شمارهٔ ۱۷۸

هوش مصنوعی: من در غم تو جانم را فدای عشق کردم، اما تو هنوز در زیبایی و ناز خود غرق هستی و همچنان همچون پرنده‌ای زیبا و آزاد جلوه می‌کنی.

هوش مصنوعی: ابرویی که بی‌گناه است مانند تیغ، مرا به قتل رسانده است؛ هنوز در حالتی شگفت‌انگیز و سرمست، با احساسات عمیق به سر می‌برم.

هوش مصنوعی: از شدت غم تو، مشغول شده‌ام و از جدایی‌ام با تو، به طور مداوم در حال درد و رنج هستم. هنوز هم جدایی‌ام از تو شروع نشده، اما حسم به شدت عمیق است.

هوش مصنوعی: آیا از دریچه‌های قلب من که پر از درد و غم است، شرم نمی‌کنی؟ هنوز همچون هدفی، تیر غم را به سمت من می‌اندازی.

هوش مصنوعی: چندین بار به تو گفتم که در زمان وصال، از حمله‌ی اضطراب دوری کن، ای اشک نازک‌دل! هنوز هم برنگشته‌ای.

هوش مصنوعی: گویی جان انسان در زمان صحبت کردنش با لعل و دیوانگی او فرومی‌ریزد. ای مدعی، شرم کن که هنوز به دنبال اعجاز هستی!

هوش مصنوعی: داشتی طغرل شب‌ها به دل‌تنگی از جدایی و فراق شکایت می‌کرد، مانند نی که با ناله‌اش هم‌صدا شده است.