شمارهٔ ۲۴۰

هوش مصنوعی: در بهار جدید، زندگی و شور و نشاطی دارم مثل باغی پر از گل، و در درونم نیز امید و آرزوهایی نهفته است.

هوش مصنوعی: داده است که من را اجازه بدهد که در خرابات (محل تجمع عاشقان) باشم. جز برای ملت عاشقان، به هیچ گروه دیگری اهمیتی نمی‌دهم!

هوش مصنوعی: موهای او مانع دیوانگی من نمی‌شود، مثل شمعی که در جشن وصال می‌سوزد، من آهی بی‌مورد دارم.

هوش مصنوعی: اگر تقدیر من از سر زبونی و پستی باشد، با این حال من به واسطه بلند همتی که دارم، جایگاهی چون مسند زحل را برای خود می‌سازم.

هوش مصنوعی: من کتاب‌های زیادی درباره غم و جنون خوانده‌ام و راه‌های دیوانگی را بررسی کرده‌ام، اما در عمل، هیچ کاری انجام نمی‌دهم و فقط در وضعیت نامناسبی قرار دارم.

هوش مصنوعی: چرا به خاطر نادانی‌ات همیشه حسادت می‌کنی؟ من از آغاز، سخنوری و هنر را به خود اختصاص داده‌ام و این بخشی از سرنوشتم است!

هوش مصنوعی: معنای من به اندازه و شکل یک اسطرلاب هندسی اهمیت دارد، اگر چیزی بگویم، حرفی دارم که قابل توجه است.

هوش مصنوعی: اگر گردش زمان به من فرصتی بدهد، نسخه‌هایی از آثارم تهیه می‌کنم، ولی از مرگ می‌ترسم.

هوش مصنوعی: در کلام و گفتار، همتایی برای من وجود ندارد و جز بیدل، کسی را نمی‌شناسم که بتواند جای مرا بگیرد.

هوش مصنوعی: من در حیرت فرورفته‌ام و از سرنوشت بی‌دلی در زندگی‌ام بی‌تو ادامه می‌دهم، انگار که اگر بی‌تو زنده‌ام، این زندگی برایم مردن بی‌وقت است!