شمارهٔ ۴۶ - شمس‌الدین‌جان

هوش مصنوعی: یک فرد شاد و بی‌پروا که با رفتارهایش زندگی دیگران را به هم ریخته، حالا با چشمانش که مانند تیغ است، به من نزدیک می‌شود و قصد آزار و نابودی‌ام را دارد.

هوش مصنوعی: من به خاطر عشق و زیبایی او مانند آسمان در حیرت و سرگشتگی فرو رفته‌ام و این حال من تا روز حساب ادامه خواهد داشت.

هوش مصنوعی: دل من از عشق او بسیار آزار می‌بیند و رنج می‌کشد، گویی که درد و حرارت این عشق تا عمق وجودم رسیده و باعث سوختن جانم شده است. سراسر وجودم تحت تاثیر زیبایی او قرار گرفته و از آن رنج می‌برم.

هوش مصنوعی: قضا و سرنوشت آنقدر با ناز و کرشمه رفتار کرد که از بین زیبا رویان، تو را برگزید و انتخاب کرد.

هوش مصنوعی: گل لاله به خاطر آرزوی دیدن تو، در دشت خجالت، خیمه‌ای از حسرت برپا کرده است.

هوش مصنوعی: در جهان افرادی نیکو و زیبا را دیده‌ام، اما هیچ‌کس را نظیر تو نه در حالتی هوشیارانه و نه در حالاتی مستی و خواب مشاهده نکرده‌ام!

هوش مصنوعی: یاد آن زمانی را می‌کنم که هنگام سحر بر روی تو اشک می‌ریختم و آن قطرات شبیه گل‌های سرخ بود، به‌طوری‌که جای عطر گل‌ها را می‌گرفت.

هوش مصنوعی: بهار با زیبایی و چهره‌ات، زندگی را به من هدیه داده است. اشک‌های من مانند گل‌های این باغ، همیشه درخشندگی و زیبایی دارند که از بارانِ نعمت جاری می‌شود.

هوش مصنوعی: جیب قبای خود را چاک زد و گلی را در چمن یافت، همچنان که چهره‌ات نشانی از بی‌قراری دارد مانند جیب مستی که از شراب تر شده است.

هوش مصنوعی: زمانی که خورشید از شرم خود در کسوف محو می‌شود، اگر آن معشوق زیبا نقاب از چهره‌اش بردارد.

هوش مصنوعی: طغرل از خزر خیال من به رازهای دقیقی پی می‌برد و این در حالی است که من به طور کامل در اندیشه‌ام، همچنان که در آب خوشی غوطه‌ور هستم.