شمارهٔ ۱۹۶

هوش مصنوعی: بیا و نگاهی به اشتیاق من برای دیدنت بنداز، مثل اشکی که از چشمانم می‌چکد.

هوش مصنوعی: تو به خاطر تپیدن قلب من از من دوری می‌کردی، اما بیا به زمین من نگاهی بینداز و ببین چقدر آرامش دارم.

هوش مصنوعی: در گذشته، به خاطر غبطه‌ای که به دیگران داشتم، از تو شرمنده بودم. حالا در میهمانی وصال تو، خود را از یاد برده‌ام و فقط به تو می‌اندیشم.

هوش مصنوعی: گفته‌اند که تو را نمی‌بینم و از این ناامیدی احساس بی‌فایده بودن می‌کنم. اما همین شنیدن از تو را هم ببین!

هوش مصنوعی: دانه‌ای جوانه زده و رشد کرده و تبدیل به لانه‌ای شده است. حالا منتظر است تا پرنده‌ای به نام هما را شکار کند. به من نگاه کن که چطور دام را آماده کرده‌ام.

هوش مصنوعی: به کسی که به شدت به محبت و توجه نیاز دارد، می‌گوید که نمی‌داند چه حسرتی به دل دارد. از او می‌خواهد که نگاهی به او بینداز و محرمانه به او توجه کند.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی زیبایی گلستان را ببینی، بیا و نگاهی به حال من که در زجر و درد فرورفته‌ام، بینداز.

هوش مصنوعی: به خاطر بی‌محلی تو، بخشی از مویم که از شانه‌ام جدا شده است، به دستم خیره مانده و من با دندان به آن می‌زنم. لطفاً به این وضعیت من توجه کن.

هوش مصنوعی: بهار من باش و زیبایی‌ات را دریاب، در آرامشم با من بمان و به نظاره‌گر نوشیدنی‌هایم نگاهی بینداز.

هوش مصنوعی: به من کمک نکردی و از درد جانم رنج می‌برم، حالا طرز بی‌توجهی‌ات را ببین که چه بر من گذشته است.

هوش مصنوعی: اگر من تواضع نداشته باشم و به خودم بزرگ‌بینی بزنم، همچنانکه سایه‌ی تیغی بر زمین خم می‌شود، من هم در برابر تو که عظیم‌تری، سر فرود می‌آورم.