شمارهٔ ۴۸

هوش مصنوعی: ماه در مقابل چهره‌ات همچون نور کوچکی است که در دل سراب ظاهر می‌شود و زیبایی‌ها و جمال تو چنان است که هر ورق از آن مانند صد کتاب باارزش است.

هوش مصنوعی: در فکر زلفت بودم و شوق تو در دلم آتش به پا کرد. آنچنان در این احساس غرق شدم که به دور خود پیچیدم و در آن پیچ و تاب غوطه‌ور شدم.

هوش مصنوعی: اگر زیبایی و محبت تو مانند خورشید است، نباید از غم و اندوه ما غافل شوی؛ وگرنه، ممکن است باعث شود که آفتاب وجودت از ابرهای غم تاریک شود.

هوش مصنوعی: عشق واقعی و عمیق از دل افرادی که تنها به ظاهر و زاهدانه زندگی می‌کنند، به دست نمی‌آید. حتی قدرت و ثروت یک شاه هم نمی‌تواند از یک سرزمین ویران چیزی ارزشمند به دست آورد.

هوش مصنوعی: من به خاطر عشق زخمی شده‌ام و همه‌ی درد و غم من به صورت دود بلند شده است. بر خاک من که به نشانه‌ی فداکاری‌ام است، بگذر تا از پاداش نیک آن بی‌نصیب نمانی.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای که به خاک نگاه می‌کند، زمانی که بر فراز آسمان پرواز کند، به اندازه‌ی بلندی آن وجود عزیز، برابری خواهد داشت.

هوش مصنوعی: سعی در پیدا کردن حلقه گیسوی او باعث می‌شود که هر لحظه آبله بر پای من به وجود بیاید، مانند حبابی که در آب به وجود می‌آید.

هوش مصنوعی: با چشمان زیبایت جهانی از تیرها و خنجر آماده کرده‌ای، تا کی می‌خواهی به خاطر کشتن من، خود را از خدا بی‌نیاز بدانی و عجله کنی؟

هوش مصنوعی: هر لحظه خیال زیبایی گل‌برگ‌های شبنم‌دار او در ذهنم جاری می‌شود، مثل اینکه جلوه‌های زیبای او از آسمان بر سر من می‌تابد و درخشش و روشنی همانند شهاب دارد.

هوش مصنوعی: از نگاه به او، آوای ساز خود را زیباتر کن تا زیبایی‌اش موجب نشود که او از تماشای چهره‌اش خجل شود.

هوش مصنوعی: سرنوشت تلخی نصیب من شده است، چرا که از آغاز، مقدر شده بود و این قضا را مثل بال‌های یک کلاغ بر دوش من گذاشته‌اند.

هوش مصنوعی: مدتی است که با دقت و تأمل به یک مفهوم نزدیک شده‌ام، که بهتر است آن را در حجاب نگه‌دارم و پنهانش کنم.

هوش مصنوعی: من به خاطر لطف و دانش طغرل سخن گفته‌ام و بعد از من دیگر شاعری را نخواهم دید که به این روش و با چنین آگاهی شعر بسراید.