شمارهٔ ۱۱۰

هوش مصنوعی: ما از تو شکایت داریم، اما هیچ کلامی از دردهای‌مان نمی‌گوییم؛ تمام دل‌تنگی‌های ما فقط در سکوت و درون‌مان نهفته است و نمی‌توانیم آن‌ها را بیان کنیم.

هوش مصنوعی: اگر حسن از راست بگذر و دلگیر نشود، رازی در کار است؛ این همه ناز و عشوه برای چه؟ نه کمرش مهم است و نه دهانش.

هوش مصنوعی: در مسیر تو، هر لحظه مثل غباری در حال حرکت است و من از اینکه جانم را به خطر بیندازم، دلتنگ نمی‌شوم.

هوش مصنوعی: در دل کسی که عشق را تجربه کرده، هر چه بیشتر گریه کند، احساساتی که درونش انباشته شده است، بیشتر نمایان می‌شود. در عشق، جدایی و دوری تنها به میزان سود و زیان نمی‌اندیشد.

هوش مصنوعی: مردم به راحتی و تن پروری روی آورده‌اند و به جز لذت افطار در ماه رمضان، هیچ چیز از ریاضت و خودسازی به دست نیاورده‌اند.

هوش مصنوعی: دنیاطلبان با ناز و افراط خود، به دنبال آزادی ما هستند، در حالی که هیچ چیزی از گرفتاریشان نمانده است.

هوش مصنوعی: در این جشن، جامی رنگی وجود دارد که نشان‌دهنده‌ی زیبایی و شگفتی‌های زندگی است. همه چیز در حال تغییر و تحول است و بهاری پر از هیاهو و نشاط را تداعی می‌کند، در حالی که پاییز و زمستان از آن هیچ نشانی ندارند.

هوش مصنوعی: در اینجا بیان می‌شود که همه چیز در عالم، مانند آینه‌ای است که وجود را نشان می‌دهد و عدم یا نیستی در واقع معنایی ندارد. چرا که چشم بینا می‌تواند همه چیز را ببیند و حدود و مرزها هیچ‌گونه تأثیری در این بینش ندارد.

هوش مصنوعی: راز تو در پرده رسوایی منصور قرار دارد و از این نشست‌ها و جمع‌ها هیچ‌کس این راز را نشنیده است.

هوش مصنوعی: غالباً تحت تأثیر نگرانی‌ها و خیال‌پردازی‌ها قرار نگیریم، زیرا در حقیقت، دنیا نه خوب است و نه بد.