شمارهٔ ۲۹۰

هوش مصنوعی: ای کسی که با ساز زنجیرم نغمه‌ سرایی می‌کنی، در این حالت جنون من را بیدار کن. اگر این حس و حال را دوست داری، یک نیروی قوی‌تر به آن اضافه کن.

هوش مصنوعی: نوروز با شادی و سرور همیشگی‌اش، روز دل‌نشینی برای من باشد؛ روزی که تاریکی‌ها و شب‌های زندگی‌ام را به فراموشی بسپارم.

هوش مصنوعی: به خاطر آنکه دل از هم جدا شده، لب‌ها به چه چیزی می‌توانند بسته بمانند؟ یا به آنها فرصتی برای سخن گفتن بده، یا اگر چیزی نگفته‌اند، به آن ایمان بیاور.

هوش مصنوعی: در تلاش هستم که با به کارگیری عواطف و احساسات، مشکلات و نگرانی‌ها را یکی پس از دیگری حل کنم و در دل خودم آشوب و هیجان را بوجود آورم.

هوش مصنوعی: ای کسی که از تو آمده است، غم و درد را با زیبایی درخشان کن. زخم‌ها را با محبت و عشق پر کن و آن‌ها را به بهبودی برسان.

هوش مصنوعی: خوی سرکش من را به عجز و ناتوانی نمی‌پسندم. سینه‌ام را چون گرمای آتش درون، به سمندر تبدیل کن.

هوش مصنوعی: به پارسی گفتم که هدفم را مشخص کردم، حالا برای خودم هم به زبان عربی این را دوباره تکرار کن.

هوش مصنوعی: به خاطر تلاش‌ها و زحماتم، به من پاداش و مزدی مشخص بدهید که ارزش کارم را نشان دهد.

هوش مصنوعی: از عمق وجودم برای تو سپاسی با دل تقدیم می‌کنم و از بیرون، با زبانم به ستایش و توصیف زیبایی‌های تو می‌پردازم.

هوش مصنوعی: بخشش خداوندی به اندازه ظرفیت و استعداد هر کس است. او هم به افراد با هوش بیشتری می‌بخشد و هم به کسانی که توانایی‌های دیگری دارند.

هوش مصنوعی: برای خودت باید قهرمان وحدت را در میان داور بسازی، زیرا قدرت و وجود واقعی تو در این مسیر شکل می‌گیرد.