شمارهٔ ۱۱۷

هوش مصنوعی: عشق تو برای من به اندازه‌ای ارزشمند است که اگر کل جهان و دین را داشته باشم، باز هم تنها همین عشق به تو را کافی می‌دانم و می‌خواهم تمام عمرم را صرف آن کنم.

هوش مصنوعی: از درد جدایی‌ات شکایت می‌کنم، ولی مانند نی ناله نمی‌زنم، زیرا این غم و رنج از سرنوشت من است و با من همراه است.

هوش مصنوعی: خم ابروی او حاکی از نشانه‌های فراوانی است، اما می‌ترسم که چشمان بازیگوشش در کمین باشند.

هوش مصنوعی: وصال و دیدن چهره‌ی او برای من دشوار است، زیرا مانند سایه‌ای از بخت شومم، زمین را تحت سایه‌اش می‌پوشاند.

هوش مصنوعی: من عشق او را به استاد نشان دادم و محبتش را به پایان رساندم. بر روی خاتم من نام او به عنوان نگین نقش بسته است.

هوش مصنوعی: راز و کلید مشکلات و غم‌ها از ازل با من آمده است. غیر از من، کجا می‌توان یافت کسی که در مخزن درد و رنج، امین و نگهبان باشد؟

هوش مصنوعی: الان در باغ، جایی که سبزه و گل زیبا می‌روید، هر جا که رد پای آن معشوق باشد، همه چیز زیبایی و طراوت دارد.

هوش مصنوعی: من از داشتن درد و غم جدایی او لذت می‌برم، زیرا برایم تلخی این جدایی به اندازه‌ای شیرین است که از هر نوع عسل و شیرینی بیشتر خوشایند است.