خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات

مهستی گنجوی » رباعیات

مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گنجور اضافه شده است.

رباعی شمارۀ ۱ : دوشینه شبم بود شبیه یلدا

رباعی شمارۀ ۲ : حمامی را بگو گرت هست صواب

رباعی شمارۀ ۳ : گر باد پریر خود نرگس بفراخت

رباعی شمارۀ ۴ : آتش بوزید و جامهٔ شوم بسوخت

رباعی شمارۀ ۵ : باد آمد و گل بر سر مِی‌خواران ریخت

رباعی شمارۀ ۶ : لاله چو پریر آتش شور انگیخت

رباعی شمارۀ ۷ : چون دلبر من به نزد فصّاد نشست

رباعی شمارۀ ۸ : در مرو پریر لاله آتش انگیخت

رباعی شمارۀ ۹ : هر لحظه غمی به مستمندی رسدت

رباعی شمارۀ ۱۰ : خط بین که فلک بر رخ دل‌خواه نبشت

رباعی شمارۀ ۱۱ : هنگام صبوح گر بت حورسرشت

رباعی شمارۀ ۱۲ : با من لب تو چو زلف تو بسته چراست؟

رباعی شمارۀ ۱۳ : گفتی که بدین رخان زیبا که مراست

رباعی شمارۀ ۱۴ : بازار دلم با سر سودات خوش‌ست

رباعی شمارۀ ۱۵ : در میکده پیش بت تحیّات خوش است

رباعی شمارۀ ۱۶ : صحّاف پسر که شهرهٔ آفاق است

رباعی شمارۀ ۱۷ : ایام چو آتشکده از سینهٔ ماست

رباعی شمارۀ ۱۸ : افسوس که اطراف گلت خار گرفت

رباعی شمارۀ ۱۹ : گفتم که لبم به بوسه‌ای مهمان است

رباعی شمارۀ ۲۰ : دریای سرشک دیدهٔ پر نم ماست

رباعی شمارۀ ۲۱ : آن بت که رخش رشک گل و یاسمن است

رباعی شمارۀ ۲۲ : با خصم منت همیشه دمسازی‌هاست

رباعی شمارۀ ۲۳ : گیسو به سر زلف تو درخواهم بست

رباعی شمارۀ ۲۴ : آن کودک نعل‌بند داس اندر دست

رباعی شمارۀ ۲۵ : چون با دل تو نیست وفا در یک پوست

رباعی شمارۀ ۲۶ : جوله پسری که جان و دل خستهٔ اوست

رباعی شمارۀ ۲۷ : آتش‌روئی پریر در ما پیوست

رباعی شمارۀ ۲۸ : دل جای غم توست چنان تنگ که هست

رباعی شمارۀ ۲۹ : چندان که نخواهی غم و رنجوری هست

رباعی شمارۀ ۳۰ : در خانهٔ تو آنچه مرا شاید، نیست

رباعی شمارۀ ۳۱ : امشب شب هجران و وداع و دوری‌ست

رباعی شمارۀ ۳۲ : در آتش دل پریر بودم بنهفت

رباعی شمارۀ ۳۳ : سرمایهٔ خرمی بجز روی تو نیست

رباعی شمارۀ ۳۴ : ما را به دم پیر نگه نتوان داشت

رباعی شمارۀ ۳۵ : شب‌ها که به ناز با تو خفتم همه رفت

رباعی شمارۀ ۳۶ : در عالم عشق تا دلم سلطان گشت

رباعی شمارۀ ۳۷ : چون شانه و سنگ اگر پذیرد رایت

رباعی شمارۀ ۳۸ : من برخی آبی که رود در جویت

رباعی شمارۀ ۳۹ : ای گشته خجل پری و حور از رویت

رباعی شمارۀ ۴۰ : در طاس فلک نقش قضا و قدر است

رباعی شمارۀ ۴۱ : سوگند به آفتاب یعنی رویت

رباعی شمارۀ ۴۲ : تیر ستم تو را دلم ترکش باد

رباعی شمارۀ ۴۳ : آن روز که مرکب فلک زین کردند

رباعی شمارۀ ۴۴ : در دهر مرا جز تو دل‌افروز مباد

رباعی شمارۀ ۴۵ : بی یاد تو در تنم نفس پیکان باد

رباعی شمارۀ ۴۶ : گر ملک تو مصر و روم و چین خواهد بود

رباعی شمارۀ ۴۷ : ای باد که جان فدای پیغام تو باد

رباعی شمارۀ ۴۸ : چشمم چو بر آن عارض گلگون افتاد

رباعی شمارۀ ۴۹ : کردی به سخن پریرم از هجر آزاد

رباعی شمارۀ ۵۰ : ز اندیشهٔ این دلم به خون می‌گردد

رباعی شمارۀ ۵۱ : غم با لطف تو شادمانی گردد

رباعی شمارۀ ۵۲ : مشکی که ز چین ختن آهو دارد

رباعی شمارۀ ۵۳ : جانانه هر آن کس که دلی خوش دارد

رباعی شمارۀ ۵۴ : جان در ره عاشقی خطر باید کرد

رباعی شمارۀ ۵۵ : شاها فلکت اسب سعادت زین کرد

رباعی شمارۀ ۵۶ : قصه چه کنم که اشتیاق تو چه کرد

رباعی شمارۀ ۵۷ : بگذشت پریر باد بر لاله و ورد

رباعی شمارۀ ۵۸ : هر کارد که از کشتهٔ خود برگیرد

رباعی شمارۀ ۵۹ : آن یار کله‌دوز چه شیرین دوزد

رباعی شمارۀ ۶۰ : چشم ترکت چون مست برمی‌خیزد

رباعی شمارۀ ۶۱ : چون زور کمان در بر و دوش تو رسد

رباعی شمارۀ ۶۲ : شاها ز منت مدح و ثنا بس باشد

رباعی شمارۀ ۶۳ : سرمایهٔ روزگارم از دست بشد

رباعی شمارۀ ۶۴ : گفتم نظری که عمر من فاسد شد

رباعی شمارۀ ۶۵ : این اشک عقیق رنگ من چون بچکد

رباعی شمارۀ ۶۶ : سودازدهٔ جمال تو باز آمد

رباعی شمارۀ ۶۷ : ایام بر آن است که تا بتواند

رباعی شمارۀ ۶۸ : تا از تف آب چرخ افراشته‌اند

رباعی شمارۀ ۶۹ : آن‌ها که هوای عشق موزون زده‌اند

رباعی شمارۀ ۷۰ : پیوسته خرابات ز رندان خوش باد

رباعی شمارۀ ۷۱ : گل ساخت ز شکل غنچه پیکانی چند

رباعی شمارۀ ۷۲ : شهری زن و مرد در رخت می‌نگرند

رباعی شمارۀ ۷۳ : شاهان چو به روز بزم ساغر گیرند

رباعی شمارۀ ۷۴ : بس جور کز آن غمزهٔ زیبات کشند

رباعی شمارۀ ۷۵ : شب را چه خبر که عاشقان می چه کشند

رباعی شمارۀ ۷۶ : با هر که دلم ز عشق تو راز کند

رباعی شمارۀ ۷۷ : کس چون تو به عقل زندگانی نکند

رباعی شمارۀ ۷۸ : تا سنبل تو غالیه‌سائی نکند

رباعی شمارۀ ۷۹ : آن، کآتش مهر در دل ما افکند

رباعی شمارۀ ۸۰ : منگر به زمین که خاک و آبت بیند

رباعی شمارۀ ۸۱ : شوی زن نوجوان اگر پیر بود

رباعی شمارۀ ۸۲ : در غربت اگر چه بخت همره نبود

رباعی شمارۀ ۸۳ : در دل همه شرک، روی بر خاک چه سود؟

رباعی شمارۀ ۸۴ : سهمی که مرا دلبر خباز دهد

رباعی شمارۀ ۸۵ : مه بر رخ تو گزیدنم دل ندهد

رباعی شمارۀ ۸۶ : زیبا بت کفشگر چو کفش آراید

رباعی شمارۀ ۸۷ : اشکم ز دو دیده متصل می‌آید

رباعی شمارۀ ۸۸ : چشمم چو به چشم خویش چشم تو بدید

رباعی شمارۀ ۸۹ : خطت چو بنفشه از گل آورد پدید

رباعی شمارۀ ۹۰ : بس غصه که از چشمهٔ نوش تو رسید

رباعی شمارۀ ۹۱ : هرگه که دلم فرصت آن دم جوید

رباعی شمارۀ ۹۲ : جانا تو ز دیده اشک بیهوده مبار

رباعی شمارۀ ۹۳ : گر بت رخ توست بت‌پرستی خوش‌تر

رباعی شمارۀ ۹۴ : ای لعل تو تالانهٔ بستان بهار

رباعی شمارۀ ۹۵ : از من صنما قرار مستان آخر

رباعی شمارۀ ۹۶ : نسرین تو زد پریر بر من آذر

رباعی شمارۀ ۹۷ : آهیخت پریر لاله ز آتش خنجر

رباعی شمارۀ ۹۸ : زد لاله پریر در نشابور آذر

رباعی شمارۀ ۹۹ : چندان بکنم تو را من ای طرفه پسر

رباعی شمارۀ ۱۰۰ : اشتربانا چو عزم کردی به سفر

رباعی شمارۀ ۱۰۱ : باید سه هزار سال کز چشمه‌ خور

رباعی شمارۀ ۱۰۲ : ای پور خطیب گنجه پندی بپذیر

رباعی شمارۀ ۱۰۳ : با لاله رخان باغ سرو از سر ناز

رباعی شمارۀ ۱۰۴ : از بس که کند زلف تو با روی تو ناز

رباعی شمارۀ ۱۰۵ : دلدار کله‌دوز من از روی هوس

رباعی شمارۀ ۱۰۶ : دریافتم آخر ز قضا را به شبش

رباعی شمارۀ ۱۰۷ : در رهگذری فتاده دیدم مستش

رباعی شمارۀ ۱۰۸ : من تازه‌گلی که او نباشد خارش

رباعی شمارۀ ۱۰۹ : آن دیده که دیدن تو بودی کارش

رباعی شمارۀ ۱۱۰ : در ره چو بداشتم به سوگندانش

رباعی شمارۀ ۱۱۱ : ترکم چو کمان کشید کردم نگهش

رباعی شمارۀ ۱۱۲ : ای عقرب زلفت زده بر جانم نیش

رباعی شمارۀ ۱۱۳ : در بستان دوش از غم و شیون خویش

رباعی شمارۀ ۱۱۴ : من مهستی‌ام بر همه خوبان شده طاق

رباعی شمارۀ ۱۱۵ : تا کی ز غم تو رخ به خون شوید دل

رباعی شمارۀ ۱۱۶ : ای رنج غم تو برده و خوردهٔ دل

رباعی شمارۀ ۱۱۷ : زین سان که فتاد هجر در راه ای دل

رباعی شمارۀ ۱۱۸ : ای آرزوی روان وای داروی دل

رباعی شمارۀ ۱۱۹ : ای فتنهٔ خاص ای بلای دل عام

رباعی شمارۀ ۱۲۰ : برخیز و بیا که حجره پرداخته‌ام

رباعی شمارۀ ۱۲۱ : هر جوی که از چهره به ناخن کندم

رباعی شمارهٔ ۱۲۲ : من عهد تو سخت سست می‌دانستم

رباعی شمارۀ ۱۲۳ : لعل تو مزیدن آرزو می‌کُنَدَم

رباعی شمارۀ ۱۲۴ : رفت آن که سری پر از خمارش دارم

رباعی شمارۀ ۱۲۵ : هر ناله که بر سر شتر می‌کردم

رباعی شمارۀ ۱۲۶ : ای فاخته مهر چون به تو درنگرم

رباعی شمارۀ ۱۲۷ : دل کو که به نامه شرح غم آغازم

رباعی شمارۀ ۱۲۸ : قصاب منی و در غمت می‌جوشم

رباعی شمارۀ ۱۲۹ : در کوی خرابات یکی درویشم

رباعی شمارۀ ۱۳۰ : چون مرغ ضعیف بی پر و بی بالم

رباعی شمارۀ ۱۳۱ : با ابر همیشه در عتابش بینم

رباعی شمارۀ ۱۳۲ : هر شب ز غمت تازه عذابی بینم

رباعی شمارۀ ۱۳۳ : تا ظن نبری کز پی جان می‌گریم

رباعی شمارۀ ۱۳۴ : نه مرد سجاده‌ایم و نه مرد گلیم

رباعی شمارۀ ۱۳۵ : ما بندگی آن رخ زیبات کنیم

رباعی شمارۀ ۱۳۶ : زرد است ز عشق خاکبیزی رویم

رباعی شمارۀ ۱۳۷ : زلفین تو سی زنگی و هر سی مستان

رباعی شمارۀ ۱۳۸ : چشم و دهن آن صنم لاله رخان

رباعی شمارۀ ۱۳۹ : از ضعف تن آنچنان توانم رفتن

رباعی شمارۀ ۱۴۰ : قلّاش و قلندری و عاشق بودن

رباعی شمارۀ ۱۴۱ : دی خوش پسری بدیدم اندر زوزن

رباعی شمارۀ ۱۴۲ : بر هر دو طرف مزن تو بر، یک سوزن

رباعی شمارۀ ۱۴۳ : دوش از غم هجرت ای بت عهدشکن

رباعی شمارۀ ۱۴۵ : ای یاد تو تسبیح زبان و لب من

رباعی شمارۀ ۱۴۴ : کو آن همه زینهار و عهدت با من

رباعی شمارۀ ۱۴۶ : از مهر خود و کین تو در تابم من

رباعی شمارۀ ۱۴۷ : در دام غم تو بسته‌ای هست چو من؟

رباعی شمارۀ ۱۴۹ : ای بی‌خبر از غایت دلداری من

رباعی شمارۀ ۱۴۸ : گر خون تو ای بوده پسندیدهٔ من

رباعی شمارۀ ۱۵۰ : افتاده ز محنت من آوازه برون

رباعی شمارۀ ۱۵۱ : ما را سر ناز دلبران نیست کنون

رباعی شمارۀ ۱۵۲ : ای زلف تو حلقه حلقه و چین بر چین

رباعی شمارۀ ۱۵۳ : عشق است که شیر نر زبون آید از او

رباعی شمارۀ ۱۵۴ : آب ارچه نمی‌رود به جویم با تو

رباعی شمارۀ ۱۵۵ : ابریست که خون دیده بارد غم تو

رباعی شمارۀ ۱۵۶ : ابریست که قطره نم فشاند غم تو

رباعی شمارۀ ۱۵۷ : دل در ازل آمد آشیان غم تو

رباعی شمارۀ ۱۵۸ : مؤذن پسری تازه‌تر از لالهٔ مرو

رباعی شمارۀ ۱۵۹ : چون نیست پدید در غمم بیرون شو

رباعی شمارۀ ۱۶۰ : ای روی تو از تازه گل بربر به

رباعی شمارۀ ۱۶۱ : معشوقه لطیف و چست و بازاری به

رباعی شمارۀ ۱۶۲ : ای دست تو دست من به دستان بسته

رباعی شمارۀ ۱۶۳ : اندر دل من ای بت عیار بچه

رباعی شمارۀ ۱۶۴ : ای روی تو ماه را شکست آورده

رباعی شمارۀ ۱۶۵ : می خورد به پاییز درخت از ژاله

رباعی شمارۀ ۱۶۶ : ای شمع رخت را دل من پروانه

رباعی شمارۀ ۱۶۷ : دلدار به من گفت که می بر کف نه

رباعی شمارۀ ۱۶۸ : تو مونس غم شبان تاریک نه‌ای

رباعی شمارۀ ۱۶۹ : زلف و رخ خود به هم برابر کردی

رباعی شمارۀ ۱۷۰ : ای رشته چو قصد لعل کانی کردی

رباعی شمارۀ ۱۷۱ : خندان به دو رخ گل بدیع آوردی

رباعی شمارۀ ۱۷۲ : هر گه که تو نعل اسب یکران بندی

رباعی شمارۀ ۱۷۳ : مر موی تو را چه بود بی آزاری

رباعی شمارۀ ۱۷۴ : چون اسب به میدان طرب می‌تازی

رباعی شمارۀ ۱۷۵ : مضراب ز زلف و نی ز قامت سازی

رباعی شمارۀ ۱۷۶ : گر زانکه چو خاکِ ره، ستم‌کش باشی

رباعی شمارۀ ۱۷۷ : در سنگ اگر شوی چو نار ای ساقی

رباعی شمارۀ ۱۷۸ : گر من به مَثَل هزار جان داشتمی

رباعی شمارۀ ۱۷۹ : از دیده اگر نه خون روان داشتمی

رباعی شمارۀ ۱۸۰ : ای تُنگ شکر چون دهن تنگت نی

رباعی شمارۀ ۱۸۱ : بس خون که بدان دو چشم خونخواره کنی

رباعی شمارۀ ۱۸۲ : در وقت بهار جز لب جوی مجوی

رباعی شمارۀ ۱۸۳ : جسمی دارم دلی خراب اندر وی

رباعی شمارۀ ۱۸۴ : تا کی به هوای دل چنین خوار شوی

رباعی شمارۀ ۱۸۵ : در دل نگذارمت که افگار شوی

رباعی شمارۀ ۱۸۶ : چون بند ز نامهٔ تو بگشاد رهی

رباعی شمارۀ ۱۸۷ : شفتالوی آبدارت ای سرو سهی

رباعی شمارۀ ۱۸۸ : هر گه که به زلف، عنبرِ تر سایی

رباعی شمارۀ ۱۸۹ : ای بت به سرِ مسیح اگر ترسایی

رباعی شمارۀ ۱۹۰ : هان تا به خرابات حجازی نائی

رباعی شمارۀ ۱۹۱ : با روی چو نوبهار و با خوی دئی