شمارهٔ ۲۶۵

هوش مصنوعی: ما با نگاه خیره‌ای که به اطراف داریم، باعث ویرانی خانه‌ای شده‌ایم که پر از آینه است.

هوش مصنوعی: آیا فقط با یادآوری انگشت سلیمان، توانسته‌ایم که خود را به سطح بالایی برسانیم و در میان علم و دانش خود را مسخر کنیم؟

هوش مصنوعی: ما برای جشنی از وصال و عشق، خود را در محفل دوستان و ادب قربانی کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: اگر درد این‌قدر خوشایند است، ای پزشک، از ما بگذر؛ ما دیگر به درمان نیازی نداریم!

هوش مصنوعی: به وفاداری معشوق، مانند زلف او که پیچیده و گسسته است، ما نیز پیمان شکسته‌ایم.

هوش مصنوعی: با چشم‌های پر از اشک و ناامیدی به در امید نگاه کرده‌ایم و انتظار می‌کشیم.

هوش مصنوعی: ما با یک نگاه مختصر به او، جانمان را فدای عشقش کردیم و در حالی که مشکل ما بسیار بزرگ و پیچیده به نظر می‌رسید، او به‌گونه‌ای آن را آسان کرده است.

هوش مصنوعی: در بیابان جنون، همچون سرابی که به نظر می‌رسد، از اشک‌های خود طوفانی به پا کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما به خاطر ناپختگی خود، داستان زیبایی لعل بدخشان را پیش او به اشتباه بیان کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: شانه‌های خشک و بی‌تحرک ناله می‌کنند از شدت غم، مانند روغنی که در شبستان از شمع بیرون ریخته شده است.

هوش مصنوعی: ما و مجنون در فن جنون شهرت داریم، به همین دلیل از تحصیل در مدرسه دست کشیده‌ایم.

هوش مصنوعی: هرچند که به خاطر دوری از چهره تو هر لحظه در دل غمگین هستیم، اما همچنان به یاد تو و زیبایی‌های زندگی، به خوشی و شادابی پرداخته‌ایم.

هوش مصنوعی: مثل گلی که امروز از باغ چیده شده، ما نیز سخنانی زیبا و بایسته داریم.

هوش مصنوعی: چه خوشا طغرل، که بیدل با خوشحالی می‌گوید: "دوستمان می‌آید و ما برای استقبالش جشن و چراغانی کرده‌ایم!"