شمارهٔ ۲۳۱

هوش مصنوعی: آن کس که از عشق و زیبایی سرچشمه می‌گیرد، مانند ابر است که از چین شکم دچار پریشانی و درهم ریختگی شده است، چون که باد از سرکین به حرکت درآمده است.

هوش مصنوعی: در اینجا شاعر از لحظه‌ای از زندگی یاد می‌کند که مانند شعله‌ی شمع، در حال فروکش کردن و به پایان رسیدن است. او از خداوند می‌خواهد که در این زمان حساس، او را تنها نگذارد و کسی را به بالای سرش نیاورد که در این لحظه‌ی پایانی به او کمک کند. این احساس ناامیدی و نیاز به حمایت در لحظات سخت را بیان می‌کند.