شمارهٔ ۲۶۴ - عبدالرشیدجان

هوش مصنوعی: به تو می‌گویم که مانند آفتاب درخشانی، و نرگست را همانند شهاب می‌نامم.

هوش مصنوعی: ای نور چشم من، چند کلامی از راه درست و راست با تو می‌زنم.

هوش مصنوعی: دل مرا با زیبایی‌های کلامت تسخیر کردی و از ناز و افسون کلماتت حرف می‌زنم.

هوش مصنوعی: ای پری، به من توجه کن که می‌خواهم داستانی از عذاب بگویم.

هوش مصنوعی: مانند لاله، به خاطر غم تو دردی در دل دارم و حال و روزم به هم ریخته است.

هوش مصنوعی: تو با زیبایی خود، زندگی مرا تیره و تار کردی. من از روی عشق، مانند پرنده‌ای پریشان، به تو اشاره می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای شوخ‌چشم، بیا و به کلبه‌ام سر بزن، سوالاتت را که بپرسی، با کمال میل پاسخ می‌دهم.

هوش مصنوعی: هر کسی که به یاد زیبایی تو باشد، هرگز نمی‌میرد. این داستان را از کتاب عشق به شما می‌گویم.

هوش مصنوعی: دیشب تو را نگاهی به من انداختی، اما نمی‌دانم چقدر از این نگاه را باید در نظر بگیرم و حساب کنم.

هوش مصنوعی: اگر از من بپرسی که درد جگرم چیست، می‌گویم که مثل کباب می‌سوزد!

هوش مصنوعی: باران رحمت او هرگز به سر نمی‌رسد، اینجا فقط بخشی از یک توهم یا خیال را بیان می‌کنم.

هوش مصنوعی: وقتی تنهایی و دوری از او را تجربه می‌کنم، خواب‌های شیرینی درباره وصالش می‌بینم و در آنها نکات و زیبایی‌های او را به یاد می‌آورم.