شمارهٔ ۱۳۱ - محیی‌الدین‌جان

هوش مصنوعی: عشق او در ابتدا سرنوشت من را رقم زده و نام مجنون را در دل من به یادگار گذاشته‌اند.

هوش مصنوعی: حلقه‌های پیچیده و تاب‌دار موهای او دل مرا گرفته است، همچنان که اسکندر با ظلمت همراه شده است.

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که آموزش و یادگیری تنها از طریق گفتار و تفکر است که به نظر می‌رسد در واقعیت وجود دارد، اما در اصل، آنچه به عنوان حقیقت می‌شناسیم، تنها یک توهم است. این شخص به این نکته اشاره می‌کند که در واقعیت وجود ندارد، اما او به شدت به آن باور دارد.

هوش مصنوعی: با تمام اخلاص و صداقت، ک عبودیت و بندگی به درگاه او را برگزیده‌ام، و حتی خاک پای او را بهشت برین می‌دانم.

هوش مصنوعی: داغ‌های عمیق و زخم‌های دل، مثل لاله‌هایی که زیبایی دارند، به خاطر عشق آن نازنین به وجود آمده‌اند.

هوش مصنوعی: تنها عشق و دیانت را به باد داد و نتوانست به وصال معشوق دست یابد، در حالی که عشق و صبر دو عاشق دیگر مانند وامق و فرهاد را به یاد می‌آورد.

هوش مصنوعی: ناله و فریاد من هیچ تاثیری در او ندارد و بی‌تفاوت است. تقصیر او نیست، بلکه بخت من این گونه است که به این وضع دچار شده‌ام.

هوش مصنوعی: هرگز نتوانستم یارم را تنها پیدا کنم تا بتوانم راز دلم را برایش بگویم، زیرا دشمنان و دیگران از همه طرف به من حمله‌ور هستند.

هوش مصنوعی: لباس برهنه‌ ما تحت تاثیر رنگ‌های دنیا نیست و در عشق او، پیراهن من را رنگ زمین کرده‌اند.

هوش مصنوعی: من آنقدر در پی او و تلاش برای رسیدن به او قدم برداشته‌ام که نام دیوانگی و جنونم در این مسیر بر سر زبان‌ها افتاده است.

هوش مصنوعی: نویسندگان سرنوشت و تقدیر با اندیشه‌ای عمیق، دانه‌های بارور زبان و ادبیات را جمع‌آوری کرده‌اند.

هوش مصنوعی: شعرهای تو مانند نخل است که میوه‌اش نام طغرل را می‌آورد و شکوفه‌هایش نشان‌دهنده صفات خاصی هستند که برای او در نظر گرفته‌اند.