شمارهٔ ۲۵۲

هوش مصنوعی: اگر او از قدرت و توانایی‌ام به خود نمی‌بالد، پس چرا برایش سخت است که در آغوشم بیافتد و احساسی از نزدیکی با من داشته باشد؟

هوش مصنوعی: نیمه‌م در دنیای آزادی، این را می‌دانم که انتقادهایی به شیوه‌ها وجود دارد. شنیده‌ام که پوشیدن لباس‌های رندان برای تو نقصی محسوب می‌شود، اما من این لباس را می‌پوشم.

هوش مصنوعی: من به هیچ وجه نیرومندی ندارم، همچون کلمات تکراری که ضایع و بی‌فایده‌اند، مگر آنکه دستی نرم و نوازشگر بر بدن و دوشم بکشد.

هوش مصنوعی: خدایا، زندگی به شدت سخت و ناگوار است. اگر چیزی مثل نقل و شراب وجود نداشت، دلی به من بده که از درد و رنج خود بتواند به شادی و خوشی تبدیل شود.

هوش مصنوعی: از وعده وصالی که به من می‌دهی ناراحت نشو، چون ممکن است انتظار آن را داشته باشم، اما به‌زودی به خاطر وعده‌های جدید دیگر، آن وعده را فراموش کنم.

هوش مصنوعی: اگر امشب بروم و در هفت دوزخ بیفتم، این را می‌دانم که در لذت و شوق دوشم غرق شده‌ام.

هوش مصنوعی: به بهار و زیبایی‌های روستایی می‌خندم و درختان شمشاد را به خاطر زیباترین گل‌ها یادآوری می‌کنم، همچنین شیوه‌ی خود را مانند سروهای بلند و خوش‌نما می‌پوشم.

هوش مصنوعی: بهار و زیبایی گل‌ها در کوی تو را به من واگذار نکن. چراغ روشنایی جشن و شادی من، در دنیای فریب و نیرنگ توست و من دوست ندارم که در خاموشی و بی‌صدا بمانم.

هوش مصنوعی: ای ساقی، با ناز و ادای خود، می را در ساغر بریز. چه زیباست! به من جرعه‌ای بده و از کنار من بگذر، چرا که قدرت تحمل ندارم و مدهوش شده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر از من ناراحت نمی‌شوی، باید بگویم که سخنانم به راحتی درک نمی‌شود. در میانه ی این غبار و آشفتگی، تنها دردی وجود دارد که در دلِ من جوش می‌زند.