شمارهٔ ۸۰

هوش مصنوعی: ما تا زمانی که آسیب‌های ناشی از شمشیر تو وجود دارد، از مرگ در امان هستیم و در این دنیا، تجارب و اتفاقات زیادی برایمان وجود دارد که هنوز رخ نداده‌اند.

هوش مصنوعی: ما و خاکی که در راه کسی ریخته می‌شود، فقط کسی به دنبال آن است که گوشه‌ای از دستار داشته باشد.

هوش مصنوعی: من کمی امید دارم، ولی با تمام بی‌توجهی که دارم، درد و زحمت همچنان اذیتم می‌کند.

هوش مصنوعی: در کنار کوی تو، مهر و محبت من به حدی است که این احساس قوی همچون هجوم ذراتی به روزن دیوار می‌باشد.

هوش مصنوعی: در سکوت، به تابش چهره‌اش که خیس از عرق است نگاه کن و ببین که در چه وضعیتی، در میان شلوغی و صحبت‌ها، چه چیزهایی پنهان است.

هوش مصنوعی: ببینید که حتی اگر در کلبه‌ام چراغ امید روشن باشد، من به آن افتخار نمی‌کنم، چون همواره خوشبختی و سعادت با من همراه است.

هوش مصنوعی: در عبادت و خدمت به پادشاه، بنده‌ای که در خدمت‌گذاری ثابت‌قدم و فداکار باشد، ارزش بالایی دارد.

هوش مصنوعی: راز دیدن‌ها را جستجو نکن و از آنچه می‌شنوی سخن نگو، زیرا شکل‌ها در قلم و لحن‌ها در تار وجود دارند.

هوش مصنوعی: اگر بر چهره‌ام اثر سجده را ببینی، دریغ نکن و اگر نشانی از خستگی و زاری بر من دیده‌ای، آن را به حساب ضعف نگذار.

هوش مصنوعی: از تکه‌های استخوان من دوری کن ای پرنده، زیرا اینجا جایی است که مرغ‌های آتش‌خوار دعوت می‌شوند.

هوش مصنوعی: من مانند نخل کهنه‌ای هستم که از طوفان به زمین افتاده‌ام، اما اگر به عمق خاک نگاه کنی، هنوز ریشه‌هایم در باغ وجود دارد.

هوش مصنوعی: باد آن گنج را که آورد، برد و حالا هم صدای ناله‌ی الماس و نگاه با ارزش او هنوز باقی مانده است.