رباعی شمارۀ ۱۷۲

هر زمان که اسب یکران را نعل می‌کنی، بر دل سرگشته‌ام داغ دیگری می‌گذاری.

در پایت فدا می‌شوم آن زمان که ترکش بر‌می‌داری. و از کیش بیرون می‌آیم (بسیار آشفته می‌شوم) هنگامی که جای کمان بر دوش می‌بندی.