شمارهٔ ۲۱۱

هوش مصنوعی: ای تو که در جمع زیبا روها به خوبی شناخته شده‌ای، چهره گل از شرم زیبایی تو دچار رنگ باختگی است!

هوش مصنوعی: با اینکه در حال جنون و دیوانگی هستم، اما هر طرف که می‌روم، موهای او دامنم را می‌کشند و مرا به خود می‌کشانند.

هوش مصنوعی: من به خاطر عشق او به خاک افتاده‌ام و منتظرم که روزی پاهایش به سرم برسد، و همین برای من افتخار بزرگی است.

هوش مصنوعی: به خودت فشار نیاور و از دنیا و مشکلاتش دور شو، چرا که مدام در حال غصه خوردن و در خود فرو رفتن هستی؟!

هوش مصنوعی: من درسی درباره محبت از استاد خود آموختم و به خاطر اسرار عشق او، دل من روشن و آشکار شد.

هوش مصنوعی: این دنیا تنها یک مرتع و چراگاه است؛ پس تا کی باید تو مانند یک حیوان به تماشای علف‌ها و زیبایی‌ها بنشینی؟

هوش مصنوعی: به کسانی که قبل از ما بودند و راه و رسم خوبی داشته‌اند، توجه نکنید؛ آنها هم همچون دیگران به سنت گذشتگان خود رفتند و از دنیا رفتند.

هوش مصنوعی: برای اینکه به عمق سخن و هنر دست پیدا کنی، باید از زیر و بم آن گذر کنی؛ زیرا ارزش واقعی هر چیزی فقط از درون آن قابل درک است.

هوش مصنوعی: بسیار می‌گویم که در سرزمین معانی، نشان شهر من شده است. از شدت حوادث و مشکلات، سینه‌ام به هدف تیرهای ناگوار تبدیل شده است.

هوش مصنوعی: من از معانی بسیار سخن می‌گویم و آن‌ها را در قالب نظم می‌نویسم، اما کسی در میان نیست که توانایی تشخیص ارزش واقعی و اصلی کلمات را از بی‌ارزشی آن‌ها داشته باشد.

هوش مصنوعی: من، یکی از بندگان معشوق هستم، هرچند که در میان خانواده و نسل پادشاهان نجف قرار دارم.

هوش مصنوعی: این جمله اشاره به این دارد که کسی مانند بیدل تحسین شده است، زیرا در مصرعش توانایی و ضعف عالم را بیان کرده و نشان می‌دهد که تلاش‌های بی‌فایده در برابر ناتوانی‌ها باید کنار گذاشته شود.