شمارهٔ ۲۱۳

هوش مصنوعی: حال کسی را که در دام وسوسه‌های خود گرفتار است، نپرس؛ زیرا او حتی به اندازه‌ای که بتواند نفس بکشد و از قفس خود بیرون بیاید، امکاناتی ندارد.

هوش مصنوعی: ما هم چون شعله‌ای هستیم که برای ادامه حیاتش به علف و خار نیاز دارد، به شهرت و شناخته شدن احتیاج داریم.

هوش مصنوعی: قلب من از زنگار و ناپاکی پاک نشده و من سال‌هاست که در حسرت و درد هر لحظه‌ام غرق شده‌ام.

هوش مصنوعی: از ناامیدی، نفس مثل سگی تلاش می‌کند، اما من با امیدی که به آینده دارم، می‌خواهم خود را به آن وابسته کنم.

هوش مصنوعی: من از زیبایی و عطر گل‌ها و غنچه‌ها لذت می‌برم، اما در عین حال، یادآور گذشت زمان و صدای ناله‌ی زنگ قافله زندگی نیز هستم.

هوش مصنوعی: او مرا فقط به عنوان یک نوع از موجودات به حساب آورد، در حالی که من با پروانه تفاوت دارم و شایسته‌ایم که به فر این دیوار اشاره نشود.

هوش مصنوعی: از شدت گرمای این جرعه، دل بیشتر تشنه شد و چه دردناک است که به طرز فریبنده‌اش، نگاهش به من نیمه‌راه می‌رسد.

هوش مصنوعی: خوشحالم که دوست من آنقدر بی وفاست که کسی حتی به این فکر نمی‌کند که به او امید داشته باشد.

هوش مصنوعی: بهار جوانی که به او غالب گفته می‌شود، هم‌اکنون ببین که از هر نفسش چقدر غم و اندوه می‌ریزد.