شمارهٔ ۲۲۲

هوش مصنوعی: چهره‌ی تو به قدری زیباست که آینه هر روز شوق دیدنت را در دل دارد و از درخشش زیبایی‌ات، گویا دلش می‌خواهد جشن بگیرد!

هوش مصنوعی: عاشق چه فایده‌ای دارد که فریاد کند، وقتی صدای او در دل معشوق تاثیری ندارد؟ بلبل در باغ فقط از درد و ناراحتی خودش ناله می‌کند و جز غم و اندوه چیزی ندارد.

هوش مصنوعی: ای چشم، در مجالس عشق فریب آسایش را نخور، زیرا یک صبح وصال او به اندازهٔ صد شب دوری و جدایی دردناک است.

هوش مصنوعی: سینه‌ام هیچ گاه از یاد تیر ناز او در امان نیست؛ چشمانش مثل تیرکمان خوابیده‌است و وجودش همچون پیکانی آماده شلیک، در دل من جا دارد.

هوش مصنوعی: در چهار گوشه عشق، برای جنون خود دکانی باز کرده‌ام و در انتظار عشق هستم، زیرا جنون من در سایه مردان قرار دارد.

هوش مصنوعی: دیشب در گلزار نغمه‌ای خواندیم، اما حالا دلبر ما به راحتی در آغوش نمی‌اید و این موضوع برای ما سخت است.

هوش مصنوعی: به خاطر کنترل و جلوگیری از دیوانگی، کودکانی که هنوز به سن تحصیل نرسیده‌اند، به‌گونه‌ای به پای مردم می‌افتند که انگار در آغوش خود یک مدرسه را دارند!

هوش مصنوعی: هرگز نمی‌توان انسان‌های با جمال را از دیدگان فرودستان پنهان کرد؛ حتی اگر آن‌ها خود را در پس پرده‌های زیبا پنهان کنند، بالای دست کسی که در دلش بزرگی و سخاوت دارد، همیشه نمایان است.

هوش مصنوعی: در عشق، درمان دیگری برای بیمار وجود ندارد! تنها دارویی که او نیاز دارد، همیشه در آغوش چشم‌های محبوبش است.

هوش مصنوعی: شمع به خاطر زیبایی و جذابیت چهره‌ات از شب تا صبح اشک می‌ریزد و دامنش را تا کمر بالا زده است، انگار که گریبانش را در آغوش گرفته است.

هوش مصنوعی: شب گذشته، در گوش من کسی می‌گفت که داستانی را که دهقان به زیبایی بیان کرده، به اندازه‌ی سخنان سعدی در "گلستان" ارزشمند است.

هوش مصنوعی: ای طغرل، تو چقدر سزاوار ستایش هستی! تو با حرکات زیبا و دلربايت، همچون خورشید درخشان، بر زمین نشانه‌هایی را به جای می‌گذاری که نشان‌دهنده عظمت و زیبایی توست.