شمارهٔ ۱۳۷ - عبدالحمیدجان

هوش مصنوعی: زیبایی زلف‌های کج تو باعث می‌شود که ارزش عطر عنبر کاهش یابد و قیمت لب سرخ تو را به تماشای جواهرات پایین بیاورد.

هوش مصنوعی: اگر با قد کشیده و زیبا به باغ بروی، زیبایی و قامت بلندت باعث می‌شود که شاخ‌های درختان صنوبر بشکند.

هوش مصنوعی: در مسیر عشق تو به ذلت و خاکی شدن تن داده‌ام، اما از این می‌ترسم که غبار وجودم باعث شود تو را به زنجیر بیاندازد یا مانع پیشرفتت شود.

هوش مصنوعی: مراقب فتنه یأجوج باش که چشم سحرت در نهایت این گروه بلا سد سکندر را خواهد شکست.

هوش مصنوعی: اگر لعل تو را مانند غنچه هنگام صحبت باز کنی، لبخندهای زیبایت به قدری شیرین است که قیمت شکر را پایین خواهد آورد.

هوش مصنوعی: حیرت آینه به خاطر تصویر چهره زیبای توست که هر لحظه با عرق پیشانی خود، جلوه‌گر می‌شود و به تصویرت رنگ و روح می‌بخشد.

هوش مصنوعی: مدت زمان زیادی است که ابروی تو، دل مرا تسخیر کرده است، مانند اینکه ذوالفقار علی (ع) دیوار خیبر را شکست.

هوش مصنوعی: یک شب وقتی که در نشئه‌ی خوشی و عشق خود غرق بودم، اگر این حرف را بشنوی و نپذیری، دل من هم به همان اندازه می‌شکند.

هوش مصنوعی: در دلم برای عشق تو هیجانی دارم، ای کسی که زیبایی‌ات سحرآمیز است. این حالت مستی که دارم، کی برطرف خواهد شد و از این همه نوشیدنی و شراب دست می‌کشم؟

هوش مصنوعی: هر جا که به سمت تو بروم، دشمنان با تیرهای سنگی به من حمله می‌کنند و در مسیر رسیدن به تو، بارها و بارها دلم شکسته می‌شود!

هوش مصنوعی: عسل تو طعنه‌ای به شراب خوشگوار می‌زند و نرگس بی‌پروا مستی تو را چنان زیاد می‌کند که به قدر دریا خواهد شکست.

هوش مصنوعی: هر بار که نام تو بر سر هر شعر و داستانی قرار می‌گیرد، به قدری باعث افتخار و فخر می‌شود که حتی افسران قدرتمند مانند فغفور و قیصر از شرم و حسادت شکسته می‌شوند.