شمارهٔ ۱۲۶

هوش مصنوعی: امروز ماه من در زیبایی‌اش به مقام سلطنت در آمده است و یوسف به خاطر شرم از زیبایی او به زیر چاه رفت.

هوش مصنوعی: نمی‌خواهم از می، که به یاد لب‌های سرخ اوست، بنوشم. حتی اگر مدتی در کنار بزم و جشن باشم، چون آفتاب و ماه فراموش شده‌ام!

هوش مصنوعی: تارهای گیسوی او مانند دام‌هایی شده که دل من را صید کرده‌اند و لکه سیاه او به اندازه‌ای مرا مجذوب کرده که دیگر نمی‌توانم از او چشم بردارم.

هوش مصنوعی: کی به کسی اجازه داده می‌شود که از تیرهای زهرآگین عشق در امان باشد؟ آن کس که به این درگاه آمده و سختی‌ها و زحمات را می‌سنجد، چطور می‌تواند آسوده باشد؟

هوش مصنوعی: هلال نازک ابرویش باعث می‌شود که ماه نو احساس شرم کند و پوست زیبا و شفاف او باعث می‌شود که خورشید رنگش به زردی کاه متمایل شود.

هوش مصنوعی: هر کس که خوبی را از نیکان جهان بگیرد، حق دارد. چرا که نام او به خاطر خوبی‌اش در دل‌ها جاودانه شده است.

هوش مصنوعی: در آغاز، قضا و تقدیر تصویر چهره او را رسم می‌کرد و بلبل روح من با عطر گل او آشنا شد.

هوش مصنوعی: هر کسی که بتواند این معما را حل کند، باید بداند که طغرل، که به معنای مرغی بزرگ و نماد قدرت است، در بیابانی به همراه من آمده است.