رباعی شمارۀ ۱۶۲

هوش مصنوعی: ای دست تو در دستان من است و ما چنان به هم گره خورده‌ایم که مثل کسانی هستیم که به زلف و زیبایی پرستش‌های بی‌اساس وابسته‌اند.

هوش مصنوعی: وای بر نرگس مست تو در وقت صبح، که هشیاران را به جای مستان نگه داشته است.