خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

طغرل احراری » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : غم تو تا نفس باقیست با من هر نفس بادا

شمارهٔ ۲ : ز عارض برقع افکندی کشودی روی زیبا را

شمارهٔ ۳ : حضور خویش خواهی جبر ما را

شمارهٔ ۴ : اگر به گوشه چشمی نظر کنی ما را

شمارهٔ ۵ : ماه من هرگه کشاید طره لبلاب را

شمارهٔ ۶ : نزهت کویت برد رونق گلزار را

شمارهٔ ۷ : شوخ من هرگه کشاید طره چون قیر را

شمارهٔ ۸ : دارم هوای عشق تو عمریست بر سرا

شمارهٔ ۹ : اگر اینست تندی توسن جولان شتابش را

شمارهٔ ۱۰ : اگر اینست اکنون قدر رفعت آشنایش را

شمارهٔ ۱۱ : نباشد التفاتی با من اکنون تیغ قاتل را

شمارهٔ ۱۲ : گر به عرض آرد تمنا حسرت ناکام را

شمارهٔ ۱۳ : گر قضا با من نویسد محنت ایام را

شمارهٔ ۱۴ : هرکه را باشد نظر ترک قباپوش مرا

شمارهٔ ۱۵ : بس که شهد مدعا حال نشد کام مرا

شمارهٔ ۱۶ : تا عروج باده زد دستی گریبان مرا

شمارهٔ ۱۷ : تا قضا کردهست در قصر بلا بانی مرا

شمارهٔ ۱۸ : اینست اگر ساز بم و زیر جهان را

شمارهٔ ۱۹ : اگر هوشم کند چون شانه در زلفش شبیخون را

شمارهٔ ۲۰ : آفرین شست خدنگ چشم زهگیر تو را

شمارهٔ ۲۱ : عرض حاجت می‌کند دل خسرو ناز تو را،

شمارهٔ ۲۲ : هرکه نوشد از قضا گر جام مشحون تو را

شمارهٔ ۲۳ : تا به اوج دلبری زد اخترش دنباله را

شمارهٔ ۲۴ : هرکه در دشت جنون بیند من دیوانه را

شمارهٔ ۲۵ : تا ز عکس خویش کردی سرفراز آیینه را

شمارهٔ ۲۶ : برد زلفش گرو از مشکلم آسانی را

شمارهٔ ۲۷ : نباشد ذوق راحت کام ارباب معانی را

شمارهٔ ۲۸ : ندارد میل الفت وضع آزادی‌پسند ما

شمارهٔ ۲۹ : بس که در کوه بلا هم‌سنگ فرهادیم ما

شمارهٔ ۳۰ : از هجوم اشک بر دریا گذر داریم ما

شمارهٔ ۳۱ : تا به رخسار چو ماه او نظر داریم ما

شمارهٔ ۳۲ : قامتی در زیر بار عشق خم داریم ما

شمارهٔ ۳۳ : بس که چون عنقا ز خاطرها فراموشیم ما

شمارهٔ ۳۴ : هر کرا باشد گذر بر کلبه احزان ما

شمارهٔ ۳۵ : چون نی گرفته ملک جهان را فغان ما

شمارهٔ ۳۶ : هرکه آمد به سوی خانه ما

شمارهٔ ۳۷ : هر کس که رخ تو دید جانا

شمارهٔ ۳۸ : ای ز موج طلعتت نظاره در گرداب‌ها

شمارهٔ ۳۹ : گر خرامد آن پری‌رو جانب گلزارها

شمارهٔ ۴۰ : عمرها شد می‌زنم در راه عشقش گام‌ها

شمارهٔ ۴۱ : اگر اینست با خوبان عالم آشنایی‌ها

شمارهٔ ۴۲ : ز خود بسیار دور افتادم از معنی قرینی‌ها

شمارهٔ ۴۳ : ای بهار ناز بهر زینت گل‌ها بیا!

شمارهٔ ۴۴ : ای ز رخسار تو گل شرمنده در گلزارها

شمارهٔ ۴۵ - سیدجان : سنبل از آشفتگی زلف کژت یک پیچ و تاب

شمارهٔ ۴۶ - شمس‌الدین‌جان : شوخ بی‌باکی که کرده خانه مردم خراب

شمارهٔ ۴۷ : می‌نماید بر لب جو عکس ماه من در آب

شمارهٔ ۴۸ : ماه در پیش رخت یک لمعه باشد از سراب

شمارهٔ ۴۹ : می‌برد لعل لب او نشئه از موج شراب

شمارهٔ ۵۰ : اگرچه دورم از نظاره رخسار یار امشب

شمارهٔ ۵۱ : هرکس که گل چید از گلشن شب

شمارهٔ ۵۲ : می‌رسد از ناله بر گردون لوای عندلیب

شمارهٔ ۵۳ : نغمه عشاق باشد در نوای عندلیب

شمارهٔ ۵۴ - حبیب‌جان : حنا از خون مردم بسته دستت

شمارهٔ ۵۵ : زهی آیینه را حیرت خیال عکس تصویرت

شمارهٔ ۵۶ - حبیب‌جان : حیات طغرل از عشق حبیب است

شمارهٔ ۵۷ : اگر دل محو آن رخسار زیباست

شمارهٔ ۵۸ : هر کرا شوخ پری‌رخسار است

شمارهٔ ۵۹ - حبیب‌جان : حزین منشین که نوروز بهار است

شمارهٔ ۶۰ : آنکه تسلیم سجود خاک پایش شد سر است

شمارهٔ ۶۱ : تا نهال قامت او را صنوبر چاکر است

شمارهٔ ۶۲ : تا زیر و بم نغمه مضراب تو ساز است

شمارهٔ ۶۳ : حیا پیراهن اندام ناز است

شمارهٔ ۶۴ : تا زلف تو در خرمن گل غالیه‌بیز است

شمارهٔ ۶۵ : چند روزی در جهان ای عمر مهمانی بس است

شمارهٔ ۶۶ : خاکساری بس که ما را شهپر بال رساست

شمارهٔ ۶۷ : هر لحظه به دل از مژه‌ات زخم خدنگ است

شمارهٔ ۶۸ : جز عشق به عالم همه اوهام خیال است

شمارهٔ ۶۹ : گرچه رنگ و بو دلیل و شاهد روی گل است

شمارهٔ ۷۰ : رفتن هوش از سرم تا ساربان محمل است

شمارهٔ ۷۱ : در کشور ملاحت شاهی تو را تمام است

شمارهٔ ۷۲ : بس که هستی همه سامان وجود عدم است

شمارهٔ ۷۳ : فرصت عهد جهان از صبح هستی یک دم است

شمارهٔ ۷۴ : رندیم ما و بوقلمونی شعار ماست

شمارهٔ ۷۵ : تا درین وادی غبار ما به دامان آشناست

شمارهٔ ۷۶ : نغمه قانون هستی ساز مضراب فناست

شمارهٔ ۷۷ : شور دریای محبت موجی از آب من است

شمارهٔ ۷۸ : عقیق از حسرت لعل تو خون است

شمارهٔ ۷۹ : تیری که از کمان نگاه تو جسته است

شمارهٔ ۸۰ : دلبرم پُر پُرجفا افتاده است

شمارهٔ ۸۱ : یکسر شرار عشقم و آهم زبانه است

شمارهٔ ۸۲ : بس که بی‌رنگی درین گلشن دلیل رنگ اوست

شمارهٔ ۸۳ : باده رندان را شراب کوثری‌ست

شمارهٔ ۸۴ : سرشکم دانه بی‌حاصل کیست؟!

شمارهٔ ۸۵ : قامت دلجوی او سرو گلستان کیست؟!

شمارهٔ ۸۶ : سرخط مشق جنون زلف پریشان کیست؟!

شمارهٔ ۸۷ : رخش امشب چراغ خانه کیست؟!

شمارهٔ ۸۸ : هیچ در ملک جهان چون او پری‌رخسار نیست

شمارهٔ ۸۹ : در طریق عشق کس را رهبری در کار نیست

شمارهٔ ۹۰ : بس که در قصر جهان آبادی از معمار نیست

شمارهٔ ۹۱ : حاجت من در دو عالم جز گل روی تو نیست

شمارهٔ ۹۲ : ساقیا باده ده بهار گذشت

شمارهٔ ۹۳ : سرو نازش هر طرف با قامت دلجو گذشت

شمارهٔ ۹۴ : شب که در دل عکس خورشید رخ او جا گرفت

شمارهٔ ۹۵ : آمد و در پیش من از ناز جولان کرد و رفت

شمارهٔ ۹۶ : سرو من باز آ که تا سرو خرامان بینمت

شمارهٔ ۹۷ : پریشان جعد سنبل از سر زلف سمن‌سایت

شمارهٔ ۹۸ : می‌کنم جان در غم او کندن جانم عبث

شمارهٔ ۹۹ : چاک است گویا پیراهن صبح

شمارهٔ ۱۰۰ : هرکس که باشد همخانه صبح

شمارهٔ ۱۰۱ : گرچه در میخانه بر لب خنده‌ها دارد قدح

شمارهٔ ۱۰۲ : باز از رنگ حنا شد پنجه دلدار سرخ

شمارهٔ ۱۰۳ : تا خیال ابرویش کردم سرم آمد به یاد

شمارهٔ ۱۰۴ : اگر شمع دلیل الفت ما رهنما گردد

شمارهٔ ۱۰۵ : ندانم ساغر عشرت کرا سرشار می‌گردد

شمارهٔ ۱۰۶ : اگر آیینه بر روی تو عرض مدعا دارد

شمارهٔ ۱۰۷ : بت نامهربانم کی ز حال من خبر دارد

شمارهٔ ۱۰۸ : غبار سرمه تا در خانه چشمش وطن دارد

شمارهٔ ۱۰۹ - تاشقلی‌جان : تا کلک صنع چشم تو سرمشق ناز کرد

شمارهٔ ۱۱۰ : آتش عشق که خاکم تحفه بر باد آورد

شمارهٔ ۱۱۱ : رنگ رخسار تو از رخسار گل ننگ آورد

شمارهٔ ۱۱۲ - میرزا همدم : مانی چین نقش مطبوع تو در چین آورد

شمارهٔ ۱۱۳ : غنچه از لعل تو سبق گیرد

شمارهٔ ۱۱۴ - شاه‌میرزا : شهاب‌آسا نگاهم از سپهر دیده می‌تازد

شمارهٔ ۱۱۵ : زلف مشکین تا به دور ماه رویش هاله زد

شمارهٔ ۱۱۶ : مرا از عالم و آدم غم عشق تو بس باشد

شمارهٔ ۱۱۷ : مرا عشق تو تا سرمایه دنیا و دین باشد

شمارهٔ ۱۱۸ : هر کرا زلف عنبرین باشد

شمارهٔ ۱۱۹ : هر کرا دل محو آن آیینه‌رخسار شد

شمارهٔ ۱۲۰ : هر کرا چشم تو صهبا می‌کشد

شمارهٔ ۱۲۱ : از تبسم لعل او تا نشئه از مل می‌کشد

شمارهٔ ۱۲۲ : تا کمند زلف او صد دل به یک مو می‌کشد

شمارهٔ ۱۲۳ : کتاب عارضش را تا سواد خط نمایان شد

شمارهٔ ۱۲۴ : آه از دور فلک یک لحظه بر کامم نشد

شمارهٔ ۱۲۵ - محیی‌الدین‌خان : ماه سیم‌اندام من هرچند عالی‌جاه شد

شمارهٔ ۱۲۶ : ماه من امروز در مصر ملاحت شاه شد

شمارهٔ ۱۲۷ : تا نزاکت زان خرام قد دلجو می‌چکد

شمارهٔ ۱۲۸ - بقاجان : به اوج دلبری روی تو تا ماه تمام آمد

شمارهٔ ۱۲۹ : شبی در خاطرم زلف تو آمد

شمارهٔ ۱۳۰ : خوبرویان شیوه حیرت شعارم کرده‌اند

شمارهٔ ۱۳۱ - محیی‌الدین‌جان : مهر عشقش در ازل خط جبینم کرده‌اند

شمارهٔ ۱۳۲ : شبنم عرض ادب از چشم حیران ریختند

شمارهٔ ۱۳۳ : ساغر عیش ابد گرچه به دستم دادند

شمارهٔ ۱۳۴ : از نگه تیری به جانم آن کمان‌ابرو زند

شمارهٔ ۱۳۵ : هر کجا آن شوخ گر صیدی به ابرو می‌زند

شمارهٔ ۱۳۶ - عبدالکریم : عشق را حسن تو قانون دگر پیدا کند

شمارهٔ ۱۳۷ - عبدالحمیدجان : عنبر زلف کژت بازار عنبر بشکند

شمارهٔ ۱۳۸ - باسط‌جان : باده عشق تو در هر دل اگر جوش کند

شمارهٔ ۱۳۹ - رحیم‌جان : رنگ و بوی باغ حسنت در چمن شور افکند

شمارهٔ ۱۴۰ - غلام‌جان : غنچه را لعل لبت دلخون کند

شمارهٔ ۱۴۱ - احمدجان : ارغوان در پیش رخسار تو بیرنگی کند

شمارهٔ ۱۴۲ : یار به من باز جفا می‌کند

شمارهٔ ۱۴۳ : غمزه مردم‌شکارت غارت جان می‌کند

شمارهٔ ۱۴۴ : عارض چون ماهش از برقع نمایان می‌کند

شمارهٔ ۱۴۵ : دل به طاق ابروی او می‌ْپرستی می‌کند

شمارهٔ ۱۴۶ : پرتو آیینه‌ام حیرت‌بیانی می‌کند

شمارهٔ ۱۴۷ : تا قماش حسن او را کاروان از ناز بود

شمارهٔ ۱۴۸ : هرکجا شوق توام ساغر کش آمال بود

شمارهٔ ۱۴۹ : یاد ایامی که هر دم با منت پیغام بود

شمارهٔ ۱۵۰ : صبح صادق از طلوع معنی‌ام آگاه بود

شمارهٔ ۱۵۱ - سید سلام : سرم به زیر قدوم تو گر غبار شود

شمارهٔ ۱۵۲ : بود آن روز که چشمم به رخت باز شود

شمارهٔ ۱۵۳ : تا شعاع مهر از جیب تو روشن می‌شود

شمارهٔ ۱۵۴ : زیر تیغ ابرویش صد مثل من گر سر دهد

شمارهٔ ۱۵۵ : نرگس مست تو آلوی هراتم ندهد

شمارهٔ ۱۵۶ : ز جوش اشک در آبم گهربار اینچنین باید

شمارهٔ ۱۵۷ : بیا ای دل که نیرنگ و فسونت پر به کار آید

شمارهٔ ۱۵۸ : ای نگاه شفقت‌آمیزت مرا از جان لذیذ

شمارهٔ ۱۵۹ : هرکجا گر گردبادی حلقه می‌سازد غبار

شمارهٔ ۱۶۰ : در دل خیال آن قد رعنا نگاه دار

شمارهٔ ۱۶۱ : کس نباشد به سیر این گلزار

شمارهٔ ۱۶۲ : بس که اندر باغ از جنت اثر دارد بهار

شمارهٔ ۱۶۳ : آنقدر دارد صفا آیینه رخسار یار

شمارهٔ ۱۶۴ : تا شنیدم از صبا افسانه‌های زلف یار

شمارهٔ ۱۶۵ : پرده صبح نگه را بر رخ دلدار در

شمارهٔ ۱۶۶ : در حریم یار گر آری گذر

شمارهٔ ۱۶۷ : ای غنچه‌دهن لب تو شکر

شمارهٔ ۱۶۸ : باز جانم شد فدای چشم خمار دگر

شمارهٔ ۱۶۹ : تا خیال صورتش شد دیده‌ام را جلوه‌گر

شمارهٔ ۱۷۰ : ای خرام ناز تو چون جلوه طاووس نر

شمارهٔ ۱۷۱ : ای روی تو آفتاب خاور

شمارهٔ ۱۷۲ : آه ازآن روزی که گردیدم من از وصل تو دور

شمارهٔ ۱۷۳ : شب که با یاد رخت داشت دلم سوز و گداز

شمارهٔ ۱۷۴ : قامتم خم گشت آخر از غم بالای ناز

شمارهٔ ۱۷۵ : گرچه در راه محبت در تک و تازم هنوز

شمارهٔ ۱۷۶ : بس که از زلف تو من خاطرپریشانم هنوز

شمارهٔ ۱۷۷ : رفت جان بر باد و دور از وصل جانانم هنوز

شمارهٔ ۱۷۸ : در غمت جان دادم و اما تو در نازی هنوز

شمارهٔ ۱۷۹ : ای عارض گلگون تو از باده گهرریز

شمارهٔ ۱۸۰ : هرچه جز عشقش مرا عار است و بس

شمارهٔ ۱۸۱ : از تبسم لعل او چون غنچه خندان است و بس

شمارهٔ ۱۸۲ : بر رخش آیینه را یک چشم حیران است و بس

شمارهٔ ۱۸۳ : با زخم تغافل ز لب یار دوا پرس

شمارهٔ ۱۸۴ : آهنگ کوهسار تو از گوش کر مپرس

شمارهٔ ۱۸۵ : می‌روم از خویش هر ساعت ز دنبال نفس

شمارهٔ ۱۸۶ : یک نگاه از چشم مخمورش تو را باشد هوس

شمارهٔ ۱۸۷ : ز خون دیده من نامه به یار نویس

شمارهٔ ۱۸۸ : گر زیان ظاهر نمایی در خیال سود باش

شمارهٔ ۱۸۹ : گر نه‌ای صندل برو درد سر خمار باش

شمارهٔ ۱۹۰ : چند روزی بر بنای طاق غم معمار باش

شمارهٔ ۱۹۱ : بنای عشق گرت هست خانه ویران باش

شمارهٔ ۱۹۲ : هرکه را باشد چو من گر شوخ سیمین‌غبغبش

شمارهٔ ۱۹۳ - شمس‌الدین‌جان : شهادت بسملم از یک نگاه چشم مستستش

شمارهٔ ۱۹۴ : ز خود چندان فراموشم که نآیم هیچ در یادش

شمارهٔ ۱۹۵ : اگر بر قاصد نظاره بخشد رخصت بارش

شمارهٔ ۱۹۶ : هر کرا گر دلبرش باشد نباشد دل برش

شمارهٔ ۱۹۷ : ندانم گرمی خونی که دارد رنگ تأثیرش

شمارهٔ ۱۹۸ : چه خاصیت بود یارب نصیب چشم زهگیرش

شمارهٔ ۱۹۹ : هر کس که پر از باده عشق است ایاغش

شمارهٔ ۲۰۰ : بتی دارم که چتر مهر باشد زیب اورنگش

شمارهٔ ۲۰۱ : دمد صبح امید من اگر از شام هجرانش

شمارهٔ ۲۰۲ : چه امکان است گردد از دلم بیرون تمنایش

شمارهٔ ۲۰۳ : می‌کند نظاره تا بر روی آن تنناز رقص

شمارهٔ ۲۰۴ : تا قضا زد خیمه هستی درین نیلی بساط

شمارهٔ ۲۰۵ : گر نه‌ای بلبل تو را از صحبت گل‌ها چه حظ؟!

شمارهٔ ۲۰۶ : بید مجنون را به جز آشفتگی از بر چه حظ؟!

شمارهٔ ۲۰۷ : هر کس که دارد یک دلبر فیض

شمارهٔ ۲۰۸ : تا شد از کتم عدم در ملک هستی بود شمع

شمارهٔ ۲۰۹ : بس که شب تا روز از غم گریه‌ها دارد چراغ

شمارهٔ ۲۱۰ : از کمال روشنی در دیده شد جای چراغ

شمارهٔ ۲۱۱ : ای به خوبی در میان خوبرویان معترف

شمارهٔ ۲۱۲ : یار ما را پیرهن از برگ گل باشد لطیف

شمارهٔ ۲۱۳ : ای شوخ پریوشان آفاق

شمارهٔ ۲۱۴ : ای لعل لب تو جان عاشق

شمارهٔ ۲۱۵ : دارد چمن ز رونق فصل بهار رنگ

شمارهٔ ۲۱۶ : اگر خرامی به سوی چمن بدین نیرنگ

شمارهٔ ۲۱۷ - حبیب‌جان : حافظت از چشم بد بادا خداوند تعال

شمارهٔ ۲۱۸ : مرا شوریست بر سر از غم دل

شمارهٔ ۲۱۹ : بلند است از فلک مأوای بیدل

شمارهٔ ۲۲۰ : خوشا روزی که از مضمون طغرل

شمارهٔ ۲۲۱ : عالمی از روی او دارد گلستان در بغل

شمارهٔ ۲۲۲ : ای از بهار عارضت نظاره را جان در بغل

شمارهٔ ۲۲۳ : ای نرگس مستت چمن آرای تغافل

شمارهٔ ۲۲۴ : لبت لعل و قدت طوبی رخت گل

شمارهٔ ۲۲۵ : گر کسی چیند ز باغ عارضت یک بار گل

شمارهٔ ۲۲۶ : بس که آوردست نخل قامت دلدار گل

شمارهٔ ۲۲۷ : ای ز صبح عارضت شرمنده در گلزار گل

شمارهٔ ۲۲۸ : در محفل رقیبان رویت شکفته گل گل

شمارهٔ ۲۲۹ : تا به منشور سخن سرمشق طغرا گشته‌ام

شمارهٔ ۲۳۰ : بشنود بلبل اگر اندر گلستان ناله‌ام

شمارهٔ ۲۳۱ : برنمی‌آید برون از سینه آسان ناله‌ام

شمارهٔ ۲۳۲ : کاش در بزم ادب من دلبری می‌داشتم

شمارهٔ ۲۳۳ : طرب‌پیمای عشقم خاکساری‌هاست معراجم

شمارهٔ ۲۳۴ : از آن روزی که من در حلقه زلف تو افتادم

شمارهٔ ۲۳۵ : خجالت مایه‌ام وضع پریشانیست بنیادم

شمارهٔ ۲۳۶ : کتاب عشق می‌خوانم کنون فهم سبق کردم

شمارهٔ ۲۳۷ : به مضراب دگر قانون عشقت ساز می‌کردم

شمارهٔ ۲۳۸ : صفحه دل را ز موج باده تا مستر زدم

شمارهٔ ۲۳۹ - فیض‌الله‌جان : فروزد شمع رخسارش اگر در کلبه تارم

شمارهٔ ۲۴۰ : نوبهار ایجادم رونق حمل دارم

شمارهٔ ۲۴۱ - بقاجان : بنما رخ چو ماهت که ز دل برد قرارم

شمارهٔ ۲۴۲ - حبیب‌جان : حجاب از رخ فکن دلبر که زارم

شمارهٔ ۲۴۳ : ای نهال قامتت نخل گلستان ارم

شمارهٔ ۲۴۴ : وه که محرم در حریمش غیر و من اندر درم

شمارهٔ ۲۴۵ : ز معمار خرابی بس که همچون گنج معمورم

شمارهٔ ۲۴۶ : ندانم از چه استاد ازل کردست تخمیرم

شمارهٔ ۲۴۷ : بساط هستی خود را به راهت خاک می‌سازم

شمارهٔ ۲۴۸ : به عالم خویش را از بی‌خودی افسانه می‌سازم

شمارهٔ ۲۴۹ : ادب سرمایه عشقم مپرس از شوخی نازم

شمارهٔ ۲۵۰ : هرگه ز ناز خندد آن جوهر تبسم

شمارهٔ ۲۵۱ : حدیث زلف او خواهم خطی از هاله بنویسم

شمارهٔ ۲۵۲ : چو می از آتش شوق وصال یار در جوشم

شمارهٔ ۲۵۳ : گرفتار کمند آن خم زلف بناگوشم

شمارهٔ ۲۵۴ : ندانم شمع رخسار که روشن شد ز آمالم

شمارهٔ ۲۵۵ : نشئه از میخانه تحقیق می‌خواهد دلم

شمارهٔ ۲۵۶ : آبله شد سد ره منزلم

شمارهٔ ۲۵۷ : ندانم نشئه از پیمانه چشم که در جامم

شمارهٔ ۲۵۸ : نباشد جز حساب غم به جدول خط تقویمم

شمارهٔ ۲۵۹ : ناله همان به که ز دل سر کنم

شمارهٔ ۲۶۰ : چو گل زین باغ یک دل غرق خونم

شمارهٔ ۲۶۱ : بیا ای باعث شور جنونم

شمارهٔ ۲۶۲ - عبدالهریم جان : عشق تو بلای جان و دینم

شمارهٔ ۲۶۳ : من از ساقی برای دفع غم توقیر می‌خواهم

شمارهٔ ۲۶۴ - عبدالرشیدجان : عارضت آفتاب می‌گویم

شمارهٔ ۲۶۵ : تا نگه از چشم حیران کرده‌ایم

شمارهٔ ۲۶۶ - حبیب‌جان : حلاوت در دلم از عشق جانان

شمارهٔ ۲۶۷ : مرحبا ای دلبر سیمین‌تن سیمین‌بدن

شمارهٔ ۲۶۸ : زیر بار عشق تو قدم دو تا خواهد شدن

شمارهٔ ۲۶۹ : در غم عشق تو آخر ناتوان خواهم شدن

شمارهٔ ۲۷۰- باسط‌جان : با برگ رخسار گلت ای گل‌بدن خوارم مکن!

شمارهٔ ۲۷۱ : ای جفاجو اندکی قلب مرا تفریح کن

شمارهٔ ۲۷۲ : سواد سرمه شام است در چشم نگار من

شمارهٔ ۲۷۳ : تا کشد از رخ نقاب آن ماه سیمین‌ساق من

شمارهٔ ۲۷۴ : آه از جوش صفای طبع معنی‌زای من

شمارهٔ ۲۷۵ - تاجی‌جان : تاب رخت ندارد خورشید طاق گردون

شمارهٔ ۲۷۶ : شوخ شهرآشوب من گر بی‌حجاب آید برون

شمارهٔ ۲۷۷ : به یاد خنده آن لعل میگون

شمارهٔ ۲۷۸ : بتی دارم که صد میخانه باشد در کنار او

شمارهٔ ۲۷۹ : قدر مسیحا برد لعل سخندان او

شمارهٔ ۲۸۰ : شوخی که بگذرد ز دل ما سنان او

شمارهٔ ۲۸۱ - سیدجان : سرو و صنوبر شد خجل از قامت زیبای او

شمارهٔ ۲۸۲ : برد دلم را ز ره زلف سمن‌سای او

شمارهٔ ۲۸۳ - مردانقلی : ماه تمام من که منم مستمند تو

شمارهٔ ۲۸۴ : دلبرم را هست گویا سیر صحرا آرزو

شمارهٔ ۲۸۵ : از قامت بلندت قمری به لحن کوکو

شمارهٔ ۲۸۶ : دل پیش تو کشف راز کرده

شمارهٔ ۲۸۷ : ای عشق بلای جان شدستی

شمارهٔ ۲۸۸ : ای غنچه خندان من از بوستان کیستی؟!

شمارهٔ ۲۸۹ : یاد ایامی که سوی ما خرامی داشتی

شمارهٔ ۲۹۰ - در جواب گلشنی بخارایی : آن روز وعده تو سرآمد نیامدی

شمارهٔ ۲۹۱ - عبدالاقدر : عارضت خورشید اوج دلبری

شمارهٔ ۲۹۲ : با لب لعل تو طوطی نکند هم‌سخنی

شمارهٔ ۲۹۳ : ای فلک داد از جفایت در چه حالم کرده‌ای؟!