شمارهٔ ۷۶

هوش مصنوعی: موسیقی و هماهنگی زندگی ناشی از نواختن سرنوشتی است که در آن مرگ وجود دارد. در واقع، وجود سالخوردگی و گذر عمر، یادآور نغمه‌ای است که به گوش می‌رسد و نشان‌دهنده گذر زمان است.

هوش مصنوعی: چشم خود را باز کن و نگاهی به خاک بی‌معنا بینداز؛ در آنجا تاج و تخت پادشاهی به مانند نقش و نگار روی دامن یک گدا است.

هوش مصنوعی: شادی و خوشحالی در زندگی کوتاه و زودگذر است و این فرصت‌ها بیش از دو روز دوام نخواهند داشت. مانند گلی که در حال خندیدن و در حال نواختن بلبل در باغ هست.

هوش مصنوعی: فرهاد، اینک دیگر به فکر شیرین نباش، هرچه بابت این کوه و کارهایی که کرده‌ای در نظر داشتی، تنها چیزی که باقی مانده، صدای تمهید و تدارکات است.

هوش مصنوعی: عقل به عنوان غبار در چشمان دیوانه ما نقش می‌بندد، در حالی که عشق مانند توت در بیابان دیوانگی عاشق پنهان است.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی به دنیای عشق او قدم بگذاری، جز اشتیاق و عشق به او هیچ دلیلی نمی‌تواند تو را هدایت کند.

هوش مصنوعی: هر لحظه که به یاد او می‌افتم، همچون عکسی زیبا در دل من نقش می‌بندد و مانند جواهری که در دل آینه درخشان می‌شود، صفا و زیبایی او در وجودم جان می‌گیرد.

هوش مصنوعی: زمان عید است، اما در مشهد ما حتی یک قدم هم نمی‌توانیم برداریم. آیا خون من کم‌ارزش‌تر از رنگ حناست؟

هوش مصنوعی: در میخانه برای هر کسی ممکن است که بهشتی باشد، در حالی که اسکندر بزرگ به دنبال آب زندگی است.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس مانند طغرل نمی‌تواند تکیه‌گاه و پشتیبان دیگری باشد. تنها کسی که در زمان افتادگی و مشکلات دست تو را در دست می‌گیرد، خداوند است.