شمارهٔ ۹۶

هوش مصنوعی: درخواستی دارم تا دوباره تو را ببینم. می‌خواهم تو را در حال حرکت و زیبایی ببینم، هر جایی که بروی، تا از خوشحالی و شادابی‌ات سرمست شوم.

هوش مصنوعی: دل من مانند پروانه‌ای شده که در آتش شمع زیبایی تو می‌سوزد، چرا که از روشنی چهره‌ات می‌توانم تو را درخشان و نورانی ببینم.

هوش مصنوعی: بسیاری از مردم مانند من در راه عشق تو فراموش شده و به خاک می‌افتند، اما هنوز هم غبار عاشقان بر دامن تو نشسته است.

هوش مصنوعی: جز خاک در درگاه تو هیچ چیز دیگری نیست؛ جایی که خستگان به آرامش می‌رسند و مرهمی برای التیام زخم‌های جدایی و دلتنگی پیدا می‌کنند.

هوش مصنوعی: دیروز با زیبایی‌های بسیار، شبیه طاووس باغ، تو را دیدم. امروز با زیبایی مانند گل، در گلستان تو را می‌بینم.

هوش مصنوعی: صورت زیبایت مانند خورشید در صبحگاه از آسمان می‌تابد و درخشش آن همگان را مجذوب می‌کند.

هوش مصنوعی: کی می‌تواند به فکر نقاط قوت و ضعف ما مانند فلسفه افلاطون باشد؟ ولی من درد بی‌درمان غم را به وضوح در تو می‌بینم!

هوش مصنوعی: خوشا به حال آن شعری که طغرل می‌سراید، زیرا در آن یادآوری است که بارها و بارها خداوند، نیازی‌های ناتوانان را می‌بیند و درک می‌کند.