شمارهٔ ۲۰۴

هوش مصنوعی: ای خدا، به خاطر جنونی که دارم، غمی را در ذهنم به تصویر بکش. صدها جاده را در حد و اندازه دیوار و در من تماشاگر کن.

هوش مصنوعی: من دیگر امیدی به محبت پرتو خورشید ندارم، بلکه این کاسه پر از آتش سوزانی که بر سر دارم، مرا آزار می‌دهد.

هوش مصنوعی: از دل به خاطر غم‌ها گریه کن و آن را به شدت به حرکت درآور. اجزای جگر را ذوب کن و در چشمان گریانم بریز.

هوش مصنوعی: هر بار که نوری را می‌بینی، آن را افروخته و دلچسب در نظر بگیر و اجازه بده تا احساسات تو را پر کند.

هوش مصنوعی: از می و لذت آن مست شده‌ام، بگذار با حال خوش به سمتم بیایی؛ این دل شیشه‌ای را بشکن و در مسیر من بریز.

هوش مصنوعی: هر احساس یا احساسی که بیهوده در دل من به جوش آید، مانند خون باشد، و هر انرژی یا تلاشی که بی دلیل و نتیجه باشد، مانند جرقه‌ای به من آسیب بزند.

هوش مصنوعی: هر جا که اشکی بر چهره‌ام می‌ریزد، از چشمه‌سار دل و دنیای بزرگم، مقداری از خاک سرزمین‌های دور را بر سرم بپاشید.

هوش مصنوعی: اگر نتوانم شبی را در آغوش بگیرم و شیشه را به عنوان آیینی برای شبم داشته باشم، لااقل گل را در جیب سحر به آن اضافه کن.

هوش مصنوعی: فرض کن که نمی‌توانم الماس را پراکنده کنم، اما یک مشت نمک بر زخم جگرم می‌ریزد.

هوش مصنوعی: این درد و سوز طبیعی باعث نمی‌شود که نفس من تبدیل به آتش شود؛ هرچند صد شعله فشار بیاورند و به عمق وجودم بریزند.

هوش مصنوعی: ای مسکین، تو از لذتی که درد و رنج به همراه دارد بی‌خبر هستی. پس بر من چنگ بزن و در مسیر زندگی، تدبیری برای گرما و راحتی بیاندیش.

هوش مصنوعی: من قدرتی ندارم که به کسی کمک کنم، فقط خواستم آب شوم و نامم را در زیر قدم‌هایت بگذارم.

هوش مصنوعی: دارم نقشی می‌زنم که چقدر دیوانگی است! ای خدا، از دیوانگی، غمی در دل من بریز.