم زخویشتن دل بگرفت

شمارهٔ ۲۴۷ : یکباره زعقل و خردم دل بگرفت

شمارهٔ ۲۴۸ : آنها که درین راه فلاحی باشند

شمارهٔ ۲۴۹ : این آزادی هزار جان بیش ارزد

شمارهٔ ۲۵۰ : ای دل تو طربناک نئی حیران باش

شمارهٔ ۲۵۱ : ای دل پس زنجیر چو دیوانه نشین

شمارهٔ ۲۵۲ : آن یار که در سینه جنون دارم ازو

شمارهٔ ۲۵۳ : هان تا دم دهر در جوالت نکند

شمارهٔ ۲۵۴ : جز بادهٔ نیستی دلا نوش مکن

شمارهٔ ۲۵۵ : عمری به مراد خود رسیدی، بس کن

شمارهٔ ۲۵۶ : ای پیر به طبع تیز گامی تو هنوز

شمارهٔ ۲۵۷ : تا چند می و سماع و ساقی طلبی

شمارهٔ ۲۵۸ : تو آمده ای به پادشاهی کردن

شمارهٔ ۲۵۹ : شرمت بادا ازین تباهی کردن

شمارهٔ ۲۶۰ : دنیا گذران است به هر بیش و کمی

شمارهٔ ۲۶۱ : گر می خواهی که سرّ اوحی بینی

شمارهٔ ۲۶۲ : سرمایهٔ عمر ابن آدم نفسی است

شمارهٔ ۲۶۳ : تا در نرسد وعده هر کار که هست

شمارهٔ ۲۶۴ : چون هستی تو به نیستی آلوده است

شمارهٔ ۲۶۵ : ره رو همه در حمایت صدق خود است

شمارهٔ ۲۶۶ : زین سان که تو را بی خودی و بی خبری است

شمارهٔ ۲۶۷ : ای گل چو زغنچه نوبهارت کردند

شمارهٔ ۲۶۸ : ای دل اگرت زنفس معزول کنند

شمارهٔ ۲۶۹ : ای دل عمری گذاشتی در پندار

شمارهٔ ۲۷۰ : جان در تن تو نفس شماری بیش است

شمارهٔ ۲۷۱ : ای خواجه اگر تو را سعادت خویش است

شمارهٔ ۲۷۲ : ای اطلس دعوی تو را معنی بُرد

شمارهٔ ۲۷۳ : هان تا تو ببندی به مراعاتش پشت

شمارهٔ ۲۷۴ : آن نیست جهان و جان که پنداشته‌ای

شمارهٔ ۲۷۵ : گر زانک تو صاحبدل و صاحبنظری

شمارهٔ ۲۷۶ : ای دل زشراب جهل مستی تاکی

شمارهٔ ۲۷۷ : ای دل چو شمار کارها خواهد بود

شمارهٔ ۲۷۸ : ای دل تو بدین حال چرایی خشنود

شمارهٔ ۲۷۹ : از سود و زیان خود به در نتوان بود

شمارهٔ ۲۸۰ : گر عمر بود تو را فزون از پانصد

شمارهٔ ۲۸۱ : زین سان که مراست از تو در سینه سرور

شمارهٔ ۲۸۲ : ای دل نفس تو می شمارند آخر

شمارهٔ ۲۸۳ : آگاه بزی ای دل و آگاه بمیر

شمارهٔ ۲۸۴ : ای دل مطلب رخ جهان آرایش

شمارهٔ ۲۸۵ : اندر همه عمر من شبی وقت نماز

شمارهٔ ۲۸۶ : با آنچ گسستنی است در پیوستی

شمارهٔ ۲۸۷ : هر چیز که او گفت چنان است همه

شمارهٔ ۲۸۸ : زنهار مگو که رهروان نیز نیند

شمارهٔ ۲۸۹ : تا نان حرام و آب یک روزهٔ ما

شمارهٔ ۲۹۰ : هر لقمه که آلوده بود قی به از آن