شمارهٔ ۲۷۰- باسط‌جان

هوش مصنوعی: ای گل، با زیبایی خود مرا آزار نده! غم تو برایم بسیار سنگین است و نمی‌توانم بیشتر از این تحمل کنم.

هوش مصنوعی: من به عشق تو آسیب دیده‌ام، ناله و گله‌ی من را تماشا کن. اگر زاری مانند من کم است، لطفاً بیشتر آزارم نده!

هوش مصنوعی: من با تو در احساساتم کاملاً غرق شده‌ام و دیگر نمی‌توانم از عشق تو فاصله بگیرم. ای عشق که تمام وجودم را گرفته‌ای، نگذار با غم و سردی مواجه شوم.

هوش مصنوعی: با دقت به تماشای زیبا روی تو پرداخته‌ام و نجاتم از عشق تو دشوار شده است. فقط به زلفت متوسل می‌شوم و نمی‌خواهم از چیزی جز آن چشم بپوشم.

هوش مصنوعی: با شوق و اشتیاق زیاد، در پی پیام تو آماده شده‌ام، اما مثل خاکی که در مسیر رودخانه به دو طرف می‌افتد، چشم‌هایم را به انتظار تو نبند!

هوش مصنوعی: غم تو را خوب درک کردم و به من درس داد. حالا سینه‌ام پر از این غم است. تکرار آن را در من نکن!

هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی چهره‌ات، دل خود را به تو سپردم و حالا مثل لکه‌ای که از افسردگی جدا شده، از این حال و احساس دل‌تنگی آزاد شدم؛ بنابراین، مرا از عذاب و غم دور کن!

هوش مصنوعی: من به شدت به تو وابسته‌ام و یار تو هستم، نه کسان دیگری. ای دوست، اگر واقعا یار منی، مرا در کنار دیگران قرار نده!