خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات

خواجوی کرمانی » دیوان اشعار » صنایع الکمال » سفریات » رباعیات

شمارهٔ ۱ : گفتم مستی گفت که آری بخدا

شمارهٔ ۲ : آن موی میان که می نماید رو را

شمارهٔ ۳ : چون دلبر ما دل بر بود از برما

شمارهٔ ۴ : تا چند ز پیش خویش رانی ما را

شمارهٔ ۵ : می رفت و گرفته کار سروش بالا

شمارهٔ ۶ : ای لفظ ترا لؤلؤی لالالالا

شمارهٔ ۷ : ای ریخته قند مصری از شکّر لب

شمارهٔ ۸ : گر پخته‌ای ای خواجه مِیِ خام طلب

شمارهٔ ۹ : امشب که حریفان همه مستند و خراب

شمارهٔ ۱۰ : ای قصر مودّت بوجود تو خراب

شمارهٔ ۱۱ : ای از می لعلت شده جان مست و خراب

شمارهٔ ۱۲ : ای تیره ز زلف سیهت دیده ی شب

شمارهٔ ۱۳ : ای گوی دلم در خم چوگان طرب

شمارهٔ ۱۴ : آن سرو سهی چون قدح می بگرفت

شمارهٔ ۱۵ : هر چند فلک ز رتبتت برتر نیست

شمارهٔ ۱۶ : ای آنکه ترا جود و مکارم کارست

شمارهٔ ۱۷ : زلف تو که هم حلقه و هم حلقه رباست

شمارهٔ ۱۸ : ای خطّ تو دیباچه ی قانون نجات

شمارهٔ ۱۹ : ترکی که ختائی نسب ورومی روست

شمارهٔ ۲۰ : زلف سیهت که اژدهائی سیهست

شمارهٔ ۲۱ : آن فتنه که لطف و دلبری مایه ی اوست

شمارهٔ ۲۲ : با پسته ی شیرین تو شکّر هیچست

شمارهٔ ۲۳ : کارم ز بزرگان عراق ار بنواست

شمارهٔ ۲۴ : دل در پی آن یار پسندیده برفت

شمارهٔ ۲۵ : آن سرو حسینی که ز اصفاهان خاست

شمارهٔ ۲۶ : آن سنگدل سیمبر آیا ز کجاست

شمارهٔ ۲۷ : فهرست صحیفه ی معانی دل ماست

شمارهٔ ۲۸ : چون روی تو خور بعالم افروزی نیست

شمارهٔ ۲۹ : دل جز دهن تو کام جان هیچ نداشت

شمارهٔ ۳۰ : ای سرمه چشم اختران خاک درت

شمارهٔ ۳۱ : گفتم سخنت گفت مگو کم یادست

شمارهٔ ۳۲ : با پسته ی تنگ تو شکر بر هیچست

شمارهٔ ۳۳ : با تشنه سخن زاب روان باید گفت

شمارهٔ ۳۴ : هر چند که شد چو باغ رضوان درودشت

شمارهٔ ۳۵ : ای خواجه ترا بنظم اگر دسترسست

شمارهٔ ۳۶ : ای اطلس چرخ پیش بالای تو پست

شمارهٔ ۳۷ : بی روی تو دل ز مهر و ماهم بگرفت

شمارهٔ ۳۸ : ای آنکه عقاب چرخ پیشت مگسست

شمارهٔ ۳۹ : از رخ چو بتم زلف معنبر برداشت

شمارهٔ ۴۰ : کی چون خط سبزت شب تاری بودست

شمارهٔ ۴۱ : آنکو بشکر خنده ی شیرین قندست

شمارهٔ ۴۲ : آنکو ز عقیقش آب شکّر رفتست

شمارهٔ ۴۳ : ای قبّه ی عرش گوشه ی ایوانت

شمارهٔ ۴۴ : در کوی تو هر شبم هیاهوی دلست

شمارهٔ ۴۵ : آن پنبه که دست از وهمی باید شست

شمارهٔ ۴۶ : هرگز بمراد من شبی روز نگشت

شمارهٔ ۴۷ : دوش آن پسر کوفه گر چون برخاست

شمارهٔ ۴۸ : بر طرف چمن گلی چو رویت نشکفت

شمارهٔ ۴۹ : بر دل فلکم ز مهر نیرنگ ز دست

شمارهٔ ۵۰ : طوطی خط تو تنگ شکّر بگرفت

شمارهٔ ۵۱ : دل بلبل وباغ عارضت گلزارست

شمارهٔ ۵۲ : رخشنده رخ تو آفتابی دگرست

شمارهٔ ۵۳ : ماهی که رخش فتنه ی دور قمرست

شمارهٔ ۵۴ : آن یار که سیمین بر و نسرین بدنست

شمارهٔ ۵۵ : آن حور پرچهره که ماواش دلست

شمارهٔ ۵۶ : در زلف تو هر چند شکست افتادست

شمارهٔ ۵۷ : تا قدّم از ابروش چو ماه دو شبه ست

شمارهٔ ۵۸ : با دل گفتم چو چشمم از خون دریاست

شمارهٔ ۵۹ : باز آی که موسم جوانی بگذشت

شمارهٔ ۶۰ : چون چنگ سر زلف توام در چنگست

شمارهٔ ۶۱ : ای آنک دلم در غم عشقت خونست

شمارهٔ ۶۲ : دردم چو بجان رسید درمان بفرست

شمارهٔ ۶۳ : شاهی که نداد بنده را داد برفت

شمارهٔ ۶۴ : آن ترک پریچهره که قصد جان داشت

شمارهٔ ۶۵ : ای آنک دلم در غم عشقت یکتاست

شمارهٔ ۶۶ : یاری که دلم ز غم بفرسود برفت

شمارهٔ ۶۷ : ای آنک قدت براستی عین بلاست

شمارهٔ ۶۸ : دل در طلب محرم و محرم همه اوست

شمارهٔ ۶۹ : با لعل لب تو آب حیوان آبیست

شمارهٔ ۷۰ : ای داده خواقین سپهری باجت

شمارهٔ ۷۱ : با هستی تو انسی و جانی همه نیست

شمارهٔ ۷۲ : شاه فلکت مشتری بازارست

شمارهٔ ۷۳ : گر زانک ترا بکام دل دسترسست

شمارهٔ ۷۴ : بر چرخ چرا تکیه کنی کان دارست

شمارهٔ ۷۵ : دریاب که بی‌توام دل از غم بگرفت

شمارهٔ ۷۶ : هنگام صبوح خوش بود عاشق و مست

شمارهٔ ۷۷ : جانم که دل از ملک درونش بگرفت

شمارهٔ ۷۸ : چپ راست که هم حلقه و هم حلقه رباست

شمارهٔ ۷۹ : گر اهل دلی ای دل دیوانه مست

شمارهٔ ۸۰ : از ناله ی من پشت فلک خم بگرفت

شمارهٔ ۸۱ : ای آنک برت ملک سلیمان با دست

شمارهٔ ۸۲ : اقبال تو تیغی که بدست آوردست

شمارهٔ ۸۳ : در هر چه نه زان تست نتوان پیوست

شمارهٔ ۸۴ : هستی بهمین نقش هیولانی نیست

شمارهٔ ۸۵ : اشکم که چو لعل آبدار افتادست

شمارهٔ ۸۶ : ای کار دلم رفته ز زلف تو ز دست

شمارهٔ ۸۷ : ای شهره شهر باده باروت خوشست

شمارهٔ ۸۸ : تا چرخ مرا بدین دیار افکندست

شمارهٔ ۸۹ : امشب که وصال آن مه سیمبرست

شمارهٔ ۹۰ : آن فتنه ی نوخاسته دیگر ز چه خاست

شمارهٔ ۹۱ : دود دل ما باد نباید پنداشت

شمارهٔ ۹۲ : بستان ز شکوفه حلّه پوش آمده است

شمارهٔ ۹۳ : شخصم ز میان یار نایاب ترست

شمارهٔ ۹۴ : آن فتنه کن شمع جمع ما بود برفت

شمارهٔ ۹۵ : آن سرو سخنگو که مه هر جائیست

شمارهٔ ۹۶ : دارم چو میان او بدن یعنی هیچ

شمارهٔ ۹۷ : اجوف تن ناقصم خیالیست صحیح

شمارهٔ ۹۸ : رخسار تو در پرده عیان بتوان دید

شمارهٔ ۹۹ : گردون گرهی ز طاق ایوان تو باد

شمارهٔ ۱۰۰ : سلطان فلک بنده ی دربان تو باد

شمارهٔ ۱۰۱ : با قدر تو چرخ را زمین ساخته اند

شمارهٔ ۱۰۲ : مرغان سپهری که درین نه قفسند

شمارهٔ ۱۰۳ : کس پیش تو نام سخن آسان نبرد

شمارهٔ ۱۰۴ : احمد که بشعر امتحانم فرمود

شمارهٔ ۱۰۵ : گفتم که چه ریزدت زلب گفت که قند

شمارهٔ ۱۰۶ : بازار روان از بدنت می کشند

شمارهٔ ۱۰۷ : آن جام که جرعه ئیش جانی ارزد

شمارهٔ ۱۰۸ : این صدر نشینان که در این اطرافند

شمارهٔ ۱۰۹ : دل جای در آن طرّه پرخم خواهد

شمارهٔ ۱۱۰ : ماهی که بسالی نکند از ما یاد

شمارهٔ ۱۱۱ : دل فتنه ی آن چشم خوش جادو شد

شمارهٔ ۱۱۲ : از کار دل ارچه بوی خون می آید

شمارهٔ ۱۱۳ : چشمم چو نظر بر رخ یار اندازد

شمارهٔ ۱۱۴ : دیشب بت من چو ترکتازی می کرد

شمارهٔ ۱۱۵ : مستان صبوحی چو سحر برخیزند

شمارهٔ ۱۱۶ : گر مهر رخت خیمه بر افلاک زند

شمارهٔ ۱۱۷ : زان آب کزو آتش عشرت خیزد

شمارهٔ ۱۱۸ : ای شمع اگر زانک بسوزی شاید

شمارهٔ ۱۱۹ : جان با لب دوست عشق‌بازی می‌کرد

شمارهٔ ۱۲۰ : دردا که شراب وصل ناخورده بماند

شمارهٔ ۱۲۱ : چشم تو دلم را بفغان می آرد

شمارهٔ ۱۲۲ : از مشک سیه چو سایه برخور فکند

شمارهٔ ۱۲۳ : آنکو رخش از خلد برین بابی بود

شمارهٔ ۱۲۴ : باد سحری که بوستان آراید

شمارهٔ ۱۲۵ : چون خامه حدیثت بزبان می آرد

شمارهٔ ۱۲۶ : قومی که نیند آگه از ایجاد وجود

شمارهٔ ۱۲۷ : ای همنفسان اگر مرا غمخوارید

شمارهٔ ۱۲۸ : ای نکهت خلد پیش انفاس تو باد

شمارهٔ ۱۲۹ : امشب که ز چرخ بوی خون می آید

شمارهٔ ۱۳۰ : شد کشته کسی که در جهان سرور بود

شمارهٔ ۱۳۱ : شب نیست که آهم بفلک برنرود

شمارهٔ ۱۳۲ : سروی که بنفشه بر سمن فرساید

شمارهٔ ۱۳۳ : هر دم که مرا از طلعتت یاد آید

شمارهٔ ۱۳۴ : تا هجر تو با منش وصالی باشد

شمارهٔ ۱۳۵ : دی زلف ترا باد سحر می جنباند

شمارهٔ ۱۳۶ : یارم چو مقیم دل پر خون آید

شمارهٔ ۱۳۷ : امروز که سبزه گرد باغت بدمید

شمارهٔ ۱۳۸ : یا رب که میانت بکناری مرساد

شمارهٔ ۱۳۹ : آن سرو خرامان که چنان می آید

شمارهٔ ۱۴۰ : آن جان عزیز بین که چون خوارم کرد

شمارهٔ ۱۴۱ : با طرّه بگو تا دل ما باز آرد

شمارهٔ ۱۴۲ : هر صبح که دم ز ملکت خاور زد

شمارهٔ ۱۴۳ : آنها که سر از چرخ برافروخته اند

شمارهٔ ۱۴۴ : مه نعل سمند باد جولان تو باد

شمارهٔ ۱۴۵ : یا رب که ببالاش بلائی مرساد

شمارهٔ ۱۴۶ : ای اشک جواب دل تو چون خواهی داد

شمارهٔ ۱۴۷ : آن روی که رشک ماه تابان آمد

شمارهٔ ۱۴۸ : مستی که نه هستیم زیان می دارد

شمارهٔ ۱۴۹ : هر دم که ز آب چشم ما آرد یاد

شمارهٔ ۱۵۰ : با لعل تو آب آب حیوان ریزد

شمارهٔ ۱۵۱ : دل را خبری ز عالم جان دادند

شمارهٔ ۱۵۲ : گفتی که کسی که فتنه می انگیزد

شمارهٔ ۱۵۳ : دل در سرت ای نگار سیمین تن شد

شمارهٔ ۱۵۴ : ماهی که دلم بزلف مشک افشان برد

شمارهٔ ۱۵۵ : چون چشم خوش تو ترکتازی می کرد

شمارهٔ ۱۵۶ : این همنفسان که اندرین انجمنند

شمارهٔ ۱۵۷ : آنزلف مسلسل که چنان می پیچد

شمارهٔ ۱۵۸ : دل فتنه ی آن سرو خرامان تو شد

شمارهٔ ۱۵۹ : گر پیرهن کشیده ات می باید

شمارهٔ ۱۶۰ : گیسوی کژت گوی بچوگان ببرد

شمارهٔ ۱۶۱ : شاهی کنم ار بنده خویشم داند

شمارهٔ ۱۶۲ : بذلی نه که در خانه بماند دیار

شمارهٔ ۱۶۳ : آن لعبت زرّین کمر سیمین بر

شمارهٔ ۱۶۴ : سودای توام محرم راز اولیتر

شمارهٔ ۱۶۵ : ای فتنه ی چشم پر خمارت عبهر

شمارهٔ ۱۶۶ : آن شاه که شهر علم را آمد در

شمارهٔ ۱۶۷ : می گفت دهل دوش بهنگام سحر

شمارهٔ ۱۶۸ : ای لفظ تو چون دیده من گوهربار

شمارهٔ ۱۶۹ : زلف بت من گفت که در دور قمر

شمارهٔ ۱۷۰ : عیسی نفسا ز خسته دم باز مگیر

شمارهٔ ۱۷۱ : ساقی ببر این جامه و آن جام بیار

شمارهٔ ۱۷۲ : خر را بفروش و کرّه ئی رنگین خر

شمارهٔ ۱۷۳ : چون بی می پخته خام می‌باشد کار

شمارهٔ ۱۷۴ : گفتم مگذر گفت ز پیشم بگذر

شمارهٔ ۱۷۵ : گفتم چو شوم تیغ ترا گفت سپر

شمارهٔ ۱۷۶ : گفتم که برویت چه کنم گفت نظر

شمارهٔ ۱۷۷ : گفتم روزم گفت بدین روز مناز

شمارهٔ ۱۷۸ : ای از لب شیرین تو شوریده شکر

شمارهٔ ۱۷۹ : ایدل خبر گنج ز ویرانه بپرس

شمارهٔ ۱۸۰ : سوز جگر شمع ز پروانه بپرس

شمارهٔ ۱۸۱ : ای از کف دُرپاش تو دریا در جوش

شمارهٔ ۱۸۲ : آوازه در افکنده سپهر سرکش

شمارهٔ ۱۸۳ : بی عشق چه ریحان بر عاقل چه حشیش

شمارهٔ ۱۸۴ : ای لعبت گلرخ می گلرنگ بکش

شمارهٔ ۱۸۵ : خر کرّه ماده را بآخور درکش

شمارهٔ ۱۸۶ : پایم که ز آزار نبودی اثرش

شمارهٔ ۱۸۷ : ای هندوی تیغت بجهانگیری فاش

شمارهٔ ۱۸۸ : فریاد ز چشم یار و جادو گریش

شمارهٔ ۱۸۹ : ای کلّ معانی تو از حسن بدیع

شمارهٔ ۱۹۰ : ای ذات شریفت گهر دُرج شرف

شمارهٔ ۱۹۱ : ای تیغ تو بگرفت جهان الا زنگ

شمارهٔ ۱۹۲ : آن فتنه که در سیم نهان دارد سنگ

شمارهٔ ۱۹۳ : ای ذات تو گلدسته بستان جلال

شمارهٔ ۱۹۴ : ای صیقلی آینه ی روشن دل

شمارهٔ ۱۹۵ : دلدار مرا بدلبری نیست عدیل

شمارهٔ ۱۹۶ : نادیده تمام روی آن ماه چگل

شمارهٔ ۱۹۷ : کاوس سرادق جلالست جمال

شمارهٔ ۱۹۸ : بر گلشن روی عالم افروز تو خال

شمارهٔ ۱۹۹ : ای شعر تو سرمایه ی دیوان کمال

شمارهٔ ۲۰۰ : ای کلک تو تیز کرده بازار جلال

شمارهٔ ۲۰۱ : خون شد جگرم ز دل که خون باد این دل

شمارهٔ ۲۰۲ : ای صیت تو آب برده از باد شمال

شمارهٔ ۲۰۳ : چون شمع بجز سوز جگر نپسندم

شمارهٔ ۲۰۴ : تا کی دل شوریده مشوّش داریم

شمارهٔ ۲۰۵ : ای بس که ز دیده خون دل می بارم

شمارهٔ ۲۰۶ : چون جان و دل از برای دلبر دارم

شمارهٔ ۲۰۷ : آن سر که ز بهر تیغ تیز تو نهم

شمارهٔ ۲۰۸ : ساقی بده آن باده که ما مستانیم

شمارهٔ ۲۰۹ : هر نکته ی چون آب که می راند چشم

شمارهٔ ۲۱۰ : من ملک جهانرا بسخن می گیرم

شمارهٔ ۲۱۱ : من حلقه بگوش حلقه ی گوش توام

شمارهٔ ۲۱۲ : ای از دو جهان وصل تو مقصود دلم

شمارهٔ ۲۱۳ : ای لفظ تو آب برده از دُرّ یتیم

شمارهٔ ۲۱۴ : هر لحظه که یاد آن جفا کیش کنم

شمارهٔ ۲۱۵ : چون نامه دلی پر از شکایت دارم

شمارهٔ ۲۱۶ : یک چند مقیم کُنج میخانه شدیم

شمارهٔ ۲۱۷ : ای سرو قد لاله رخ عبهر چشم

شمارهٔ ۲۱۸ : چون کلّه نشین عالم راز آیم

شمارهٔ ۲۱۹ : ساقی بده آن باده که خون شد جگرم

شمارهٔ ۲۲۰ : من دل بوفای دلستانی بدهم

شمارهٔ ۲۲۱ : در بتکده چون قابل ایمان گشتیم

شمارهٔ ۲۲۲ : دلبر به رخ دلکش و چشم نائم

شمارهٔ ۲۲۳ : وقتست که خیمه سوی گلزار زنیم

شمارهٔ ۲۲۴ : بر روی تو هر دم نگران می گردم

شمارهٔ ۲۲۵ : در راه مراغه با گروهی مردم

شمارهٔ ۲۲۶ : خفّاش نیم کز آفتاب اندیشم

شمارهٔ ۲۲۷ : گفتم که دمم چند دهی گفت چه دم

شمارهٔ ۲۲۸ : گفتم که دمم چند دهی گفت چه دم

شمارهٔ ۲۲۹ : ای دانه ی خال سیهت دام دلم

شمارهٔ ۲۳۰ : ای پایهٔ قدر تو ز ادراک برون

شمارهٔ ۲۳۱ : آنکس زختاست اصل و ابر و از چین

شمارهٔ ۲۳۲ : ای دل چه روی در طلب دلخواهان

شمارهٔ ۲۳۳ : گفتم چه خورم در طلبت گفت که خون

شمارهٔ ۲۳۴ : گفتم بچه مانده مژه ات گفت سنان

شمارهٔ ۲۳۵ : گفتم که چه خواهی که دهم گفتا جان

شمارهٔ ۲۳۶ : در باغ چو زد هزار دستان دستان

شمارهٔ ۲۳۷ : ای ماه رخت فزوده مهر دل من

شمارهٔ ۲۳۸ : هر لحظه کمان ابروان زه می کن

شمارهٔ ۲۳۹ : ای شکل و شمائلت چو شعرم موزون

شمارهٔ ۲۴۰ : ای بلبل خوش نغمهٔ بستان سخن

شمارهٔ ۲۴۱ : هر لحظه شکن بر شکن مو مفکن

شمارهٔ ۲۴۲ : آن سرو سهی چو خیمه می زد بیرون

شمارهٔ ۲۴۳ : ای دل چو بنامه می دهی شرح جنون

شمارهٔ ۲۴۴ : ای شعر خوشت نتیجه ی جان سخن

شمارهٔ ۲۴۵ : گفتند که در کوی خرابات مرو

شمارهٔ ۲۴۶ : ای رافع نه منظره ی شش در تو

شمارهٔ ۲۴۷ : ای خاتم ملکت بقا را جم تو

شمارهٔ ۲۴۸ : بر بود دلم یک نظر از منظر او

شمارهٔ ۲۴۹ : ای کام دل از جنّت اعلی همه تو

شمارهٔ ۲۵۰ : پیری دیدیم جمله ی وردش یا هو

شمارهٔ ۲۵۱ : ای بسته دم عیسی مریم دم تو

شمارهٔ ۲۵۲ : تو کعبه قدسی و روان زمزم تو

شمارهٔ ۲۵۳ : نارست جهان بگرد پیراهن او

شمارهٔ ۲۵۴ : ای طوطی روح را غذا شکّر تو

شمارهٔ ۲۵۵ : چون لعبت باغ پرده بگشود از رو

شمارهٔ ۲۵۶ : گر باز نبینیم رخ چون خور او

شمارهٔ ۲۵۷ : رفتم بعراق بر در جانانه

شمارهٔ ۲۵۸ : ای لفظ ترا لؤلؤ لالا بنده

شمارهٔ ۲۵۹ : گنجست غم عشقش و دل دیوانه

شمارهٔ ۲۶۰ : گفتم که چو رویت چه بود گفت که ماه

شمارهٔ ۲۶۱ : گفتم چه زنم در غم تو گفت که آه

شمارهٔ ۲۶۲ : ای برده ضمیرت از مه و مهر فَرِه

شمارهٔ ۲۶۳ : آنکو ز بنفشه بر گل افکنده زره

شمارهٔ ۲۶۴ : ماهی که ببرد از مه و خورشید فَرِه

شمارهٔ ۲۶۵ : بیمار غم تو گر نگردد به به

شمارهٔ ۲۶۶ : تا غالیه بر برگ سمن بیخته ئی

شمارهٔ ۲۶۷ : گر صد رهم از خویش جدا داشته ئی

شمارهٔ ۲۶۸ : در میکده گرنه پای بند میمی

شمارهٔ ۲۶۹ : گفتم جانم گفت ز جان سیر برای

شمارهٔ ۲۷۰ : در ساغر زر لعل بدخشان داری

شمارهٔ ۲۷۱ : گفتم چشمت گفت مکن بی بصری

شمارهٔ ۲۷۲ : گفتم قمرت گفت بچشمش گردی

شمارهٔ ۲۷۳ : گفتم جانم گفت بمیر ار مردی

شمارهٔ ۲۷۴ : گر با تو فلک دم زند از سرداری

شمارهٔ ۲۷۵ : گفتم چه کند دفع غمم گفت که می

شمارهٔ ۲۷۶ : ای آنکه به رخ آتش و گیسو عودی

شمارهٔ ۲۷۷ : ای دل تو مرا درین عذاب افکندی

شمارهٔ ۲۷۸ : آن لحظه که سر مست من بی سر و پای

شمارهٔ ۲۷۹ : ای شمع اگر سر نفرازی چه کنی

شمارهٔ ۲۸۰ : گر طرّه ی مشکبار بر رو فکنی

شمارهٔ ۲۸۱ : بودی که کسی از تو نشانم دادی

شمارهٔ ۲۸۲ : روح ملکی ساجد و مسجود توئی

شمارهٔ ۲۸۳ : ای آنک تو مانی و نمانی بکسی

شمارهٔ ۲۸۴ : ای پیکرم از مهر مهی ماه نوی

شمارهٔ ۲۸۵ : بی یار هزار باغ و گلشن بجوی

شمارهٔ ۲۸۶ : دی صبحدم آن غیرت سرو چمنی

شمارهٔ ۲۸۷ : می آیم و در بروی من می بندی

شمارهٔ ۲۸۸ : شرطست دلا کز سر جان برخیزی

شمارهٔ ۲۸۹ : ای دیده زانوار تو موسی قبسی

شمارهٔ ۲۹۰ : ای خواجه که سرمایه دین ودادی

شمارهٔ ۲۹۱ : ای پیک مبارک ز کجا می آئی

شمارهٔ ۲۹۲ : ای بنده ی درگاه تو هر آزادی

شمارهٔ ۲۹۳ : تا چند ز مهر مه آن غالیه موی

شمارهٔ ۲۹۴ : رفت آنک بباغ و راغ کردیمی جای

شمارهٔ ۲۹۵ : هر چند که در ملک فصاحت میری

شمارهٔ ۲۹۶ : هر چند که ما را فلک بی سر و پای

شمارهٔ ۲۹۷ : در حال من از نگاه ازین به نکنی

شمارهٔ ۲۹۸ : ای غرّه بفضل و خالی از دانائی

شمارهٔ ۲۹۹ : ای حلقه که هم پای سر اندازانی

شمارهٔ ۳۰۰ : ای مشک تتار از سر زلفت تاری

شمارهٔ ۳۰۱ : ای کرده خور از خجلت رخسار تو خوی

شمارهٔ ۳۰۲ : آن موی میان که تا میان دارد موی

شمارهٔ ۳۰۳ : در خانه دلم تنگ شد از تنهائی

شمارهٔ ۳۰۴ : وقتی گرت افتد اتفاق سفری

شمارهٔ ۳۰۵ : ای شب مگر آن زلف سمن فرسائی

شمارهٔ ۳۰۶ : آن لعبت نی زن من اگر با ویمی

شمارهٔ ۳۰۷ : تا چند چو خور بر سر عالم لرزی

شمارهٔ ۳۰۸ : دیشب صنمی سرو قد شیرازی