رباعی شمارۀ ۱۲۵

هوش مصنوعی: هر وقت که بر سر شتر ناله و زاری می‌کردم، در عوض در پای شتر گنجینه‌ای از دانایی و تجربه را نثار می‌کردم.

هوش مصنوعی: هر بار که کاروان از چاهی بی‌آب می‌گذشت، من با چشمانم آن چاه را پر از آب تصور می‌کردم.