خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : نمی‌بینیم در عالم نشاطی کاسمان ما را

شمارهٔ ۲ : سوزد ز بس که تاب جمالش نقاب را

شمارهٔ ۳ : ای گل از نقش کف پای تو دامان ترا

شمارهٔ ۴ : ای به خلا و ملا خوی تو هنگامه زا

شمارهٔ ۵ : سپردم دوزخ و آن داغ‌های سینه تابش را

شمارهٔ ۶ : نهفت شوخی بی پرده شور جنگش را

شمارهٔ ۷ : ای روی تو به جلوه درآورده رنگ را

شمارهٔ ۸ : چون به قاصد بسپرم پیغام را

شمارهٔ ۹ : در هجر طرب بیش کند تاب و تبم را

شمارهٔ ۱۰ : سوز عشق تو پس از مرگ عیانست مرا

شمارهٔ ۱۱ : من آن نیم که دگر می توان فریفت مرا

شمارهٔ ۱۲ : جان بر نتابد ای دل هنگامه ستم را

شمارهٔ ۱۳ : بر نمی آید ز چشم از جوش حیرانی مرا

شمارهٔ ۱۴ : شکست رنگ تا رسوا نسازد بی قراران را

شمارهٔ ۱۵ : نوید التفات شوق دادم از بلا جان را

شمارهٔ ۱۶ : خاموشی ما گشت بدآموز، بتان را

شمارهٔ ۱۷ : غمت در بوته دانش گدازد مغز خامان را

شمارهٔ ۱۸ : نگویم تازه دارم شیوه جادوبیانان را

شمارهٔ ۱۹ : تعالی الله به رحمت شاد کردن بی‌گناهان را

شمارهٔ ۲۰ : به خلوت مژده نزدیکی یارست پهلو را

شمارهٔ ۲۱ : تا دوخت چاره گر جگر چارپاره را

شمارهٔ ۲۲ : دل تاب ضبط ناله ندارد خدای را

شمارهٔ ۲۳ : به پایان محبت یاد می آرم زمانی را

شمارهٔ ۲۴ : پس از کشتن به خوابم دید نازم بدگمانی را

شمارهٔ ۲۵ : قضا آیینه دار عجز خواهد ناز شاهی را

شمارهٔ ۲۶ : باده مشکبوی ما بید و کنار کشت ما

شمارهٔ ۲۷ : گر بیایی مست ناگاه از در گلزار ما

شمارهٔ ۲۸ : به گیتی شد عیان از شیوه عجز اضطرار ما

شمارهٔ ۲۹ : خوش وقت اسیری که برآمد هوس ما

شمارهٔ ۳۰ : چون عذار خویش دارد نامه اعمال ما

شمارهٔ ۳۱ : جز دفع غم ز باده نبوده‌ست کام ما

شمارهٔ ۳۲ : نقشی ز خود به راهگذر بسته‌ایم ما

شمارهٔ ۳۳ : در گرد غربت آینه دار خودیم ما

شمارهٔ ۳۴ : از وهم قطرگی ست که در خود گمیم ما

شمارهٔ ۳۵ : راز خویت از بدآموز تو می‌جوییم ما

شمارهٔ ۳۶ : آشنایانه کشد خار رهت دامن ما

شمارهٔ ۳۷ : از تست اگر ساخته، پرداخته ما

شمارهٔ ۳۸ : مدام محرم صهبا بود پیاله ما

شمارهٔ ۳۹ : لرزه دارد خطر از هیبت ویرانه ما

شمارهٔ ۴۰ : محو کن نقش دویی از ورق سینه ما

شمارهٔ ۴۱ : ای خداوند خردمند و جهان داور دانا

شمارهٔ ۴۲ : به شغل انتظار مهوشان در خلوت شب‌ها

شمارهٔ ۴۳ : پس از عمری که فرسودم به مشق پارسایی‌ها

شمارهٔ ۴۴ : ز من گرت نبود باور انتظار، بیا

شمارهٔ ۴۵ : خیز و بیراهه روی را سر راهی دریاب

شمارهٔ ۴۶ : گر پس از جور به انصاف گراید چه عجب؟

شمارهٔ ۴۷ : جنون محمل به صحرای تحیر رانده است امشب

شمارهٔ ۴۸ : از انده نایافت قلق می‌کنم امشب

شمارهٔ ۴۹ : سحر دمیده و گل در دمیدنست مخسپ

شمارهٔ ۵۰ : خوشم که چرخ به کوی توام ز پا انداخت

شمارهٔ ۵۱ : فغان که برق عتاب تو آنچنانم سوخت

شمارهٔ ۵۲ : آن که بی پرده به صد داغ نمایانم سوخت

شمارهٔ ۵۳ : اندوده به داغی دو سه پر کاله فرو ریخت

شمارهٔ ۵۴ : نگه به چشم نهان و ز جبهه چین پیداست

شمارهٔ ۵۵ : منع ز صهبا چرا باده روان پرور است

شمارهٔ ۵۶ : هر چه فلک نخواسته ست هیچ کس از فلک نخواست

شمارهٔ ۵۷ : بس که درین داوری بی اثر افتاده است

شمارهٔ ۵۸ : از فرنگ آمده در شهر فراوان شده است

شمارهٔ ۵۹ : جیب مرا مدوز که بودش نمانده است

شمارهٔ ۶۰ : گر بار نیست سایه خود از بید بوده است

شمارهٔ ۶۱ : امشب آتشین‌رویی گرم ژندخوانی‌هاست

شمارهٔ ۶۲ : سموم وادی امکان ز بس جگر تابست

شمارهٔ ۶۳ : هم وعده و هم منع ز بخشش چه حسابست

شمارهٔ ۶۴ : نشاط معنویان از شرابخانه تست

شمارهٔ ۶۵ : حق جلوه گر ز طرز بیان محمدست

شمارهٔ ۶۶ : چو صبح من ز سیاهی به شام مانندست

شمارهٔ ۶۷ : به خود رسیدنش از ناز بس که دشوارست

شمارهٔ ۶۸ : چشمم از ابر اشکبارترست

شمارهٔ ۶۹ : کشته را رشک کشته دگرست

شمارهٔ ۷۰ : سینه بگشودیم و خلقی دید کاینجا آتش است

شمارهٔ ۷۱ : ما لاغریم گر کمر یار نازکست

شمارهٔ ۷۲ : لب شیرین تو جان نمکست

شمارهٔ ۷۳ : لذت عشقم ز فیض بینوایی حاصلست

شمارهٔ ۷۴ : در بذل لآلی و رقم دست کریم ست

شمارهٔ ۷۵ : گرد ره خویش از نفسم باز ندانست

شمارهٔ ۷۶ : تا به سویم نظر لطف «جمس تامسن » است

شمارهٔ ۷۷ : ای که گفتی غم درون سینه جانفرساست، هست

شمارهٔ ۷۸ : به وادیی که در آن خضر را عصا خفته ست

شمارهٔ ۷۹ : ز من گسستی و پیوند مشکل افتاده ست

شمارهٔ ۸۰ : ایمنیم از مرگ تا تیغت جراحت بار هست

شمارهٔ ۸۱ : در بند تو چشم از دو جهان دوخته ای هست

شمارهٔ ۸۲ : غبار طرف مزارم به پیچ و تابی هست

شمارهٔ ۸۳ : هند را رند سخن پیشه گمنامی هست

شمارهٔ ۸۴ : اختری خوشتر ازینم به جهان می بایست

شمارهٔ ۸۵ : هر ذره محو جلوه حسن یگانه‌ای‌ست

شمارهٔ ۸۶ : ظهور بخشش حق را ذریعه بی سببی ست

شمارهٔ ۸۷ : با من که عاشقم سخن از ننگ و نام چیست؟

شمارهٔ ۸۸ : گفتم به روزگار سخنور چو من بسی ست

شمارهٔ ۸۹ : لعل تو خسته اثر التماس کیست؟

شمارهٔ ۹۰ : ببین که در گل و مل جلوه گر برای تو کیست؟

شمارهٔ ۹۱ : در گرد ناله وادی دل رزمگاه کیست؟

شمارهٔ ۹۲ : در تابم از خیال که دل جلوه گاه کیست؟

شمارهٔ ۹۳ : نه هرزه همچو نی از مغزم استخوان خالی ست

شمارهٔ ۹۴ : گلشن به فضای چمن سینه ما نیست

شمارهٔ ۹۵ : بلبل دلت به ناله خونین به بند نیست

شمارهٔ ۹۶ : منع ما از باده عرض احتسابی بیش نیست

شمارهٔ ۹۷ : دل بردن ازین شیوه عیانست و عیان نیست

شمارهٔ ۹۸ : چه فتنه ها که در اندازه گمان تو نیست

شمارهٔ ۹۹ : یاد از عدو نیارم وین هم ز دوربینی ست

شمارهٔ ۱۰۰ : خواست کز ما رنجد و تقریب رنجیدن نداشت

شمارهٔ ۱۰۱ : گل را به جرم عربده رنگ و بو گرفت

شمارهٔ ۱۰۲ : ساخت ز راستی به غیر ترک فسونگری گرفت

شمارهٔ ۱۰۳ : بس که از تاب نگاه تو ز آسودن رفت

شمارهٔ ۱۰۴ : یار در عهد شبابم به کنار آمد و رفت

شمارهٔ ۱۰۵ : دل برد و حق آنست که دلبر نتوان گفت

شمارهٔ ۱۰۶ : محو خودست لیک نه چون من درین چه بحث؟

شمارهٔ ۱۰۷ : نقشم گرفته دوست نمودن چه احتیاج؟

شمارهٔ ۱۰۸ : جلوه می خواهیم آتش شو هوای ما مسنج

شمارهٔ ۱۰۹ : ای که نبوی هر چه نبود در تماشایش مپیچ

شمارهٔ ۱۱۰ : در پرده شکایت ز تو داریم و بیان هیچ

شمارهٔ ۱۱۱ : باده پرتو خورشید و ایاغ دم صبح

شمارهٔ ۱۱۲ : آهی به عشق فاتح خیبر کنیم طرح

شمارهٔ ۱۱۳ : ای جمال تو به تاراج نظرها گستاخ

شمارهٔ ۱۱۴ : تا بشوید نهاد ما ز وسخ

شمارهٔ ۱۱۵ : لبم از زمزمه یاد تو خاموش مباد

شمارهٔ ۱۱۶ : تیغت ز فرق تا به گلویم رسیده باد

شمارهٔ ۱۱۷ : به بند پرسش حالم نمی توان افتاد

شمارهٔ ۱۱۸ : بی دل نشد ار دل به بت غالیه مو داد

شمارهٔ ۱۱۹ : هر دم ز نشاطم دل آزاد بجنبد

شمارهٔ ۱۲۰ : غم من از نفس پندگو چه کم گردد

شمارهٔ ۱۲۱ : دماغ اهل فنا نشئه بلا دارد

شمارهٔ ۱۲۲ : آزادگی ست سازی اما صدا ندارد

شمارهٔ ۱۲۳ : به ذوقی سر ز مستی در قفای ره روان دارد

شمارهٔ ۱۲۴ : تنگست دلم حوصله راز ندارد

شمارهٔ ۱۲۵ : نومیدی ما گردش ایام ندارد

شمارهٔ ۱۲۶ : خوش ست آن که با خویش جز غم ندارد

شمارهٔ ۱۲۷ : نقابدار که آیین رهزنی دارد

شمارهٔ ۱۲۸ : کو فنا تا همه آلایش پندار برد

شمارهٔ ۱۲۹ : ذوقش به وصل گرچه زبانم ز کار برد

شمارهٔ ۱۳۰ : حور بهشتی ز یاد آن بت کشمیر برد

شمارهٔ ۱۳۱ : در کلبه ما از جگر سوخته بو برد

شمارهٔ ۱۳۲ : اگر به دل نخلد هر چه از نظر گذرد

شمارهٔ ۱۳۳ : از رشک کرد آنچه به من روزگار کرد

شمارهٔ ۱۳۴ : صاحبدلست و نامور عشقم به سامان خوش نکرد

شمارهٔ ۱۳۵ : هم «انا الله » خوان درختی را به گفتار آورد

شمارهٔ ۱۳۶ : شادم به خیالت که ز تابم به در آورد

شمارهٔ ۱۳۷ : اگر داغت وجودم را در اکسیر نظر گیرد

شمارهٔ ۱۳۸ : صبح ست خوش بود قدحی بر شراب زد

شمارهٔ ۱۳۹ : من به وفا مردم و رقیب به در زد

شمارهٔ ۱۴۰ : گرسنه به که برآید ز فاقه جانش و لرزد

شمارهٔ ۱۴۱ : تا کیم دود شکایت ز بیان برخیزد

شمارهٔ ۱۴۲ : نگاهش ار به سر نامه وفا ریزد

شمارهٔ ۱۴۳ : خوشا که گنبد چرخ کهن فرو ریزد

شمارهٔ ۱۴۴ : گویم سخنی گرچه شنیدن نشناسد

شمارهٔ ۱۴۵ : خوبان نه آن کنند که کس را زیان رسد

شمارهٔ ۱۴۶ : نیست وقتی که به ما کاهشی از غم نرسد

شمارهٔ ۱۴۷ : هر ذره را فلک به زمین‌بوس می‌رسد

شمارهٔ ۱۴۸ : ز رشک ست این که در عشق آرزوی مردنم باشد

شمارهٔ ۱۴۹ : ترا گویند عاشق دشمنی آری چنین باشد

شمارهٔ ۱۵۰ : به ره با نقش پای خویشم از غیرت سری باشد

شمارهٔ ۱۵۱ : تا چند بلهوس می و عاشق ستم کشد

شمارهٔ ۱۵۲ : شوخی چشم حبیب فتنه ایام شد

شمارهٔ ۱۵۳ : دل اسباب طرب گم کرده در بند غم نان شد

شمارهٔ ۱۵۴ : دیگر از گریه به دل رسم فغان یاد آمد

شمارهٔ ۱۵۵ : ز گرمی نگهت خون دل به جوش آمد

شمارهٔ ۱۵۶ : چو زه به قصد نشان بر کمان بجنباند

شمارهٔ ۱۵۷ : نهم جبین به درش آستان بگرداند

شمارهٔ ۱۵۸ : نادان صنم من روش کار نداند

شمارهٔ ۱۵۹ : گر چنین ناز تو آماده یغما ماند

شمارهٔ ۱۶۰ : نفس از بیم خویت رشته پیچیده را ماند

شمارهٔ ۱۶۱ : دریغا که کام و لب از کار ماند

شمارهٔ ۱۶۲ : باید ز می هر آینه پرهیز گفته‌اند

شمارهٔ ۱۶۳ : بهر خواری بس که سرگرم تلاشم کرده‌اند

شمارهٔ ۱۶۴ : مژده صبح درین تیره شبانم دادند

شمارهٔ ۱۶۵ : پروا اگر از عربده دوش نکردند

شمارهٔ ۱۶۶ : عجب که مژده دهان رو به سوی ما آرند

شمارهٔ ۱۶۷ : شوقم ز پند بر در فریاد می‌زند

شمارهٔ ۱۶۸ : ننگ فرهادم به فرسنگ از وفا دور افگند

شمارهٔ ۱۶۹ : بتان شهر ستم پیشه شهریارانند

شمارهٔ ۱۷۰ : دلستانان بحل اند ار چه جفا نیز کنند

شمارهٔ ۱۷۱ : آنان که وصل یار همی آرزو کنند

شمارهٔ ۱۷۲ : به مقصدی که مر آن را ره خدا گویند

شمارهٔ ۱۷۳ : به عشق از دو جهان بی نیاز باید بود

شمارهٔ ۱۷۴ : دانست کز شهادتم امید حور بود

شمارهٔ ۱۷۵ : قدر مشتاقان چه داند؟ درد ما چندش بود؟

شمارهٔ ۱۷۶ : چه خیزد از سخنی کز درون جان نبود

شمارهٔ ۱۷۷ : دوش کز گردش بختم گله بر روی تو بود

شمارهٔ ۱۷۸ : تاجر شوق بدان ره به تجارت نرود

شمارهٔ ۱۷۹ : عاشق چو گفتیش که برو زود می‌رود

شمارهٔ ۱۸۰ : چاک از جیبم به دامان می‌رود

شمارهٔ ۱۸۱ : چون گویم از تو بر دل شیدا چه می‌رود؟

شمارهٔ ۱۸۲ : چون بپویی به زمین چرخ زمین تو شود

شمارهٔ ۱۸۳ : دل نه تنها ز فراق تو فغان ساز دهد

شمارهٔ ۱۸۴ : دگر فریب بهارم سر جنون ندهد

شمارهٔ ۱۸۵ : غم چو به هم درافگند رو که مراد می‌دهد

شمارهٔ ۱۸۶ : داغم از پرده دل رو به قفا می‌آید

شمارهٔ ۱۸۷ : نه از شرمست کز چشم وی آسان برنمی‌آید

شمارهٔ ۱۸۸ : چه عیش از وعده چون باور ز عنوانم نمی‌آید

شمارهٔ ۱۸۹ : کسی بامن چه در صورت پرستی حرف دین گوید

شمارهٔ ۱۹۰ : ز بس تاب خرام کلکم آذر بیزد از کاغذ

شمارهٔ ۱۹۱ : به مرگ من که پس از من به مرگ من یاد آر

شمارهٔ ۱۹۲ : ای دل از گلبن امید نشانی به من آر

شمارهٔ ۱۹۳ : مژده ای ذوق خرابی که بهارست بهار

شمارهٔ ۱۹۴ : بی دوست ز بس خاک فشاندیم به سر بر

شمارهٔ ۱۹۵ : بتی دارم ز شنگی روزگاران خو، بهاران بر

شمارهٔ ۱۹۶ : بیا و جوش تمنای دیدنم بنگر

شمارهٔ ۱۹۷ : در گریه از بس نازکی رخ مانده بر خاکش نگر

شمارهٔ ۱۹۸ : بر دل نفس غمم سرآور

شمارهٔ ۱۹۹ : ای ذوق نواسنجی بازم به خروش آور

شمارهٔ ۲۰۰ : ای شوق به ما عربده بسیار میاموز

شمارهٔ ۲۰۱ : خون قطره قطره می چکد از چشم تر هنوز

شمارهٔ ۲۰۲ : با همه گمگشتگی خالی بود جایم هنوز

شمارهٔ ۲۰۳ : یقین عشق کن و از سر گمان برخیز

شمارهٔ ۲۰۴ : یارب ز جنون طرح غمی در نظرم ریز

شمارهٔ ۲۰۵ : لطفی به تحت هر نگه خشمگین شناس

شمارهٔ ۲۰۶ : داغ تلخ گویانم لذت سم از من پرس

شمارهٔ ۲۰۷ : کاشانه نشین عشوه گری را چه کند بس؟

شمارهٔ ۲۰۸ : تیغ از نیام بیهده بیرون نکرده کس

شمارهٔ ۲۰۹ : هر که را بینی ز می بیخود، ثنایش می نویس

شمارهٔ ۲۱۰ : من و نظاره رویی که وقت جلوه از تابش

شمارهٔ ۲۱۱ : خوشا حالم تن آتش بستر آتش

شمارهٔ ۲۱۲ : ز لکنت می تپد نبض رگ لعل گهربارش

شمارهٔ ۲۱۳ : مپرس حال اسیری که در خم هوسش

شمارهٔ ۲۱۴ : بیا به باغ و نقاب از رخ چمن برکش

شمارهٔ ۲۱۵ : دود سودایی تتق بست آسمان نامیدمش

شمارهٔ ۲۱۶ : خوشا روز و شب کلکته و عیش مقیمانش

شمارهٔ ۲۱۷ : نیست معبودش حریف تاب ناز آوردنش

شمارهٔ ۲۱۸ : دوشم آهنگ عشا بود که آمد در گوش

شمارهٔ ۲۱۹ : چون عکس پل به سیل به ذوق بلا برقص

شمارهٔ ۲۲۰ : دل در غمش بسوز که جان می‌دهد عوض

شمارهٔ ۲۲۱ : گویی که هان وفا که وفا بوده است شرط

شمارهٔ ۲۲۲ : تکیه بر عهد زبان تو غلط بود غلط

شمارهٔ ۲۲۳ : مرا که باده ندارم ز روزگار چه حظ؟

شمارهٔ ۲۲۴ : تا رغبت وطن نبود از سفر چه حظ؟

شمارهٔ ۲۲۵ : شادم که بر انکار من شیخ و برهمن گشته جمع

شمارهٔ ۲۲۶ : تا تف شوق تو انداخته جان در تن شمع

شمارهٔ ۲۲۷ : به خون تپم به سر رهگذر دروغ دروغ

شمارهٔ ۲۲۸ : هنگام بوسه بر لب جانان خورم دریغ

شمارهٔ ۲۲۹ : ای کرده غرقم بی خبر شو زین نشان‌ها یک طرف

شمارهٔ ۲۳۰ : گل و شمعم به مزار شهدا گشت تلف

شمارهٔ ۲۳۱ : شدم سپاسگزار خود از شکایت شوق

شمارهٔ ۲۳۲ : به گونه می نپذیرد ز همدگر تفریق

شمارهٔ ۲۳۳ : بحر اگر موج زنست از خس و خاشاک چه باک؟

شمارهٔ ۲۳۴ : مرد آن که در هجوم تمنا شود هلاک

شمارهٔ ۲۳۵ : سبکروحم بود بار من اندک

شمارهٔ ۲۳۶ : ای ترا و مرا درین نیرنگ

شمارهٔ ۲۳۷ : راهی ست که در دل فتد ار خون رود از دل

شمارهٔ ۲۳۸ : تن بر کرانه ضایع دل در میانه غافل

شمارهٔ ۲۳۹ : گفتم ز شادی نبودم گنجیدن آسان در بغل

شمارهٔ ۲۴۰ : داریم در هوای تو مستی به بوی گل

شمارهٔ ۲۴۱ : نه مرا دولت دنیا نه مرا اجر جمیل

شمارهٔ ۲۴۲ : هم به عالم ز اهل عالم بر کنار افتاده‌ام

شمارهٔ ۲۴۳ : بود بدگو ساده با خود هم‌زبانش کرده‌ام

شمارهٔ ۲۴۴ : دیدم آن هنگامه، بیجا خوف محشر داشتم

شمارهٔ ۲۴۵ : یاد باد آن روزگاران کاعتباری داشتم

شمارهٔ ۲۴۶ : نوگرفتار تو و دیرینه آزاد خودم

شمارهٔ ۲۴۷ : این چه شورست که از شوق تو در سر دارم؟

شمارهٔ ۲۴۸ : آنم که لب زمزمه فرسای ندارم

شمارهٔ ۲۴۹ : ز من حذر نکنی گر لباس دین دارم

شمارهٔ ۲۵۰ : آسمان بلند را میرم

شمارهٔ ۲۵۱ : تا به کی صرف رضاجویی دل‌ها باشم

شمارهٔ ۲۵۲ : اگر بر خود نمی بالد ز غارت کردن هوشم

شمارهٔ ۲۵۳ : بی پردگی محشر رسوایی خویشم

شمارهٔ ۲۵۴ : در وصل دل آزاری اغیار ندانم

شمارهٔ ۲۵۵ : بخت در خوابست می خواهم که بیدارش کنم

شمارهٔ ۲۵۶ : خود را همی به نقش طرازی علم کنم

شمارهٔ ۲۵۷ : می‌ربایم بوسه و عرض ندامت می‌کنم

شمارهٔ ۲۵۸ : رفتم که کهنگی ز تماشا برافگنم

شمارهٔ ۲۵۹ : در هر انجام محبت طرح آغاز افگنم

شمارهٔ ۲۶۰ : صبح ست خیز تا نفسی در هم افگنم

شمارهٔ ۲۶۱ : دگر نگاه ترا مست ناز می‌خواهم

شمارهٔ ۲۶۲ : گم گشته به کوی تو نه دل بلکه خبر هم

شمارهٔ ۲۶۳ : درد ناسازست و درمان نیز هم

شمارهٔ ۲۶۴ : نشاط آرد به آزادی ز آرایش بریدن هم

شمارهٔ ۲۶۵ : صبح شد خیز که روداد اثر بنمایم

شمارهٔ ۲۶۶ : شب‌های غم که چهره به خوناب شسته‌ایم

شمارهٔ ۲۶۷ : وحشتی در سفر از برگ سفر داشته‌ایم

شمارهٔ ۲۶۸ : تا فصلی از حقیقت اشیا نوشته‌ایم

شمارهٔ ۲۶۹ : بی خویشتن عنان نگاهش گرفته ایم

شمارهٔ ۲۷۰ : جلوه معنی به جیب وهم پنهان کرده‌ایم

شمارهٔ ۲۷۱ : بر لب یا علی سرای باده روانه کرده ایم

شمارهٔ ۲۷۲ : رفت بر ما آنچه خود ما خواستیم

شمارهٔ ۲۷۳ : بیا که قاعده آسمان بگردانیم

شمارهٔ ۲۷۴ : بس که بپیچد به خویش جاده ز گمراهیم

شمارهٔ ۲۷۵ : سوخت جگر تا کجا رنج چکیدن دهیم

شمارهٔ ۲۷۶ : ها، پری شیوه غزالان و ز مردم رمشان

شمارهٔ ۲۷۷ : چون شمع رود شب همه شب دود ز سرمان

شمارهٔ ۲۷۸ : به خونم دست و تیغ آلود جانان

شمارهٔ ۲۷۹ : زهی باغ و بهار جان فشانان

شمارهٔ ۲۸۰ : حیف ست قتلگه ز گلستان شناختن

شمارهٔ ۲۸۱ : چیست به لب خنده از عتاب شکستن

شمارهٔ ۲۸۲ : خوش بود فارغ ز بند کفر و ایمان زیستن

شمارهٔ ۲۸۳ : خیره کند مرد را مهر درم داشتن

شمارهٔ ۲۸۴ : جنون مستم به فصل نوبهارم می‌توان کشتن

شمارهٔ ۲۸۵ : چه غم ار به جد گرفتی ز من احتراز کردن؟

شمارهٔ ۲۸۶ : خجل ز راستی خویش می توان کردن

شمارهٔ ۲۸۷ : تا ز دیوانم که سرمست سخن خواهد شدن؟

شمارهٔ ۲۸۸ : طاق شد طاقت ز عشقت بر کران خواهم شدن

شمارهٔ ۲۸۹ : دل زان مژه تیز به یکبار کشیدن

شمارهٔ ۲۹۰ : ای ز ساز زنجیرم در جنون نواگر کن

شمارهٔ ۲۹۱ : بس که لبریزست ز اندوه تو سر تا پای من

شمارهٔ ۲۹۲ : رشک سخنم چیست؟ نه شهد هوس ست این

شمارهٔ ۲۹۳ : سرشک افشانی چشم ترش بین

شمارهٔ ۲۹۴ : بالم به خویش بس که به بند کمند تو

شمارهٔ ۲۹۵ : عرض خود برد که رسوایی ما خیزد ازو

شمارهٔ ۲۹۶ : دولت به غلط نبود از سعی پشیمان شو

شمارهٔ ۲۹۷ : گستاخ گشته ایم غرور جمال کو؟

شمارهٔ ۲۹۸ : گویی به من کسی که ز دشمن رسیده کو؟

شمارهٔ ۲۹۹ : حق که حقست سمیع ست فلانی بشنو

شمارهٔ ۳۰۰ : هله من عاشق ذاتم تنه ناها یا هو

شمارهٔ ۳۰۱ : شاها به بزم جشن چو شاهان شراب خواه

شمارهٔ ۳۰۲ : بتی دارم از اهل دل رم گرفته

شمارهٔ ۳۰۳ : مر ز فنا فراغ را مژده برگ و ساز ده

شمارهٔ ۳۰۴ : گاهی به چشم دشمن و گاهی در آینه

شمارهٔ ۳۰۵ : بر دست و پای بند گرانی نهاده ای

شمارهٔ ۳۰۶ : چون زبان‌ها لال و جان‌ها پر ز غوغا کرده‌ای

شمارهٔ ۳۰۷ : می‌رود خنده به سامان بهاران زده‌ای

شمارهٔ ۳۰۸ : کیستم دست به مشاطگی جان زده‌ای

شمارهٔ ۳۰۹ : دارم دلی ز غصه گران‌بار بوده‌ای

شمارهٔ ۳۱۰ : سرچشمه خونست ز دل تا به زبان های

شمارهٔ ۳۱۱ : در زمهریر سینه آسودگان نه ای

شمارهٔ ۳۱۲ : خشنود شوی چون دل خشنود نیابی

شمارهٔ ۳۱۳ : دلم در ناله از پهلوی داغ سینه تابستی

شمارهٔ ۳۱۴ : گر نه نواها سرودمی چه غمستی؟

شمارهٔ ۳۱۵ : در بستن تمثال تو حیرت رقمستی

شمارهٔ ۳۱۶ : اندوه پرافشانی از چهره عیانستی

شمارهٔ ۳۱۷ : ای موج گل نوید تماشای کیستی؟

شمارهٔ ۳۱۸ : به دل ز عربده جایی که داشتی داری

شمارهٔ ۳۱۹ : ای به صدمه ای آهی بر دلت ز ما باری

شمارهٔ ۳۲۰ : نفس را بر در این خانه صد غوغاست پنداری

شمارهٔ ۳۲۱ : دیده ور آن که تا نهد دل به شمار دلبری

شمارهٔ ۳۲۲ : از جسم به جان نقاب تا کی؟

شمارهٔ ۳۲۳ : نخواهم از صف حوران ز صد هزار یکی

شمارهٔ ۳۲۴ : ز بس که با تو به هر شیوه آشناستمی

شمارهٔ ۳۲۵ : رفت آن که کسب بوی تو از باد کردمی

شمارهٔ ۳۲۶ : دل که ازمن مر ترا فرجام ننگ آرد همی

شمارهٔ ۳۲۷ : اگر به شرع سخن در بیان بگردانی

شمارهٔ ۳۲۸ : مژده خرمی و بی خللی را مانی

شمارهٔ ۳۲۹ : بدین خوبی خرد گوید که کام دل مخواه از وی

شمارهٔ ۳۳۰ : ای که گفتم ندهی داد دل آری ندهی

شمارهٔ ۳۳۱ : همنشین جان من و جان تو این انگیز هی

شمارهٔ ۳۳۲ : تابم ز دل برد کافرادایی

شمارهٔ ۳۳۳ : زاهد که و مسجد چه و محراب کجایی؟

شمارهٔ ۳۳۴ : کافرم گر از تو باور باشدم غمخواریی