شمارهٔ ۱۷۵

هوش مصنوعی: با وجود اینکه در مسیر عشق همچنان در تلاش و کوشش هستم، هنوز سازم را به بیرون نمی‌آورم.

هوش مصنوعی: به اندازه‌ای در بهار زیبایی و وفا غرق شده‌ام که حتی بوی گل شکست خورده هم باعث نمی‌شود آوازم خاموش شود.

هوش مصنوعی: رهایی از جاذبه عشق او بسیار دشوار است، چرا که نگاه او مانند دام‌هاست و من هنوز در بازی‌های پرواز و آزادی‌ام گیر افتاده‌ام.

هوش مصنوعی: من به خاطر زلف او هرگز آزادی نمی‌یابم و در تمام عمرم از سرنوشت خود بی‌خبر مانده‌ام، همچنان که هنوز در ابتدای راه هستم.

هوش مصنوعی: اگرچه دنیا پر از داستان‌های عشق است، اما هنوز هیچ‌کس از راز من چیزی نمی‌داند.

هوش مصنوعی: هرچند از به دست آوردن وصال او تنها ناامیدی نصیبم شده است، با این حال بدون هیچ ترس و ملاحظه‌ای به هر سوی نگاه می‌کنم و همچنان امیدوارم.

هوش مصنوعی: در نهایت، خوشبختی و سربلندی نصیبم شد و همچنان در عشق، جایگاه ویژه‌ای دارم.

هوش مصنوعی: اگرچه از دوری او ناراحت و دلسرد هستم، اما هنوز در بازی عشق ادامه می‌دهم و دانه‌های مهره را می‌بازم.

هوش مصنوعی: زیبایی و ناز او همچون موجی در چمن جلوه‌گری می‌کند و در چشم من، همچنان یاد او مانند تیهو (پرنده‌ای زیبا) باقی مانده است.

هوش مصنوعی: زندگی به طرز سردی بر من تأثیر گذاشته و زانوی غم به خود گرفته‌ام، اما هنوز گرمای عشق و محبت را احساس می‌کنم و نمی‌توانم از آن دل ببرم.

هوش مصنوعی: چشم‌های او با غمزه‌هایش راز دل مرا فاش کرده است، به همین دلیل هنوز مانند آینه‌ای در نقش یک عاشق، ظاهر می‌شود.

هوش مصنوعی: هرگز نخواهم توانست از درد و رنجی که خون تیغ بر گردن من می‌زند رهایی یابم، حتی اگر به خودم آسیب بزنم و خودم را به هر طرف بیفکنم، هنوز در بند این درد باقی‌ام.

هوش مصنوعی: هیچ کس نتوانسته است انسجام و پیوند کلمات را مانند سعدی برقرار کند؛ هنوز هم عطر کلام او از خاک شیراز به مشام می‌رسد.

هوش مصنوعی: خوشا طغرل که می‌گوید به بیدلی ساده‌دل‌ها هنوز به نغمه‌ام دل بسته‌اند و به سازم اهمیت می‌دهند.