شمارهٔ ۱۸۸

هوش مصنوعی: اگر زیان به وضوح نمایان باشد، در ذهن خود به سود فکر کن. تا کی باید ناامید باشی؟ امیدوار باش تا به هدف‌هایت برسی!

هوش مصنوعی: ای ننگ بی‌وجودی، چرا نشانه‌ای از خود به جا نمی‌گذاری؟ چند اثر از خود در جهان باقی بگذار تا موجود باشی!

هوش مصنوعی: زبان شوق و محبت او، به دل‌های مردم شعله‌ای می‌افروزد که مانند عطر خوش عود در فضا پخش می‌شود.

هوش مصنوعی: تا جای ممکن در مرکز این دایره فروتنی کن. اگر عشق و محبت در تو نباشد، حداقل مانند دودی بگذار که به عشق دیگران اجازه درخشیدن بدهد!

هوش مصنوعی: هر کسی به اندازه‌ای که ادعای عشق دارد ممکن است محبوبی داشته باشد. اگر می‌خواهی زیبایی محبوب را تماشا کنی، باید مانند محمود باشی.

هوش مصنوعی: چند وقت را می‌خواهی صرف بحث درباره وجود و عدم این جهان کنی؟! هیچ ارزشی در وجود و عدم آن نیست، پس بهتر است به نابودی آن فکر کنی.

هوش مصنوعی: به مانند برف که بر دشت قلب می‌نشیند، اشک‌های امیدت را همچون ابرهای تار در ذهن خود بکار ببر و بخواه که بخشندگی و فراوانی را به ارمغان آورد.

هوش مصنوعی: بی‌خبر از آموزه‌های ادب و عشق و محبت هستی، این وضع تا کی ادامه خواهد داشت؟! تو به گردانندگان اسرار عشق راهی نداری، پس از نظر عشق مردود و ناکام خواهی بود!

هوش مصنوعی: نگرانی تو از ضعف در عملکردت ناشی از اندوه و شادی‌های کم و زیاد زندگی است. در این گذر زمان، بهتر است خوشنود و راضی باشی!

هوش مصنوعی: این رود چنان نغمه‌ی عاشقان را در خود دارد که تار و پود پرده‌اش به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: چه خوب است از سخن بیدل که طغرل گفته: ای کسی که از فرصت غافلی، در هر شرایطی هر چه هستی، زود عمل کن!