شمارهٔ ۱۳۰

هوش مصنوعی: زیبا رویان با رفتارهایشان مرا دچار شگفتی کرده‌اند، به گونه‌ای که مانند ردی از پا به آینه‌ای که خود نشان می‌دهد، تأثیر گذاشته‌اند.

هوش مصنوعی: زمانی که مانند پیاله‌ای، آغوشم را پر از خمیازه‌های طولانی از شادی بی‌پایان کرده‌اند، شکست‌ها و تغییر رنگ‌ها، حال مرا به حالت مستی درآورده‌اند.

هوش مصنوعی: گل‌ها در خیال من شکوفا می‌شوند، چون بعد از این، زیبایی چمن‌ها را به بهار تقدیم کرده‌ام.

هوش مصنوعی: اگرچه به خاطر قانون اولی وجودم را پوشانده‌اند و عریان هستم، اما از عشق و محبت پرده‌ای بر من زده‌اند که این حالت را پنهان می‌کند.

هوش مصنوعی: بادی از سمت صبح خبر وصل معشوق را آورده و چشمان منتظر من به راه او دوخته شده‌اند.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه از وضعیت معشوقان ناامید شده‌ام، اما نگاهی که در آخرین لحظه داشتم، به من امید بخشیده است.

هوش مصنوعی: وقتی صبح روشن شد، ستاره‌ی خوشبختی من از دل من ناپدید شد و بدبختی‌ها مانند شب تاریک بر زلف یارم سایه افکنده‌اند.

هوش مصنوعی: در آتش جدایی سوختم و غم‌هایش همچون داغ‌های سرخ روی سنگ مزار من ثبت شده‌اند.

هوش مصنوعی: پس از این دیگر به فکرم نمی‌رسد که به قیامت فکر کنم، چرا که در روزهای جدایی از تو، روزها را با حسرت می‌شمارم.

هوش مصنوعی: هیچ دامادی مانند من نیست که در کنار عروسی باکره، چنین معنایی از سخن را داشته باشد.

هوش مصنوعی: من امروز در کلامم به سویی می‌روم که همفکران را به چالش می‌کشم، زیرا ذهنم مانند یک سوارکار به دنبال معنی و مفهوم است.

هوش مصنوعی: به طوری که تعجب و کمال حضرت بیدل را می‌بینم، من به حدی از خودم ناامید و شرمنده‌ام که احساس می‌کنم هیچ هستم.