شمارهٔ ۱۶۷

هوش مصنوعی: ای غنچه‌ای که دندانت مانند شکر است و لب‌هایت چون در و گوهر می‌درخشند!

هوش مصنوعی: ای چهره‌ات همچون حریر لطیف و زیباست و موهای سیاه تو معنا و جلوه‌ای خاص دارند!

هوش مصنوعی: ای نخل با قامت بلند، تو همچون جان منی! چهره زیبا و درخشان تو برای من ارزش زیادی دارد.

هوش مصنوعی: چشمان تو به طرز جالبی مرا به درد می‌آورند و مژگانت مانند خنجر بر قلبم ضربه می‌زنند!

هوش مصنوعی: در دنیا افراد زیبا و نیکو بسیارند، اما هیچ‌کس را مانند تو نمی‌توان پیدا کرد که دل‌ربا باشد!

هوش مصنوعی: عشق تو به من به خوبی پایان می‌رسد و این سرنوشت ماست که به این نتیجه رسیده است!

هوش مصنوعی: تو هم مانند یک سلطان برای سرزمین زیبایی و هم فرمانروای دل‌ها هستی، ای صفدر!

هوش مصنوعی: من از زیبایی چهره‌ات شرمنده‌ام، اگر همه بت‌ها به تو غبطه می‌زنند.

هوش مصنوعی: در دشت جدایی، طغرل به خاطر دو چشمت در حال سرگردانی و ناراحتی است.