شمارهٔ ۲۴۷

هوش مصنوعی: برای تو به عشق و خواسته‌ات، تمام دارایی‌های وجودم را فدای راهت می‌کنم. حتی اگر زمین با آسمان‌ها در تضاد باشد، من باز هم این راه را می‌سازم.

هوش مصنوعی: لب‌های من به خاطر آتش عشق و شوق به محبت، خشک شده است، اما با اشک‌هایی که از چشمانم می‌ریزد، آنها را مرطوب می‌کنم.

هوش مصنوعی: هم‌اکنون هیچ لباسی ندارم جز رسوایی، تا روز قیامت گریبانم را پاره می‌کنم.

هوش مصنوعی: از زمانی که از دیدار محبوبم دور مانده‌ام، مثل شمعی در شب کهنه و سرد به خاطر درد جدایی، آه و ناله‌ای از دل غمگینم برمی‌خیزد.

هوش مصنوعی: در هیچ جایی غیر از گوشه‌ی میخانه نمی‌توان معبدی یافت. اگر روزی دیندار شوم، از چوب درخت رز مسواک می‌زنم.

هوش مصنوعی: دنیا به کلی زیر تأثیر زیبایی و جذابیت چشمان کسی که مست از عشق است، قرار گرفته است. برای او، من از برگ تاک کفن می‌سازم.

هوش مصنوعی: من آنقدر از عشق او سرمست هستم که نمی‌توانم بفهمم صبح وصالش چه زمانی از شب جدایی‌اش می‌آید.

هوش مصنوعی: در این مکان، چه نیازی به پرسش درباره ترتیب شکار من هست؟ زیرا از شگفتی‌های معنایی که به دست می‌آورم، زیور آلاتی برای خود می‌سازم!

هوش مصنوعی: از شدت عشق و علاقه‌ات آنقدر تحت تأثیر قرار گرفتم که مثل خاکستر شدم، با این حال سعی می‌کنم که دل پاکم را از غبار سنگین و کدر دور کنم.

هوش مصنوعی: خوشا به حال طغرل که با این یک بیت از شعر بیدل، به زیبایی و تماشای ذوق تو می‌پردازد. من هم با اشتیاق، در جستجوی وجودت، دنیای هستی را به دو نیم می‌کنم.