شمارهٔ ۲۰۰

هوش مصنوعی: من یک معشوق دارم که چتری از محبت بر سر دارد و زیبایی او به قدری تماشایی است که آسمان را به تماشا می‌کشاند و خاک سرخ لعل بر چشمانش مثل سرمه‌ای درخشان جلوه می‌کند.

هوش مصنوعی: از دوری او به شدت ناراحتم و روح شیرینم را تلخ کرده‌ام؛ اما مثل فرهاد که در این کوه‌ها به عشق شیرینش می‌اندیشید، من هم فراموش کرده‌ام که از سنگی که در راهش است، نگران باشم.

هوش مصنوعی: من چطور می‌توانم از فکر و یاد او بیرون بیایم؟! به همین دلیل در کلامم به شدت او را در آغوش گرفته‌ام.

هوش مصنوعی: هر بار که در باغچه قدم می‌زنند، گل‌ها به خاطر گرمی عرقی که از روی آن‌ها می‌ریزد، رنگ و روی تازه‌ای می‌گیرند و این نشان‌دهنده‌ی شوخی و ظرافت طبیعت است.

هوش مصنوعی: او با لبخند و نگاه تلخش مثل قاضی قضاوت می‌کند. من از این آرامش و تنشی که بین ما وجود دارد، به شدت می‌لرزم.

هوش مصنوعی: چشم‌های جادویی او با رنگ و نازی که دارد، دل را به شدت محصور می‌کند و هیچ راهی برای آزاد شدن از فریب و نیرنگ او وجود ندارد.

هوش مصنوعی: فقط چهره‌ی زیبای او را می‌توان در چین جبینش دید و هیچ زیبایی دیگری را نمی‌توان یافت که به آن زیبایی زلف‌هایش، که همچون گردن‌بند زیبا به گردن او آویخته است، برسد.

هوش مصنوعی: چگونه می‌توانم از فرمان او سر باز زنم وقتی رنگ حنای او همچون افسار عمرم، امروز در دستان اوست؟

هوش مصنوعی: طغرل، شاعر معروف، به زیبایی بیان کرده است که در دنیای شاعرانه، به دنبال عشق و دیوانگی رفته‌ام و به همین خاطر، می‌پرسم که چه چیزی از من و فرهنگ من باقی مانده است!