شمارهٔ ۱۱۹

هوش مصنوعی: هر کس که دلش در تماشای زیبایی چهره معشوق غرق شده است، در واقع نمایانگری از آن زیبایی و بازیگوشی در دیدار می‌بیند.

هوش مصنوعی: چشم زیبای او همیشه مرا در حالتی تازه و شگفت‌انگیز نگه داشته است؛ زلف‌های او به قدری فریبنده‌اند که حتی اهرمن کافر هم تحت تاثیر آن قرار گرفته و به صورت حلقه‌ای در آمده است.

هوش مصنوعی: من مانند موجی هستم که از وزش باد می‌لرزد، و هیچ رحم و مروتی در این تیر زهرآگین وجود ندارد که بتواند درد و ناراحتی‌اش را کم کند.

هوش مصنوعی: هیچ آرزویی بهتر از رضایت مشتری نیست، زیرا وقتی مشتری راضی باشد، کالا و خدمات با ارزش‌تر و پررنگ‌تر می‌شوند.

هوش مصنوعی: وقتی وارد بارگاه جانشاد خود شدم، یاد غم‌هایم را با مژگانی که به خاطرش در خاطر داشتم، به زیبایی برمی‌سازم.

هوش مصنوعی: به خاطر خیال نرگس او، شوق و شادی را تجربه می‌کردم. نقطه‌ای که دل من در این دایره قرار گرفت، به عنوان مرکز همه چیز شد.

هوش مصنوعی: به قدری از دوری او شکایت کردم که شب تا صبح طولانی شد، و هر تار مویی که بر بدنم بود، به مانند صدایی موزون به ناله درآمد.

هوش مصنوعی: با این که زاهد از وصال و نزدیکی او برخوردار نیست، اما در عوض با بدشانسی و تقدیر ناخوشایند خود مواجه است که او را به تظاهر به توبه واداشته است.

هوش مصنوعی: عشق و احساسات عمیق عاشقان از درد و رنج ناشی می‌شود و در طول زندگی، آن‌ها به مانند آینه‌ای می‌شوند که بر دیوار زندگی قرار گرفته‌اند و تنها صفای درونشان را به نمایش می‌گذارند.

هوش مصنوعی: در چشمان حیرت‌زده‌ام، غیر از خواب‌های عمیق و غفلت چیزی نیست. آیا این پرده‌ی نرم (مخمل) از خواب سنگین بیدار خواهد شد؟

هوش مصنوعی: به خاطر کشته شدن من، بنیاد عشق و محبت ویران شد. در نهایت، خون من باعث شد که دست‌های معمار، رنگین و پررنگ شوند.

هوش مصنوعی: اگر دست حسن به هر سوی چمن فرو برود، زلف او حرکتی می‌کند و در نتیجه، دامن گلزار به زیبایی نقش می‌گیرد.

هوش مصنوعی: بسیار نایاب است، مانند پرنده‌ای افسانه‌ای؛ به حدی که از وجود او فقط در دهن من سخن گفتم و با این حال، صبحی غمگین و متأثر شدم.

هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که در شعر بیدل سخن گفته و طغرل نیز بیان کرده است که چشم به راهی به سرانجام رسیده و جهانی از دیدار پر شده است.