شمارهٔ ۷۹

هوش مصنوعی: تیری که از کمان چشم تو پرتاب شده، مانند نشانه‌ای است که دوری و جدایی دل ما را شکسته و به ما آسیب رسانده است.

هوش مصنوعی: چشم تو مانند آهوست که در کنار مردم نشسته، و تو صیاد ماهری هستی که می‌توانی آن را شکار کنی.

هوش مصنوعی: هیچ‌کسی در دنیا نیست که اسیر جذابیت تو نباشد و دلش به زنجیر زیبایی موهایت گرفتار نشده باشد!

هوش مصنوعی: از زمانی که به یاد کمان دو ابرویت افتاده‌ایم، غم‌ها مانند تیرهایی به سینه ما هجوم آورده‌اند.

هوش مصنوعی: لب‌های تو خالی از کلمات هستند؛ آیا شبیه زاغی در چمن هستند یا به مانند هندوئی که بر کناری از کوثر نشسته؟

هوش مصنوعی: در جایی که همه چیز به شادی و جوش و خروش وصل تو مربوط می‌شود، صدای جدایی و فاصله همچون صدای یک ساز خراب و شکسته به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: ماه نورانی چشمانت را به دقت نگاه می‌کنم، چون تارهای عنکبوت در خانه‌ام از موهای تو بسته شده‌اند.

هوش مصنوعی: عدم آگاهی از وضعیت او برای ما چون دودی و گرد و غباری است که از آتش دل‌های خسته و ناراحت برمی‌خیزد.

هوش مصنوعی: طغرل، بنده‌ی مصرع زیبا و دل‌زده‌ام، از کشور ما دوری جسته و به آرامش نرسیده است.