شمارهٔ ۶۶

هوش مصنوعی: ما به قدری کوچک و ناتوان هستیم که حتی بال‌های ما هم نمی‌توانند ما را به جلو ببرند؛ در نتیجه، به خاطر ضعف‌مان، بار زندگی را بر دوش می‌کشیم و در آسمان به پرواز در نمی‌آییم.

هوش مصنوعی: سایه به خاطر پایین رفتن خورشید در کنار یک ابزار ناتوان، ارزش و اعتبار خاصی دارد.

هوش مصنوعی: تا جایی که بتوانی، در دل خود بکار اشک بپرداز و بدان که رشد و نمو این کشت فقط از باران لطف و مهربانی حاصل می‌شود.

هوش مصنوعی: هر جا که لیلی باشد، مجنون نیز او را در دل خود می‌بیند. آیا این تصویر فقط در آینه دنیا منعکس نمی‌شود؟

هوش مصنوعی: دیروز آیا از دل غم بیرون نیامدیم؟ امروز هر چیزی که به ما می‌رسد، نتیجه عمل خود ماست!

هوش مصنوعی: زمانی که زیبایی او نمایان شد، تصویر چهره‌اش به شکلی زیبا و دلربا در آینه به نمایش درآمد و این تصویر همانند شبنم که بر روی گل‌ها می‌نشیند، حیات و زنده‌دلی را به همراه دارد.

هوش مصنوعی: از دل شوق من، آبی به سطح نرسید و این سرچشمه به خاطر قید و بندها، نتوانست از موجی آزاد شود.

هوش مصنوعی: دل من از غم عشق او مانند کوهی سنگین و محکم شده است. اما از بین تمام عاشقان، آیا کسی هست که بتواند همچون من در برابر این عشق صبر کند؟

هوش مصنوعی: عالمی مانند آیینه در راه اندوه خود قرار دارد و چشمان عاشقان را به عنوان الگویی از شگفتی و حیرت به تصویر می‌کشد.

هوش مصنوعی: عشق تو باعث شده که ابروی خوش‌فرم تو نشانه‌ای از این باشد که چه زیبایی‌ای در کمان صورت تو نهفته است، به‌طوری که این زیبایی به اندازه‌ی آغوشی برای دو نفر احساس محبت و نزدیکی را منتقل می‌کند.

هوش مصنوعی: به محبت و عشق، روشن شده‌ام که طغرل (نماد عشق) با این آموزه، رهنمای عاشقان است که از طریق آن به محبوب و معشوق خود می‌رسند.